Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο
του Λάμπρου Σκουζ

Ευτυχώς ο ανεξάντλητος ποιητής και στιχοποιός Ευγένιος Αρανίτσης με την φερώνυμη ποιητική του συλλογή με απάλλαξε από τον κόπο να ψάξω τίτλο για το κείμενο. Εύγε νιε. Άλλωστε δεν μπορώ να κρύψω πως έχω σε ειδικό φάκελο θησαυρίσματα για αυστηρά εποχιακή χρήση.

Φαίνεται πως η κίτρινη εποχή προκαλεί δονήσεις ανά τις άκρες της γης, από την Αυστραλία έως τη Σουηδία. Φαίνεται επίσης πως διαλέγει να εκφραστεί μέσα στους καλύτερους δίσκους που έβγαλαν ποτέ δύο από τα πλέον αξιοσέβαστα σχήματα των παραπάνω τόπων. Δύο κορυφαία κομμάτια για το καλοκαίρι είναι τα Hell Of A Summer (Triffids) και Pretty Days In The Summer Time (Watermelon Men), από τους καλύτερους δίσκους τους Treeless Plain και Past, Present and Future, που θα φυτέψουν καλοκαιρίες στην καρδιά σας.

Φαίνεται επίσης πως το καλοκαίρι εμπνέει για ιδανικούς ποπ ύμνους, αν κρίνουμε από τα Sun Sea Sand (Revolving Paint Dream) και The Summer You Love (St. Christopher). Το πρώτο το γνωρίσαμε από το ψυχεδελικό ποπ ντεμπούτο τους Off to heaven, στα καλά χρόνια της Creation. Μέσα στη δίλεπτή του διάρκεια η φωνή της Christine Wanless σε βουτούσε σε πελάγη ηλιόκαυστης μελαγχολίας. Δεν είναι πλέον δυσεύρετο, κυκλοφόρησε remastered μαζί με τα υπόλοιπά τους το 2006 στη συλλογή Flowers in the sky. Το δεύτερο, όπως και πολλά άλλα σιροπιαστά τους, δεν περιλαμβάνονταν σε δίσκο, αλλά στην πίσω πλευρά ενός σίνγκλ (εδώ του You Deserve More Than A Maybe) Καμπανιστές κιθάρες και ευάερα πιατίνια για ένα ακόμα καλοκαίρι που περίμεναν να είναι το καλύτερο (και προφανώς την πάτησαν, όπως κι εμείς κάθε φορά...).


Αισθήσεις, όπως εκείνη της περιπλάνησης ή του αργού ψησίματος στο ηλιακό καμίνι, εκφράζονται τέλεια και παύλα με τις σπονδές των ευγενών αυστραλών ψυχεδελιστών Moffs και του υποχθόνιου Mick Harvey στα Another Day In The Sun (με δροσερό απογευματινό του αντίστοιχο το By The Breeze) και The Sun Directly Overhead αντίστοιχα. Φυσικά ορισμένα στιγμιότυπα δεν έχουν θέση στην τριάδα των περισσευούμενων εποχών. Έχει μάλιστα φτάσει η στιγμή που οι αισθήσεις της άμμου στο παπούτσι και του χαζέματος παντός πλεούμενου απέκτησαν μουσική έκφραση που από μόνη της μεταδίδει ραστώνη: Sightseeing Boat (Isolation Years), Sand In Your Shoe (Αspera).

Όμως το θέρος προκαλεί τέλειες αυταπάτες και προσμονές, αν κρίνουμε από τα ηδυπαθή Let's Pretend It's Summer (Brian Jonestown Massacre) και Indian Summer (James Taylor Quartet). Τα προτείνουμε όχι λόγω των ψευδαισθησιακών τίτλων αλλά και λόγω της πλαστής αναβίωσης ευγενών ειδών, όπως η ψυχεδέλεια και η acid jazz. Άψογα εις το ψευδο-είδος τους! Να προσθέσουμε την αναζήτηση του πολυτιμότερου καλοκαιρινού φίλου (του σερβιτόρου) για τον οποίον επιτέλους γράφεται ικανό κομμάτι (The black heart procession - The waiter 5), τις περίεργες ωκεάνιες μνήμες που αισθανόμαστε στα απανταχού καταστρώματα (Jack or Jive - Memory of the ocean) και ένα που περίσσεψε αλλά είναι από τα αγαπημένα μου: Τhe soundtrack of our lives - Lone summer dream.

