Δέλτα όπως ... δίσεκτος!

Ή δυσκοίλιος, για να ξεκινήσουμε ανάβοντας την ξεχαρβαλωμένη μηχανή της κυνικής πλευράς του χιούμορ, αν και μπορεί να μην χρησιμοποιηθεί στο τέλος.

Πέρυσι τέτοιες μέρες ακριβώς ο πληθυσμός αυτής της χώρας καλωσόριζε με μύριες επιφυλάξεις και φοβίες την Ολυμπιακή χρονιά. Τσάμπα, όπως αποδείχτηκε, αφού δεν άνοιξε μύτη (άνοιξαν μαζεμένες μετά, όταν το Zeppelin είχε προ πολλού πατήσει γη). Όντας ένας από αυτούς που έμειναν στην πρωτεύουσα δουλεύοντας εκείνη την περίοδο δεν θα ξεχάσω την παραμονή της Τελετής Έναρξης όταν βγαίνοντας στη διαδρομή από γέφυρα Σχιστού προς την Αθηνών-Κορίνθου τα δημοτικά συνεργεία την είχαν γλύψει πανταχόθεν. Το θυμήθηκα το απόγευμα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς κατεβαίνοντας με βροχή την Πέτρου Ράλλη και το διάζωμα στη μέση δε σήκωνε στα μάτια μου άλλο σκουπίδι. Τελικώς, χρειάστηκαν μόλις τέσσερις και μισό μήνες για να βγάλει η Αθήνα τα γιορτινά της και να τα καταχωνιάσει στη ναφθαλίνη. Ίσως να μην τα χρειαστεί ποτέ άλλοτε τόσο επιτακτικά, άλλωστε, και, αν μη τι άλλο, στα τετριμμένα καθημερινά της ένιωθε πάντοτε πιο άνετα, και αυτή και οι κάτοικοί της. Από όλη εκείνη την ιστορία νιώθω ότι πρέπει να μιλήσω εδώ ξανά λίγο για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, όχι τόσο πια για την καλλιτεχνική του επιτυχία, όσο για το σθένος του να επιστρέψει μετά στην πρότερη καθημερινότητά του με έναν απόλυτα φυσιολογικό τρόπο, την ώρα που ξέρω πάμπολλους άλλους που στη θέση του θα είχαν καβαλήσει ξέρετε ποιο. Μπράβο του.

Το 2004, όμως, ήταν και χρονιά George W. Bush. Διαβάζοντας το πρωτοσέλιδο της Daily Mirror της 4ης του Νοέμβρη και το άρθρο του Timothy Bancroft-Hinchey με τίτλο "Shock and Awe" στην Pravda της ίδιας ημέρας ένιωσα ως άνθρωπος πολύ μαλάκας (από οργή; από ντροπή; από δεν ξέρω και 'γω τι άλλο;). Καταλαβαίνω, εντούτοις, και το γιατί υπήρξε για το Time το "Πρόσωπο της Χρονιάς". Χωρίς να έχει ουδέποτε ψηφιστεί την πρώτη φορά, σάρωσε τη δεύτερη έναντι ενός αντιπάλου χαμένου, όπως αποδείχτηκε, από χέρι. Ο τύπος είναι τελείως psycho!! Κατάφερε ακόμη και να επαναπροσδιορίσει την ίδια τη σημασία της φράσης καθαυτής. Μην μου πείτε πως δεν του το αναγνωρίζετε, θα συγχυστώ μέρες που είναι.

