:: 2005, remembered
Του Τάσου Πατώκου

Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει ακόμα το fanzine "Dishwasher". To έβγαζε ένας τύπος που τον έλεγαν Pete. Στόχος του Pete ήταν να προσληφθεί ως λαντζέρης σε κάθε μια από τις πολιτείες της Αμερικής. Κάθε φορά που "έσβηνε" πολιτεία, έβγαζε κι ένα τεύχος για να διηγηθεί τις εμπειρίες του. Το fanzine ήταν κατά περίπτωση πολύ διασκεδαστικό, καθώς ο Pete έγραφε με μια ιδιαίτερα οξυμένη αίσθηση του χιούμορ, περιγράφοντας τις κακοτοπιές και τα διάφορα ευτράπελα που τού συνέβαιναν με την ίδια ευφορία που αισθάνεται κανείς όταν θυμάται κάτι δυσάρεστο που έχει περάσει. Κάτι σαν κι αυτό που λέμε όταν περνάμε μια δύσκολη περίοδο - "όταν περάσει, θα το θυμόμαστε και θα γελάμε".

Διαβάζοντας πιο προσεκτικά τις ιστορίες του Pete, καταλάβαινες ότι ο συγγραφέας τους ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένας αεικίνητος άνθρωπος που δεν μπορούσε να στεριώσει πουθενά. Πέρα και πάνω από όλα, ο Pete ήταν φιλόσοφος. Το όλο εγχείρημα δεν είχε να κάνει με οποιαδήποτε εμμονή σχετικά με πλύσιμο πιάτων ή από την επιθυμία του να ταξιδέψει σε όλη την Αμερική. Η ιδέα ήταν απλή: ο άνθρωπος που πλένει πιάτα σε ένα οποιοδήποτε μαγαζί, είτε πρόκειται για ένα ακριβό εστιατόριο, είτε για το πιο προχειροστημένο fast food, θεωρείται ο "τελευταίος τρόχος της αμάξης". Συνεπώς, από τη θέση αυτή, μπορείς να καταλάβεις με τη μία τι ρόλο βαράνε οι άλλοι, κρίνοντας από τον τρόπο που σου φέρονται. Κανένας δεν έχει να κερδίσει τίποτα με το να φερθεί ευγενικά στο λαντζέρη. Επομένως, αν κάποιος όντως φερθεί ευγενικά, αυτό είναι ενδεικτικό του ήθους του - κάτι που δεν μπορεί να φανεί αν παρατηρήσεις τη συμπεριφορά του ίδιου ανθρώπου προς το αφεντικό του, τους συναδέρφους του, την κοπέλα που θα τον εξυπηρετήσει στο γκισέ της τράπεζας.

Ασφαλώς, δε χρειάζεται κανείς να ξεκινήσει ένα τόσο γενναίο ταξίδι σαν κι αυτό του Pete για να αρχίσει να καταλαβαίνει με τι ανθρώπους έχει να κάνει γύρω του. H λογική ωστόσο παραμένει λίγο πολύ η ίδια: κοιτώντας κάποιον σε θέση ισχύος, ή που δεν έχει τίποτα να κερδίσει από σένα, μπορείς να βγάλεις κάμποσα συμπεράσματα για το ποιόν του. Δυστυχώς, αρκετές φορές παρατηρείς ότι η αξιοπρέπεια είναι σπάνιο χάρισμα, πόσο μάλλον όταν δεν έχει να προσφέρει καρπούς σε αυτόν που τη διαθέτει. Αν τα γράφω αυτά εδώ πέρα είναι γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο πράγμα που διαπίστωσα (για άλλη μια φορά) μέσα στη χρονιά που μας πέρασε. Αν και μάλλον δε φαίνεται, το μήνυμα είναι στην πραγματικότητα αισιόδοξο: μπορεί τα πράγματα να είναι έτσι όπως είναι, αλλά ζούμε για τις εξαιρέσεις. Σε αυτούς τους ανθρώπους που αποτελούν τις εξαιρέσεις θέλω να στείλω πολλούς χαιρετισμούς από τις σελίδες του Mic, και ειδικά σε αυτούς που γνώρισα πρόσφατα στον Άραξο. Μού λείπουν.

Από μουσικής πλευράς, το 2005 ήταν ιδιαίτερα πλούσιο, και η παρακάτω - εντελώς υποκειμενική - επιλογή περιέχει 11 ξεχωριστούς δίσκους που προσφέρονται για πολύ ψάξιμο. Τα albums, καθώς και τα 11 τραγούδια που ακολουθούν, είναι τοποθετημένα με αλφαβητική σειρά.