Για τίτλους τέλους έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ μιας ροκ εντ ρολλ υποτιθέμενης άνεσης (Leather Nun - Summer's So Short) ή μιας δακρύβρεχτης ποπ θλίψης (Hit Parade - Now The Holiday's Over). Now the holiday's over, I'm shaking sand from my shoes and my bag, now it's over... Πάντως την μεγαλύτερη ποσότητα αλατιού βρίσκουμε στους δύο δίσκους των τριών/τεσσάρων κοριτσιών της Cherry Red, των Marine Girls (Beach Party και Lazy Ways), που κυκλοφόρησαν μαζί: κατά βάση με ακουστικές κιθάρες και αυτοσχέδια κρουστά, θαρρείς φτιάχτηκαν πάνω στην άμμο και δίπλα σε σκηνές.

Η λογοτεχνική ανίχνευση του θέρους είναι ακόμα δυσκολότερη, εφόσον αναρίθμητα μυθιστορήματα έχουν εντός τους καλοκαιρινές σελίδες. Όμως η χρήση αντίστοιχου λεξιλογίου στον τίτλο δείχνει ή κρύβει αρκετά περισσότερα: Αδιάβαστα εξακολουθώ να έχω τα Μετά από πολλά καλοκαίρια του Άλντους Χάξλευ, Το καλοκαίρι πριν από το σκοτάδι της Ντόρις Λέσσινγκ και το μυθικό πλέον Δέκα και μισή βράδυ καλοκαίρι της Μαργκερίτ Ντιράς. Από την Καλοκαιρινή γραφή του Τρούμαν Καπότε και το Καλοκαιρινό ειδύλλιο της Πατρίσια Χάισμιθ, αμφότερα βουτημένα σε μελαγχολίες και σαρκασμούς, προτιμώ τις εκδοχές από δύο συγγραφείς που ύμνησαν σε πολλές σελίδες όλα όσα φέρνει και παίρνει το αγενές τούτο τρίμηνο: Ένα επικίνδυνο καλοκαίρι του Έρνεστ Χέμινγουεη και ένα Ωραίο Καλοκαίρι του Τσέζαρε Παβέζε. Μην σας παρασύρουν τα επίθετά τους, είναι σχετικά.

~~~~~~~~~~

Vamos a la playa
του Θανάση Παπαδόπουλου

Kinks: Sunny Afternoon
No. 1 στη Μεγάλη Βρετανία τη βδομάδα που γεννήθηκα. "Lazing on a sunny afternoon... In the summertime". Μου 'φερε γρουσουζιά και βγήκα τεμπέλης...

Donna Summer: Hot Stuff
Πολύ προσωποκεντρικά το ξεκίνησα. Άμα σε λένε Summer και το τραγούδι σου 'Hot Stuff' από σένα πρέπει να ξεκινάει το αφιέρωμα.

Νicoletta ή Los Pop Tops ή Dalida: Mamy Βlue
Οι πρώτες "κανονικές" καλοκαιρινές αναμνήσεις ως πιτσιρίκι ήταν από κάτι beach party στην παραλία Αγίας Τριάδας του Θερμαϊκού, τόσο παλιά που νομίζω υπήρχε μόνο μια μάρκα αντηλιακού, το Κόπερτον. Θυμάμαι ότι το σουξέ ήταν το "Oh Mamy, Oh Mamy Mamy blue, Oh Mamy blue...". Το βράδυ στις ταβέρνες το "κυρά Γιώργαινα ο Γιώργος σου πού πάει".

Johnny Tillotson: Poetry in Motion
Καλοκαίρι μου θυμίζουν χιλιάδες τραγούδια που διαφημίζουν μπίρες, παγωτά και πορτοκαλάδες. Διαλέγω ως αντιπροσωπευτικό δείγμα το 'Poetry in Motion', όπου motion ό,τι κινείται μέσα στο μπικίνι.

Stan Getz, Astrud Gilberto: Girl From Ipanema