Να έρθουμε και στα μουσικά με μια μικρή αναφορά στο θάνατο του John Peel. Η είδησή του με έπιασε απροετοίμαστο μπρος στο μοιραίο που όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ξεχνούν. Χάσαμε έναν, επιτρέψτε μου, από μας. Τον ζηλεύω που όλοι όσοι τον γνώριζαν είχαν πρώτα να πουν για το πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του για τη μουσική. Αν κάποτε πουν και για μένα το ίδιο θα πραγματοποιηθεί μια ευχή που κάνω σε κάθε αλλαγή χρόνου από τότε που ήμουν παιδί. Ασχέτως αν η κάλτσα μου παραμένει για πολλές αλλαγές χωρίς δώρο, ασχέτως αν φέτος είχα (είχαμε, η οικογένεια έχει πάψει προ μηνών να έχει επισήμως ένα μέλος) την ατυχία να μην έχει βρεθεί μέχρι του παρόντος ούτε καν το φλουρί της βασιλόπιτας (ναι!). Anyway ... το 2004 ήταν με διαφορά η καλύτερη μουσική χρονιά μέχρι στιγμής στα zeros. Άφθονη, συναρπαστική, γεμάτη συγκινήσεις και εκπλήξεις. Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλες σαν και αυτήν και μακάρι να ξεπεραστεί και αυτή η ερήμωση στα ντόπια fanzines του χώρου βρε παιδί μου, ήταν το μοναδικό μελανό σημείο που αξίζει να επισημανθεί.

Μην ξεχνάτε να γίνεστε καλύτεροι, να νιώθετε βολικά με τις διαθέσεις του εαυτού σας, να μη σκιάζεστε μπρος στα συναισθήματά σας και να ανταποδίδετε την αγάπη που σας δίνουν με πολύ απλές ενέργειες. Η πραγματική ευτυχία δεν είναι κάτι μεγαλεπήβολο. Ποτέ δεν ήταν.

A. Άλμπουμ

1. LARS HORNTVETH - Pooka
2. MAX RICHTER - The Blue Notebooks
3. MANYFINGERS - Manyfingers
4. TUXEDOMOON - Cabin In The Sky
5. PIANO MAGIC - The Troubled Sleep Of Piano Magic
6. ENCRE - Flux
7. SKETCHIE - Rain By High Lantern
8. DUSTIN O'HALLORAN - Piano Solos
9. WOVENHAND - Consider The Birds
10. EFTERKLANG - Tripper
11. SUBTLE - A New White

B. Τραγούδια

1. BLONDE REDHEAD - Pink Love
2. THE HELLBLINKI SEXTET - The Lily
3. HARPER LEE - This Is The Sound That A Heart Makes When It's Breaking
4. NOUVELLE VAGUE - Marian
5. MARIANNE FAITHFULL - There Is A Ghost
6. THALIA ZEDEK - Angels
7. TANAKH - Exegesis
8. THE BAD PLUS - Iron Man
9. VIOLET INDIANA - Innocent
10. ELECTRELANE - This Deed
11. KEVIN TIHISTA'S RED TERROR - Ride

11 albums:

Σε αλφαβητική σειρά, 11 φετινά albums, συμπεριλαμβανομένων κάποιων επανεκδόσεων, που έκαναν το 2004 πλουσιότερο. Μια χρονιά που χαρακτηρίστηκε από κάμποσα είδη από το παρελθόν που ξαναέγιναν "μόδα" (shoegazers, baggy) και από ένα album (το "Franz Ferdinand") που χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό, κατάφερε να εκπροσωπήσει το 2004 - αν όχι ελλείψει καλύτερου, σίγουρα επειδή μια τέτοια party διάθεση στάθηκε ως το καλύτερο αντίδοτο στη μιζέρια που αποπνέουν οι δήθεν ψαγμένοι και oι φτιαχτές ψευτο-cool συμπεριφορές. Πολλές ευχές σε όλους μας για τη νέα χρονιά, με ανθρώπους γύρω μας που να αξίζουν πραγματικά τον κόπο.

Heroes To Zeros . The Beta Band
Oι πιο γοητευτικοί αλχημιστές της σύγχρονης σκηνής επανήλθαν με το κύκνειο άσμα τους χωρίς ουσιαστικά να κάνουν κάτι καινούριο, αλλά από την άλλη, ο ήχος τους είναι εξ'ορισμού τόσο φρέσκος και συναρπαστικός που δεν τίθεται καν θέμα για "μία από τα ίδια". Με το βάρος να πέφτει στις ψυχεδελίζουσες αναφορές του group, το "Heroes To Zeros" υπήρξε το λιγότερο αγχωμένο βήμα των The Beta Band, με την έννοια ότι δε χρειάστηκε να αποδείξουν πουθενά τις ανατρεπτικές τους διαθέσεις, μιας και αυτές προέκυψαν εντελώς αβίαστα σε όλες, ανεξαιρέτως, τις συνθέσεις του album. Τούς χρειαζόμασταν, και θα μάς λείψουν.

