- ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ : Μοιάζει λίγο σαν να ρωτάμε αν εξακολουθεί να γυρίζει ο πλανήτης και, παρότι είναι περιττός ο ορισμός της καλής μουσικής (το ελάχιστα παιδεμένο αυτί θα την αναγνωρίσει αμέσως), χρειάζεται μάλλον η διευκρίνηση ότι δεν συμπεριλαμβάνονται αναγκαστικά οι πειραματικές εξτραβαγκάντζες. Η πραγματική ερώτηση θάπρεπε να είναι κατά πόσον εμείς ακούμε καλή σημερινή μουσική και, στην περίπτωση της αρνητικής απάντησης, για ποιο λόγο.

Πολλές οι πιθανές απαντήσεις για το δεύτερο σκέλος εδώ, προσωπικές -αλλά όχι υποκειμενικές- οι περισσότερες, ομαδοποιούνται μάλλον σε κατηγορίες σχετικά με την οικογενειακή ή επαγγελματική κατάσταση καθενός χωριστά, τα προσωπικά προβλήματα, κλπ. Το άλλοθι του "κορεσμού" εντάσσεται σε κάποια από τις προηγούμενες κατηγορίες φυσικά γιατί η ειλικρινής σχέση με την μουσική οφείλει να είναι διαρκές κίνητρο και αυθόρμητη παρόρμηση, κι έτσι απομένει το ζήτημα της σημερινής υπερπροσφοράς.

Φαινόμενο υπαρκτό, που όμως απλά ανεβάζει τον πήχυ δίνοντας μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην αναζήτηση, ενώ συνέπεσε περίεργα με την γενικότερα εκθετική αύξηση της πληροφόρησης, επομένως πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσον έχουμε την διάθεση να κουραστούμε περισσότερο ή αρκούμαστε (και παραπονούμαστε) με όσα μας σερβίρουν, κι οι απαντήσεις μας οδηγούν φυσικά πίσω στα προηγούμενα.

Αν θέλουμε λοιπόν καλή μουσική σήμερα θα πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να ψάξουμε να την βρούμε αντί να περιμένουμε να έλθει αυτή σ' εμάς και, εφόσον ισχύει το τελευταίο, να το αποδεχτούμε και ν' αφήσουμε τις ομφαλοσκοπήσεις και τους αφορισμούς.

- ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΜΑΚΑΒΑΙΟΣ : Τι ερώτηση κι αυτή! (Μας ξαφνιάσατε κύριε εκδότη μας!). Είναι κάτι αντίστοιχο με το αν θα πρέπει να διατηρηθεί ή όχι η μονιμότητα στο ευρύτερο και στενότερο δημόσιο τομέα (λέμε και καμιά μ...κια να περάσει η έτσι κι αλλιώς ανάλγητη ώρα).

Βγαίνει λοιπόν καλή μουσική (κ.μ. για συντομία στο εξής) σήμερα; Ενδεχομένως η απάντηση να μην προκύπτει άμεσα, αλλά έμμεσα μέσα από τη διαδικασία προσδιορισμού της κ.μ. Τι οφείλει να πληροί και τι όχι, ποιους στόχους υπηρετεί και τι είναι τελείως άσχετο μ' αυτήν. Για παράδειγμα η κ.μ. πρέπει να σπέρνει ζιζάνια και να μην αγαπά τον εφησυχασμό. Επίσης δεν συγκαλύπτει τα κενά κουλτούρας. Δεν υποβιβάζεται σε μετατροπέα ασήμων σε διασημότητες γλοιώδους ύφους. Δεν συντηρεί τους αστέρες, αλλά αγκαλιάζει τα αυτόφωτα αστεράκια. Δεν αποχαυνώνει, αλλά διεγείρει. Δεν ρίχνει λίπασμα στον αρρωστημένο ατομικό ευδαιμονισμό, αλλά σπρώχνει το συλλογικό όραμα. Δεν είναι πηγή φανταχτερού πλούτου που έχουν αποκτήσει σημερινοί stars, που οι μούρες τους κοσμούν λαϊκά έντυπα και οι οποίοι είναι σκληρή προσβολή για ανθρώπους που τους λείπουν τα στοιχειώδη. Η κ.μ. συντηρεί πάθος και μερικές φορές ψευδαισθήσεις. Είναι εμπνευσμένη. Δεν προκύπτει σαν απλή αλληλουχία από νότες, αλλά από αγριεμένα συναισθήματα. Δεν μιλά πάντα για χαρωπές καταστάσεις και ηλιόλουστες καρδούλες. Μερικές φορές είναι το γδάρσιμο της ψυχή σου. Αναφέρεται στο επιθυμητό και όχι στο αναπόφευκτο. Για κάποιους είναι τα σκουριασμένα καρφιά ενοχής, που μπηγμένα στη καρδιά τους, θυμίζουν το που ήθελαν να πάνε και που κατέληξαν.