11 albums:

50 FOOT WAVE "Golden Ocean"
Η επιστροφή της Kristin Hersh στον ηλεκτρισμό και στην αισθητική των πρώτων ημερών των Throwing Muses υπήρξε τόσο σαρωτική που έμοιαζε ώρες ώρες ακόμα και αφελής. Το ντεμπούτο του νέου της σχήματος ήταν ένα από τα πιο δυναμικά albums της χρονιάς, με το μεγαλύτερο του επίτευγμα να είναι πως, παρά τα 20 χρόνια ενεργούς δισκογραφίας που μετράει στην πλάτη της η δημιουργός του, ακουγόταν όντως τόσο φρέσκο όπως πρέπει να είναι κάθε ντεμπούτο.

BECK "Guero"
Με το "Guero", ο Beck επαναπροσδιόρισε τον εαυτό του ως τον ανατρεπτικό αλχημιστή που λατρέψαμε μέσα από το "Mellow Gold" και το "Odelay". Είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχουν περάσει δέκα και πλέον χρόνια από τότε που πρωτακούσαμε το "Loser", και ακόμα πιο εκπληκτικό πως η ίδια αυτή συνταγή ακούγεται ακόμα το ίδιο ευφάνταστη και ερεθιστική.

ΚATE BUSH "Aerial"
H Κate Bush δεν ηχογράφησε τόσο το νέο της album, όσο το σκηνοθέτησε. Το χώρισε σε δύο μέρη, αφιέρωσε το πρώτο σε μια θεαματική σύνοψη του πολυσχιδούς ταλέντου της, ενώ στο δεύτερο ξεδίπλωσε μια αισθαντική σουΐτα που ακουγόταν σαν την κλασική μουσική του 21ου αιώνα. Mια θαυμαστή σύλληψη, απολαυστικά υλοποιημένη.

CASS MCCOMBS "PREfection"
Από ό,τι φάνηκε, οι εσκεμμένες σκόρπιες "ατέλειες" του "PREfection" περιορίστηκαν στο artwork του album, μιας και το περιεχόμενό του υπήρξε πέρα για πέρα άψογο: από την ποίηση του "Equinox" μέχρι την παλαιομοδίτικη εκφορά του ευφυέστατου "Substraction", και από εκεί ως τον απόλυτο φόρο τιμής στους Smiths που άκουγε στο όνομα "Sacred Heart", ο Cass McCombs κατόρθωσε να ηχογραφήσει έναν αριστοτεχνικό singer / songwriter δίσκο που παρά την απροσπέλαστη θεματική του, μπορούσε να σε αγγίξει και να σε ταρακουνήσει με την πρώτη.

MY MORNING JACKET "Z"
Όπως γράφαμε και στην παρουσίαση του δίσκου εδώ στο Mic, "οι My Morning Jacket δείχνουν για ακόμα μια φορά ότι έχουν όλη την ικανότητα να φτιάξουν ένα album που θα κάνει να δακρύσουν από συγκίνηση ακόμα και οι πέτρες. Το "Z" δεν είναι αυτό το album, αλλά ίσως είναι εκείνο που πλησιάζει σε αυτό πιο πολύ από όλα τα προηγούμενα".

STINA NORDENSTAM "The World Is Saved"
Ο καλύτερος δίσκος της μυστηριωδώς γοητευτικής τραγουδοποιού με τη φωνή πεντάχρονου κοριτσιού. Τέτοια albums έπρεπε να κυκλοφορεί η Bjork αν ήθελε να συνεχίσει από το Homogenic και μετά χωρίς να ξενίσει τους λιγότερο υπομονετικούς φίλους της.

THE OCCASIONAL KEEPERS "The Beauty Of The Empty Vessel"
Η σύμπραξη του Bobby των Trembling Blue Stars και του Ceasar των The Wake χάρισε στον κατάλογο της Les Temps Modernes ένα ακόμα cult classic του new wave: με το ένα μάτι στραμμένο στις δισκογραφίες αμφότερων των δημιουργών του αλλά και με πολλές αναφορές σε σκοτεινότερα πράγματα και ουσιώδεις πειραματισμούς, το "The Beauty Of The Empty Vessel" υπήρξε ένας δίσκος-λεπτούργημα, με τα κομμάτια "Of Nightingales" και "The Crackle Of Debris" να στέκονται ως οι απόλυτες κορυφές σε ένα ούτως ή άλλως υποδειγματικό album.