Made To Love Magic . Nick Drake
Όσο κι αν οι άνθρωποι της δισκογραφικής τρίβουν τα χέρια τους για την απρόσμενη πηγή κέρδους που τούς έσκασε σχεδόν ανεξήγητα μετά από τόσα χρόνια, ας τούς αφήσουμε να τη στερέψουν όσο γίνεται. Δεν έχει σημασία που το μεγαλύτερο μέρος αυτού του υλικού το έχουμε ξανακούσει σε άλλη μορφή. Οι συγκινήσεις που προκαλούν οι συναισθηματικές καταθέσεις του Drake είναι πάντα ανεκτίμητες, πόσο μάλλον που εδώ υπάρχει και ένα πρωτοεμφανιζόμενο κομμάτι - ένα τραγούδι που σφίγγει την καρδιά ακόμα και αν το ακούσει κανείς ξεχνώντας ότι πρόκειται για το τελευταίο κομμάτι του Drake που ηχογραφήθηκε ποτέ.

Absent Minded . Fruto 5
Kυριολεκτικά από το πουθενά (και πιο συγκεκριμένα, στοιβαγμένη σε ένα δισκάδικο να πάρει ο καθένας δωρεάν τη δική του κόπια) ήρθε αυτή η δουλειά των Fruto 5, ένα υπέρκομψο και αισθαντικό ηλεκτρονικό έργο που μοιάζει να χρωστάει τα ερεθίσματά του στα γοητευτικά παιχνίδια της παιδικής μας ηλικίας - είτε πρόκειται για ένα πραγματικό μονότερμα στη μέση του δρόμου, για μια παρτίδα Subuteo ή για ένα ποδοσφαιράκι με αντίπαλο τον λαστιχένιο Spectrum.

Lady & Bird . Lady & Bird
Το καλύτερο album για το 2004 που ακολούθησε τα πρότυπα του "Moon Safari" δεν ήταν το "Talkie Walkie" αλλά αυτό εδώ το ντεμπούτο από τη Γαλλία. Λεπτές pop γεύσεις με συνοδοιπόρους τους Air και τους Saint Etienne, με υδηπαθείς νυχτερινές διαθέσεις, κινηματογραφικές γεύσεις και μια δόση δράματος αλά Portishead να ποτίζει μια σειρά από δέκα σπουδαίες, γλυκόπικρες μελωδίες.

Awcmon / Noyoucmon . Lambchop
Η κριτική που γίνεται συνήθως στα διπλά cds είναι πως θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι μονά. Αυτό ισχύει άνετα και για το "Awcmon / Noyoucmon" των Lambchop, αλλά μπορούμε να το δούμε κι αλλιώς: το album περιέχει τουλάχιστον καμιά δεκαριά τραγούδια που τιμούν την alt.country με τον καλύτερο τρόπο και στέκονται μεταξύ των πιο λαμπερών στιγμών της δισκογραφίας του group. Μας χαλάει, λοιπόν, που ίσως να υπάρχουν κι άλλα τόσα τα οποία μπορεί και να μην είναι τόσο καλά;!

Αφού λοιπόν ξεχάστηκα . Παύλος Παυλίδης
Σε αυτόν το δίσκο βγήκε ερμητικά στην επιφάνεια όλος εκείνος ο ρομαντισμός που στο παρελθόν μόνο αποσπασματικά είχε εκφραστεί μέσα από τα τραγούδια των Ξύλινων Σπαθιών. Ένα συμπαγές μουσικό έργο, εσωστρεφές αλλά ποτέ δύστροπο, μελαγχολικό αλλά καθόλου καταθλιπτικό, το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, απογειώνεται χάρη στη φωνή του δημιουργού του - μια φωνή που σε κάνει αυτόματα να τον αισθάνεσαι καλό φίλο σου.