Αυτά τα ελάχιστα και πολλά άλλα μπορούν να αποτελέσουν τους άξονες προσδιορισμού της κ.μ., οι οποίοι βέβαια είναι καθαρά υποκειμενικοί, όπως εύκολα αντιλαμβάνεσαι αγαπημένε μου αναγνώστη. Το πρόβλημα είναι ότι η κ.μ. πνίγεται σήμερα στα απόνερά της και δύσκολα αναδύεται για να γίνει αντιληπτή από τους περισσότερους. Αλλά υπάρχει και γεννιέται από σημερινούς φρέσκους μουσικούς καταχωρημένους και μη στο πλανητικό μουσικό στερέωμα, ή ξεπηδά από το παρελθόν, κάθε φορά που ανακαλύπτεις ένα τραγούδι που αγνοούσες και το ακούς για πρώτη φορά, ενώ κουβαλά στην πλάτη του ζωή ετών.

Βέβαια είναι αρκετοί αυτοί που συγκρίνουν τη σύγχρονη μουσική με αυτήν των προηγούμενων δεκαετιών και καταλήγουν σε αφορισμούς. Όμως η μουσική και η τέχνη γενικότερα, δεν πρέπει να είναι ένα πεδίο σύγκρισης δεκαετιών, αλλά κυρίως το εύφορο χώμα ανάπτυξης ομορφιάς.

- KΩΣΤΑΣ ΚΑΡΔΕΡΙΝΗΣ : Η τέχνη ήταν πάντα καταφύγιο των ανήσυχων ανθρώπων. Ήταν ένα μέσο αντίστασής τους στην ισοπέδωση. Ειδικά σε χαλεπούς καιρούς, η τέχνη ήταν και είναι διέξοδος. Κι όσο πιο καταπιεσμένοι και καταφρονεμένοι ήταν και είναι οι καλλιτέχνες τόσο πιο σπουδαία και πιο προωθημένα άλματα κάνουν.

Σήμερα βέβαια οι βολεμένοι και οι καλοπερασάκηδες δε χωράνε απ' το μάτι της βελόνας. Σήμερα οι εταιρίες φροντίζουν να μεγαλώνουν ακροατές / θεατές / εκτιμητές και τιμητές των καλλιτεχνικών "ρευμάτων" του καιρού μας. Φροντίζουν να μας μπουκώνουν με σαβούρες κρατώντας μας διαρκώς κορεσμένους. Μας μπουχτίζουν με σκουπίδια και μας ναρκώνουν μέσω της υπερκατανάλωσης, καλλιεργώντας παράλληλα και την νυμφομανιακή μας βουλιμία. Κι έπειτα μας αφήνουν να ξεράσουμε για να συνεχίσουμε τα ρωμαϊκά μας όργια.

Υπάρχουν όμως σε κάθε καιρό δημιουργοί και καλλιτέχνες που βρίσκονται μπροστά απ' την εποχή τους. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν καλουπώνονται κι άλλοι που τους βλέπουν ως ανεξάρτητες κι ατίθασες φωνές, που τους αισθάνονται, που τους αφουγκράζονται, που τους μυρίζουν, που τους εμπιστεύονται μια επανάσταση. Υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνάνε απ' τον λήθαργο κι ονειρεύονται πως είναι πεταλούδες. Τα φτερά τους ταράζουν τον κόσμο με διαφορά φάσης.