Οι Jobim και Moraes εμπνεύστηκαν από μια νεαρή Βραζιλιάνα που περνούσε τακτικά με το μπικίνι της έξω από το "Veloso" bar όπου σύχναζαν. Το διασημότερο bossa nova τραγούδι, έγινε mega-hit όταν το τραγούδησε στα αγγλικά η ερασιτέχνης Astrud, σύζυγος του τραγουδιστή και κιθαρίστα Joao Gilberto. Ζήτω η θερινή νωχέλεια!

Dirty Three: Some Summers They Drop Like Flies
Πήγαινα καρφί για το 'She wore an itsy bitsy teeny weenie yellow polka dot bikini' αλλά λέω να το συνεχίσω κάπως πιο κουλτουρέ. Drop like flies: To fall ill or die in large numbers. Πάλι δεν καταλαβαίνω τι εννοεί ο ποιητής. Ωραίο το βιολί πάντως.

Low: Sunflower
Το ηλιοτρόπιο είναι το σύμβολο του καλοκαιριού κύριοι, όχι το μπικίνι...

Telstar Ponies: The Fall of Little Summer
Περασμένοι ναι, ξεχασμένοι ναι, άνισοι ναι. Και υπέροχοι ώρες ώρες. Ναι;

Pogues: Summer in Siam
Ακόμη και στις μπαλάντες όπως το 'Summer in Siam' ένταση εφάμιλλη των Pogues δεν συναντάς. Καιρός να επανεκτιμηθεί το 'Hell's Ditch' by the way.

Shangri-La's: Remember (Walkin' in the Sand)
Κάτι σαν teenager ταινία. Στον κατάλογο με τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών σύμφωνα με το Rolling Stone, είναι στη θέση 395. Θα έπρεπε δηλαδή να προτιμήσω τα 'Summertime Blues' του Eddie Cochran, 'Hot Fun in the Summertime' των Sly & the Family Stone, 'Summer Babe' των Pavement, 'Summer in the City' των Lovin' Spoonful που προηγούνται.

Nick Drake: Strange Meeting IΙ
Σε αμμουδιά ονειρεύτηκε ότι βρήκε την πριγκίπισσά του και ο Nick Drake. Και ήλπιζε ότι θα την έβρισκε στα αλήθεια κάποια καλοκαιρινή νύχτα.

Frank Zappa: Titties 'n' Beer
Πάντα ρομαντικό αυτό το παιδί o Frank. Και τακτικός συνδρομητής της 'Ζωής του Παιδιού'.

Jonathan Richman: That Summer Feeling
Για να πείσω ότι δεν είμαι τελείως γκάου (what I'm now revealing is a certain feeling...) επιστρατεύω τον ευαίσθητο φίλο μου JoJo. Από το "Jonathan Sings".

Jonathan Richman: I Love Hot Nights
Κι επειδή ο Jonathan εκτός από φρέσκος, τίμιος και προσωποποίηση της απλότητας του rock'n'roll είναι και καλοκαιρινός, δικαιούται ακόμη ένα. Από το 'Modern Lovers 88' αυτήν τη φορά.

REM: Night Swimming
Αυτό που δεν πρέπει να κάνεις ποτέ μεθυσμένος και δεν κάνεις σχεδόν ποτέ ξεμέθυστος.

Chills: Submarine Bells
Από τον ομώνυμο δίσκο με μια μέδουσα στο εξώφυλλο, ο Martin Phillipps μοιάζει να τραγουδάει από την άβυσσο του ωκεανού: "Deep and dark my submarine bells groan in green and grey/ Mine would chime a thousand times to make you feel okay".

Bob Marley: Jammin'
Ο μακαρίτης ο Χρήστος Βακαλόπουλος έλεγε ότι οι Kinks και ο Marley ήταν οι πλέον κατάλληλοι να ακούς το καλοκαίρι. And I hope you like 'Jamming' too...

Για επίλογο διαλέξτε ένα από τα:
The Doors: Summer's Almost Gone
Julee Cruise: Summer Kisses Winter Tears