Indie Rock To The Blues . Pono
Ο τίτλος περιγράφει πολύ εύστοχα το περιεχόμενο: ένα ευφάνταστο μίγμα από κιθαριστικές και πειραματικές pop (με την πολύ ευρεία έννοια) συνθέσεις με στοιχεία soul και r'n'b που δένουν απόλυτα κάτω από την επιτήρηση του ευφυούς Ellard και με τα θαυμαστά φωνητικά χαρίσματα της Barbara. Mε άλλα λόγια, οι Yo La Tengo παραδίδουν τη σκυτάλη στη νέα γενιά, όντας απόλυτα υπερήφανοι για τα πνευματικά τους παιδιά.

Catch The Breeze . Slowdive
Με κομμάτια από τα τρία albums και τα EPs που άφησαν πίσω τους οι Slowdive σε μια πέρα για πέρα ονειρική συλλογή που απλώνεται σε 2 cds, το "Catch The Breeze" μάλλον θα ενοχλήσει τους θεωρητικούς, αφού σχεδόν αγνοεί εντελώς το πρώτο album "Just For A Day", αλλά μπορεί να ξελογιάσει και να συνεπάρει ολοκληρωτικά όλους τους υπόλοιπους με το μεθυστικό άρωμα των ξεθωριασμένων αναμνήσεών του.

The Seven Autumn Flowers . Trembling Blue Stars
Δεν αποκλείεται αυτό να είναι και το τελευταίο album των Trembling Blue Stars, μιας και, όπως μας εκμυστηρεύτηκε εδώ στο Mic, o Bobby Wratten έχει ήδη στα σκαριά τη δημιουργία ενός νέου group. Aν έρθουν έτσι τα πράγματα, το "The Seven Autumn Flowers" θα μείνει ως ένας ιδανικός επίλογος σε μια διαδρομή γεμάτη από λυρικές ανάσες και ποιητικούς τόνους που μπορεί να φέρει την ταμπέλα "pop", αλλά είναι κάθε άλλο παρά ανέμελη ή πραγματικά "popular".

The United States Of America . The United States Of America
Ένα θαμμένο διαμάντι από τα sixties που τότε ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του και κατά κάποιον τρόπο, συνεχίζει να είναι μπροστά ακόμα και σήμερα. Από την ψυχεδελική pop του "Hard Coming Love" μέχρι τις απόκοσμες folk γραμμές του τραγουδιού - φετίχ "Love Song For The Dead Ch?", και από τα εθιστικά φουτουριστικά εφέ του "The Garden Of Earthly Delights" μέχρι το πολύπλευρο ανατρεπτικό κολλάζ "The American Way Of Love" που κλείνει το album, οι αποστάσεις είναι τεράστιες, αλλά όλα τελικά συνιστούν μια συνεκτική και μυσταγωγική ηχητική εμπειρία.

Want Two . Rufus Wainwright
To δεύτερο μέρος του project "Want" υπήρξε περισσότερο πληθωρικό, εσωτερικό και δύσκολο σε σύγκριση με το "Want One". Eδώ το ταλέντο του Rufus ξεχειλίζει από όλες τις μεριές: οι ερμηνείες του είναι όλες μοναδικές, οι μελωδίες του υφαίνονται απολαυστικά νότα προς νότα, ενώ στους στίχους χαίρεται για την κλωνοποίηση γιατί θα μπορέσει επιτέλους να κάνει έρωτα με τον εαυτό του (!), ενώ αναφέρεται και στον gay Μεσσία "Rufus the baptist". Ο Χριστόδουλος θα ήθελε πολύ να μπορούσε να ρίξει φωτιά και να τον κάψει.

11 τραγούδια:

Clara Bow . 50 Foot Wave
Your Cover's Blown . Belle And Sebastian
Oceania . Bjork
Elephant Woman . Blonde Redhead
Take Me Out . Franz Ferdinand
Length Of Love . Interpol
LSF (Lost Souls Forever) . Kasabian
Reason Is Treason . Kasabian
Breaking Out Of Your Arms . Vinny Miller
America Is Not The World . Morrissey
How We Know . The Thermals

Επόμενη σελίδα