Η μουσική, ως τέχνη, όχι μόνο δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά είναι ίσως η πιο πρωτοπόρα, αφού κατάφεραν οι εκφραστές της να σπάσουν τα στεγανά των μεθόδων, των παραδόσεων, των κλασικών ρυθμών και οργάνων. Κι αυτή η πλαστικότητα και η πλασματικότητα των μορφών δημιουργίας που κατέρρευσαν, αυτή η υβριδική και στην κυριολεξία μικτή τεχνική, η τεχνική των μίξεων των αναμίξεων των προσμίξεων, αυτή η σκεπτική [ή και η άναρχη] χρήση των πολυμέσων, η ενοποιημένη θεώρηση και το άνοιγμα προς τον ψηφιακό κόσμο - όλα τα παραπάνω, οδήγησαν και οδηγούν σε αχανείς κι ανεξερεύνητες εκτάσεις, σε πεδία απάτητα κι αφανέρωτα.

Κι όσο πιο πολλά γνωρίζουμε για τον ορίζοντα των ήχων και των παραγώγων τους, τόσο πιο αμαθείς κι αδαείς αισθανόμαστε. Τόσο πιο πολύ προαισθανόμαστε την απεραντοσύνη του ηχητικού μας σύμπαντος. Τα χάη και τα ερέβη ανοίγονται εμπρός μας, οι ανισότητες δεν έχουν τελειωμό, η ανέχεια τεχνάζεται και η πενία κατεργάζεται. Η εντροπία μεγαλώνει και οι αποκλίσεις γίνονται ρεύματα, για να γεννήσουν με τη σειρά τους νέες αποκλίσεις κ.ο.κ. Η θεωρία της σχετικότητας, ειδικής τε και γενικής, το φαινόμενο Ντόπλερ, τα φράκταλς κι ότι άλλο έχει κατεβάσει η γκλάβα του ανθρώπου, βρίσκουν όλα εφαρμογή στα πεδία της ηχόδρασης.

Η παραλία της ηχούς φαντάζει πάντα ειδυλλιακή. Οι ωκεανοί των ήχων είναι δικοί μας.

- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ : Ρωτάει το ρομπότ: υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που να προσδιορίζουν την 'καλή μουσική'; Μάλλον. Όταν μιλάμε για αυθεντικότητα, εφευρετικότητα, αισθαντικότητα ή λυρικό βάθος τότε όλοι συμφωνούν πως πρόκειται για 'καλή' ή 'ποιοτική' μουσική. Βέβαια κάπου εκεί έρχεται η υποκειμενική διάγνωση και σπέρνει πανικό: αν για κάποιον ο ανεπιτήδευτος κιθαριστικός indie pop ήχος των Shermans είναι ο ορισμός της καλής μουσικής, για κάποιον άλλον η μινιμαλιστική δομή των Autechre ή οι δεκάλεπτες πομπώδεις ενορχηστρώσεις των Yes (και όλης της καταραμένης prog rock γενιάς που ευτυχώς ήρθε το punk και πέταξε στα σκουπίδια) είναι η πεμπτουσία αυτής. Άκρη δε βγαίνει, αλλά είπαμε... μια αντικειμενικότητα στην κρίση υποβόσκει.

Τώρα.. πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ότι όσο περνούν τα χρόνια η μουσική εξεφτελίζεται, χάνει την αυθεντικότητά της, αποτελεί αναμάσημα προηγούμενων ήχων. Αυτά για μένα είναι δείγματα άγονης προγονολατρίας, ακραίου σνομπισμού ή καθαρής έλλειψης σωστής κρίσης. Γιατί ανάμεσα στα -πολλά είναι η αλήθεια- δείγματα στείρας επανάληψης που με τη βοήθεια του θεού μάρκετινγκ εκσφενδονίζονται και γεμίζουν στάδια ολόκληρα μέσα σε μια νύχτα (Razorlight, Kasabian, Bravery, Keane και άλλες σαβούρες), υπάρχει εκπληκτική μουσική που θα ήταν τραγικό λάθος να διαγραφεί επειδή δεν είχε την τιμή να κυκλοφορήσει μέσα στο 1983. Λέξεις κλειδιά στη σύγχρονη παραγωγή μουσικής είναι η επεξεργασία και η φαντασία - και αν για κάποιους (στενόμυαλους) τα περιθώρια πρωτοτυπίας στενεύουν ολοένα και περισσότερο, η εξέλιξη της τεχνολογίας έρχεται για να ανοίξει ολοένα και μεγαλύτερους δρόμους έκφρασης. Και πάνω απ' όλα... το ταλέντο, η ευφυία και το συναίσθημα είναι ευτυχώς διαχρονικά ανθρώπινα στοιχεία που εξασφαλίζουν τη δημιουργία και κάνουν ακόμα και το ρομπότ του Τιμ Μπάρτον να κουνά τη λαμαρίνα στο ρυθμό του "I Ain't Saying My Goodbyes".