~~~~~~~~~~

Άρωμα Καλοκαιριού
του Θάνου Σταυριανάκη

Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι που με είχες ξεσηκώσει και ήθελες να σε πηγαίνω σε όλα τα κλαμπάκια της παραλιακής;

"Δεν ακούω τέτοια πράγματα, σου έλεγα", δε με άκουγες και εσύ. Μονάχα γελούσες.
Ήμουν τότε ο μόνος μέσα σε τόσο κόσμο που είχε μακριά μαλλιά και φορούσε μαύρα ρούχα. Θυμάμαι πως τότε παραδόξως διασκέδαζα. Με έκανες να διασκεδάζω. Μου είχες γράψει μια κασέτα με όλες τις επιτυχίες του καλοκαιριού. Ήταν κάτι μπιτάκια που ο συρμός τα υποχρέωναν να κλέβουν κλασικά θέματα, όπως του φαντάσματος της όπερας και λοιπών σχετικών, και να τα παντρεύουν άστοχα με χορευτικές λούπες. Τα είχα μάθει απ' έξω και τα λάτρευα.

Θυμάσαι τότε στο Κιλκίς, που με πήρες με το αμάξι σου και με πήγες στην Ασπροβάλτα για το πρώτο μας κάμπινγκ; Θυμάσαι τι έπαιζε το κασετοφωνάκι σου; Από σένα έμαθα τους James και εγώ σου έμαθα τους Pulp, πριν κάνουν θόρυβο. Μετά από χρόνια συμπέρανα πως μετά από τα αυτοκόλλητα Panini με ποδοσφαιριστές μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, ήταν η πιο τίμια ανταλλαγή που έχω κάνει ως τώρα.

Θυμάσαι τότε που έκλαιγα και εσύ τελικά μου αγόρασες αυτό που ήθελα; Μια κασέτα με τις επιτυχίες εκείνης της εποχής κάτι Ρίτα Ριτάκι και Μια βραδιά Στο Λούκι, αλλά τραγουδισμένα από άλλους δευτεροκλασάτους τραγουδιστές. Ήμουν τότε τόσο σχετικός με τη μουσική που δεν είχα καταλάβει καν τη διαφορά. Πάντα ήξερα πως με το κλάμα ήμουν ασυναγώνιστος.

Θυμάσαι πριν λίγες μέρες που οδηγούσα μέχρι τη Θήβα, χωρίς κανένα λόγο, απλώς για να επιστρέψω πίσω άπρακτος; Που είχα βάλει στο repeat το The Melody Of A Fallen Tree των Windsor For The Derby σε όλη τη διαδρομή και την επόμενη μέρα είχαν πέσει όλα τα δέντρα στην Πεντέλη; Εκείνα τα δέντρα που ανάμεσά τους κάναμε βόλτες μαζί;

Θυμάσαι τότε στο πλοίο που οι περισσότεροι άκουγαν το Smells Like A Teen Spirit, οι παλιοροκάδες το American Woman και οι λοιποί το "Ε μα είσαι καταπληκτική", του Πασχάλη με τη Ζίνα του; Τότε που φορούσαμε όλοι τα ίδια καπέλα και το ίδιο μπλουζάκι με το όνομα του καθένα στην πλάτη; Θυμάσαι που με είχες ρωτήσει τι άκουγα και εγώ δεν σου απάντησα επειδή ντρεπόμουν; Μετά από 15 χρόνια βρήκα τη δύναμη να σου πω πως άκουγα το Arise των Sepultuta. Και ακόμα δεν το έχω μετανιώσει που δεν σε άφησα να ακούσεις και εσύ, και ας μου το ζήτησες τόσο ευγενικά.

Θυμάσαι τότε που είχαμε χαθεί στο Birmingham και ψάχναμε το σπίτι του Drake, που τελικά ήταν έξω από την πόλη και τα προάστια της; Θυμάσαι που ακούγαμε το Bryter Layter στο ένα ακουστικό εσύ, στο άλλο εγώ;

Θυμάσαι τότε στο Cardiff στο τρένο που τα είχαν σπάσει όλα οι Ουαλοί επειδή είχαν νικήσει την Εθνική Σαμόα στο ράγκμπι και με προστάτευσες όταν σου είπα πως μου αρέσουν οι Manic Street Preachers;

Θυμάσαι που μπροστά από το άγαλμα του Dylan Thomas στο Swansea δεν ακούγαμε Dylan αλλά Charlatans και μετά όταν είχαμε πάει στο Manchester ακούγαμε Dylan σε όλη τη διαδρομή;

Θυμάσαι τότε στη Βαρκελώνη που παρατήσαμε τους New Order για τους Polysics;

Θυμάσαι πόσο όμορφα είχες περάσει στη συναυλία των Hidden Cameras και πως προσπαθούσες να με πείσεις το επόμενο καλοκαίρι, για ένα ολόκληρο καλοκαίρι, πως είναι η καλύτερη μπάντα που έχει βγάλει ποτέ ο πλανήτης μας; Ήμουν πολύ κοντά στο να συμφωνήσω πως το Miracle είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια της ζωής μου.

Τώρα, ιδρωμένος στην άχαρη μπετογειτονιά του κέντρου, γεμίζω το ανατομικό κρυστάλλινο διαστημικό ουισκοποτήρι μου, με δύο παγάκια όχι παραπάνω, ακούω το Pleasure Songs των Mary Onettes, σου γράφω και σε θυμάμαι.

__

FORWARD -->>
<<-- BACKWARD