- ΗΛΙΑΣ ΠΥΚΝΑΔΑΣ : Στο ερώτημα που τέθηκε από τον φίλτατο αρχισυντάκτη του MiC, απαντάω με μία σειρά απλών ερωτήσεων που μου έρχονται στιγμιαία στο μυαλό χωρίς να το πολυσκεφτώ...

Για ποιο λόγο λοιπόν:
1. ... παιδεύεσαι με αυτό το site Μπάμπη;
2. ... σκορπάμε τα χρήματά μας σε νέους δίσκους;
3. ... περιμένω με αγωνία (ok, δεν τρώω και τα νύχια μου) την κάθε νέα κυκλοφορία των αγαπημένων μου καλλιτεχνών;
4. ... o John Peel ήταν ο John Peel έως ότου μας αφήσει;
5. ... τρέχουμε στο εξωτερικό κυνηγώντας ;
6. ... ρουφάμε ότι πληροφορία μας σερβιριστεί από τα γνωστά και σεσημασμένα περιοδικά; (του εξωτερικού, φυσικά)
7. ... ενθουσιάστηκα που κατάφερε ο Χρήστος να γίνει μπαμπάς ενός ακόμα Overdub;
8. ... πέρασα πάλι ένα βράδυ Κυριακής στο Pop συζητώντας μεταξύ άλλων γιατί η Warp δεν έπρεπε να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο των όποιων Maximo Park;
9. ... το iPod μου είναι γεμάτο μόνο με albums των τελευταίων 20 μηνών;
10. ... τελικά, είμαι πολύ ευχαριστημένος που δεν είμαι επαγγελματίας μουσικογραφιάς και έτσι δεν τρώω στην μάπα όποια χλέμπα προμοτάρουν οι δισκογραφικές εταιρίες και μου δίνουν τζαμπέ, ξοδεύοντας έτσι τον πολύτιμο χρόνο μου άσκοπα, στερώντας από τον εαυτό μου ακροάσεις από μικρά διαμαντάκια που κυκλοφορούν εδώ και εκεί κάθε εβδομάδα; (ουφ το είπα!)

Και για να τελειώνουμε, διότι είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούνε πολλοί που θα πούνε ότι παλαιότερα έβγαινε καλύτερη μουσική, αυτό που έχω να πω είναι ότι η καλή μουσική είναι εκεί έξω και κυκλοφορεί ελεύθερη ψάχνοντας απεγνωσμένη τους κατάλληλους ακροατές που θα την αγκαλιάσουν. Ακροατές όμως υπάρχουν;

- ΘΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΑΚΗΣ : Τα συστατικά που αποτελούν τη μυστική συνταγή της μουσικής, είναι δύο χέρια και ταλέντο, ένα μυαλό και έμπνευση, μία καρδιά να θρέψει ώστε να γίνει ύλη και να μετουσιωθεί σε ένα μέσο για να αγιάσουν/αμαρτήσουν και άλλες ψυχές και μυαλά. Πως είναι δυνατόν αυτό το μουσικό ντόμινο να έχασε το δρόμο του σήμερα; Έτσι στα ξαφνικά ή φθάρθηκε με το χρόνο για διάφορους λόγους; Χάθηκε στα αλήθεια ή υπάρχει κάπου εκεί έξω και εμείς απλά είμαστε ακουστικά τυφλοί; Γιατί να μη βγαίνει λοιπόν καλή μουσική σήμερα; Μήπως εμείς αλλάξαμε; Μήπως άλλαξαν οι καιροί και η κρίση μας σκλήρυνε; Μήπως η κάθε γενιά έχει τα 'δικά' της τραγούδια που ανδρώθηκε μουσικά; Μπορώ να αραδιάσω ένα σωρό ρητορικές ερωτήσεις που φαντάζομαι και εσείς τις έχετε κάνει στον εαυτό σας, το μόνο όμως αντικειμενικά σίγουρο είναι ότι μέσα σε σαράντα χρόνια και πέντε δεκαετίες ποπ/ροκ μουσικής, έχουν πολλά αλλάξει. Από τον αναλογικό ήχο, στον ψηφιακό. Από την ψυχεδέλεια, τον προοδευτισμό, τον κλασικισμό και την παραδοσιακή τραγουδοποιϊα, στην ανεξαρτοποίηση, στην εναλλακτικότητα και στην σχεδόν παγιωμένη από πλευράς μουσικών ειδών πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που οδηγεί αναπόφευκτα στην αναβίωση και στη μετεξέλιξη. Οι περισσότερες μπάντες σήμερα χρησιμοποιούν ένα καινούργιο όργανο που δεν υπήρχε στο παρελθόν. Το ίδιο το studio και την τεχνολογία. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα ώστε να κρίνει κάποιος το τώρα με το τότε, ακόμα και να κρίνει το σήμερα σαν μία αυτόνομη μουσική μονάδα. Καθαρά υποκειμενικά πιστεύω πως το γινόμενο της ποσότητας διά της ποιότητας βγάζει ένα αρκετά μικρότερο αριθμό από τον αντίστοιχο του παρελθόντος. Επίσης πιστεύω πως είναι περισσότερο δύσκολο σήμερα να ανακαλύψεις ένα ικανοποιητικό μέρος αυτού του ποσοστού και ας τα έχεις όλα στα πόδια σου και με άνετη πρόσβαση. Πριν μερικά χρόνια είχαμε μια κουβέντα με έναν καλό μου φίλο και μου είχε πει : "Έχεις δύο τεράστια βαρέλια. Το ένα γέμισε το, με δίσκους παλιούς και το άλλο με δίσκους σύγχρονους. Τυχαία. Αφού τα ανακατώσεις καλά, στη συνέχεια με κλειστά μάτια τράβηξε 10 δίσκους από κάθε βαρέλι. Ποιό θα είναι το αποτέλεσμα;". Σίγουρα του τότε. Αφού όμως ο θεός με αξίωσε να υπάρχω και να αναπνέω στο σωτήριο μουσικό έτος 2005, εκείνο που με αγγίζει περισσότερο σε καθημερινή βάση, είναι το τώρα,. Και ας είναι μικρότερο ως νούμερο.

- ΑΝΤΩΝΗΣ ΞΑΓΑΣ : Ύπουλη η ερώτηση... Έχει πολλά αγκίστρια από τα οποία αν πιαστείς δεν ξεμπλέκεις εύκολα. Για παράδειγμα, τι σημαίνει καλή μουσική; Ας βγάλουμε όμως ...φλας κι ας το παρακάμψουμε γιατί δεν θα βγάλουμε άκρη! Ας έρθουμε στην ουσία της ερώτησης. Και αλλάζω λίγο τη διατύπωση. Γιατί όταν αυτή η ερώτηση τίθεται προφορικά, η λέξη "σήμερα" προφέρεται με έναν τόνο καταφρόνιας στη φωνή, σχεδόν υποτιμητικά; Υπονοώντας και εμπεριέχοντας έτσι την απάντηση, ότι το Σήμερα είναι κάτι το ευτελές σε σύγκριση με το χρυσό χθες. Άλλωστε όπως είναι γνωστό τοις πάσι "ζούμε εποχές εκφυλισμού, παρακμής και έκπτωσης των αξιών" (αυτά δεν μαθαίνουν οι εκθεσάδες στα παιδιά εδώ και χρόνια;). Και οι εποχές ακμής τοποθετούνται σε ένα μακρινό ακαθόριστο "παλιά". Είτε μιας μη-βιωμένης αρχαίας εποχής είτε στα χρόνια των νιάτων. Το οξύμωρο εδώ είναι ότι αυτό το φαινόμενο συμβαίνει και συνέβαινε σε όλες τις εποχές!

Περιδιαβαίνοντας τα ΜΜΕ, γραπτά και ηλεκτρονικά, σίγουρα θα έχετε πέσει πάνω σε διάφορους ...Λευτέρηδες Παπαδόπουλους που αναπολούν τα χρόνια που τα αγγούρια ήταν πιο δροσερά, οι ντομάτες είχαν άρωμα, το τραγούδι ήταν γνήσιο και αγνό σαν αιγοπρόβειο βούτυρο, τα κορίτσια παρθένα και ο έρωτας αυθεντικός και αθώος, οι ποδοσφαιριστές έπαιζαν για τη φανέλα και κάθε ματς ήταν χάρμα ποδοσφαίρου, ο κινηματογράφος ήταν "παλιός και καλός" (τότε ήταν απλώς εμπορικός), οι πρωταγωνιστές του γίγαντες μπροστά στους σημερινούς νάνους κλπ κλπ. Δεν είμαι ψυχολόγος αλλά μπορώ να φανταστώ τι καλλιεργεί και θρέφει μια τέτοια οπτική. Είναι και γιατί πιάνω τον εαυτό μου ώρες-ώρες να αναπολεί ακόμη και άσχημα προσωπικά γεγονότα με μια ροζ τρυφερότητα. Είναι γιατί το παρελθόν το έχουμε σίγουρο, σε αυτό πατάμε, σε τελική ανάλυση "είμαστε το παρελθόν μας". Το παρελθόν εμπεριέχει τα νιάτα, τα "καλύτερα μας χρόνια". Those were the days... Το παρόν; Υπαρκτό, χειροπιαστό, πεζό, με τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας να μην αφήνουν πολλά περιθώρια για ρομαντισμούς. Και εκεί έρχεται η μνήμη σαν κόσκινο που ξεχωρίζει την άμμο από το χρυσάφι. Και η "άμμος" ξεχνιέται... Ή εξωραΐζεται. Πόσα αισθητικά εκτρώματα (μουσικά και μη) του παρελθόντος δεν έχουν αναβαπτιστεί μέσα στην απενοχοποιητική κολυμπήθρα του χρόνου;

Όσο δε για το μέλλον; Αυτό είναι εξ ορισμού αβέβαιο... Μπορεί τα καλύτερα να έπονται αλλά αυτό κανείς μας δεν το ξέρει, κι ας έχει ...κληρονομικό χάρισμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το μέλλον εμπεριέχει και το τέλος. Όλων μας... Και αυτό ακριβώς είναι το κλειδί! Και από δω ξεκινούν και όλες οι μελλοντολογικές καταστροφολογίες. Ενδόμυχα όλοι επιθυμούμε ο κόσμος να τελειώσει μαζί μας...

Πιστεύω να απάντησα, έστω και έμμεσα, στο ερώτημα. Η καλή μουσική δεν είναι ένα μεταφυσικό ζήτημα χαρισματικών γενιών. Μπορεί η καρδιά η δική μου να είναι δοσμένη σε κάποιο είδος αλλά αυτό δεν μπορώ να το αντικειμενοποιήσω ή να το βγάλω σε καταφρόνια για τη σημερινή μουσική. Όταν ξεκίνησα να ακούω συνειδητά μουσική ηγεμόνευε (δυνάστευε θα έλεγα!) η δεκαετία του 60 και η μουσική των 80s ήταν "για τα σκουπίδια". Σήμερα έχει έρθει η ώρα της δεκαετίας του '80 να φάει από το κρύο πιάτο της εκδίκησης, καθώς ήρθε στα πράγματα η γενιά που μεγάλωσε τα χρόνια εκείνα. Και πάντα η σύγκριση θα είναι εις βάρος της εκάστοτε "σημερινής" μουσικής, της μουσικής των νέων δηλαδή. Και έτσι θα συνεχίσει να γυρίζει αέναα ο τροχός...

Κλικ εδώ για το δεύτερο μέρος