PATRICK PHELAN "Cost"
To "Cost" στάθηκε η αιτία για να αντιπαθήσω τον Phelan: γιατί μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια επανήλθε με ένα δίσκο που διαρκεί μετά βίας 44 λεπτά, γιατί έβαλε γυναικεία φωνητικά στο "Fall" αφαιρώντας του έτσι ένα μεγάλο μέρος από την αινιγματική του υφή, γιατί μοιάζει να ηχογραφεί επιστρατεύοντας μόνο ένα ποσοστό των πραγματικών του δυνατοτήτων. Ακόμα κι έτσι, το "Cost" είναι ένας δίσκος πολύτιμος και μαγικός, και αν αυτή η λίστα ήταν αξιολογική, θα βρισκόταν - αν όχι στην κορυφή - σε κάποια από τις τρεις πρώτες θέσεις.

SLOWDIVE "Souvlaki"
Ένας δίσκος-ορόσημο του shoegazing ρεύματος που επανεκδόθηκε φέτος, εντελώς απαραίτητος για όσους αγαπούν τις γλυκιές φωνές που χάνονται μέσα στο reverb και σε πυκνά κιθαριστικά στρώματα. Χωρίς να υπερέχει αισθητά των άλλων δύο albums του group, το "Souvlaki" στέκεται ένα σκαλοπάτι παραπάνω, έστω και μόνο για την απερίγραπτη διασκευή τους στο "Some Velvet Morning" ή για τη σκέτο-χάσιμο συνεργασία τους με τον Brian Eno στο "Sing".

MARIA TAYLOR "11:11"
Το "11:11" της Maria Taylor από τους Azure Ray μόνο το όνομα μοιράζεται με το εκπληκτικό εκείνο ντεμπούτο που είχαν βγάλει οι Come το 1992: κατά τα άλλα, εδώ μέσα έχουμε γλαφυρές και αισθαντικές μελωδίες σε χαμηλούς ως επί το πλείστον τόνους, με σαφείς ενδοσκοπικές διαθέσεις αλλά και pop ευαισθησίες που κρύβονται άτεχνα πίσω από προσωπικούς στίχους και μια πηγαία, αβίαστη μελαγχολία. Μπορεί η Saddle Creek να μείνει στην ιστορία ως το label των Bright Eyes, το "11:11" όμως θα μείνει ως το θαμμένο διαμάντι της.

THIEVERY CORPORATION "The Cosmic Game"
Οι Thievery Corporation υλοποιούν το motto "μουσική χωρίς σύνορα" με τα πιο εμπνευσμένα αποτελέσματα. Πρωτότυπες συνθέσεις και samples, περίτεχνα grooves και εξωτικοί ρυθμοί, αρώματα από τις κουλτούρες διάφορων χωρών, οι φωνές του Perry Farrell, του David Byrne και του Wayne Coyne αναμειγνύονται σε ένα "κοσμικό παιχνίδι" που αποτέλεσε την πιο συναρπαστική και ταξιδιάρικη πρόταση του φετινού mainstream.

11 τραγούδια:

ANNIE "Chewing Gum"
BECK "E-Pro"
BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB "Howl"
DEPECHE MODE "Lilian"
LOW "Step"
MADONNA "Hung-up"
MY MORNING JACKET "Dondante"
THE OCCASIONAL KEEPERS "Οf Nightingales"
SAINT ETIENNE "Lightnight Strikes Twice"
SCIFLYER "The Nation"
MARTHA WAINWRIGHT "Ball And Chain"

* * * *

:: ΟΙ ΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 2005 - σε (σχεδόν) τυχαία σειρά
Της Νάντιας Πούλου

11 Καλύτερα άλμπουμ

1. Galatasaray - Boxing Camp For Blues Oriented Snack Heads
Πώς είναι αυτός ο δίσκος; Κάτι σαν την εξής ιστορία: Είναι βράδυ κι είμαι στην Αμβέρσα, χαμένη στα στενάκια της εβραϊκής συνοικίας, μέσα στην ομίχλη και το κρύο του βορρά. Κι εκεί που στην επόμενη γωνιά περιμένω να ξεπεταχτεί το κοριτσάκι με τα σπίρτα, πέφτω τυχαία πάνω σ' ένα πάρτυ με τους Mahavishnu Orchestra, διοργανωμένο για τους μαφιόζους της πόλης οι οποίοι με περνάνε για τη χαμένη μοναχοκόρη του αρχηγού τους και με λούζουν στη σαμπάνια και τα χαρτονομίσματα. Τι; Δεν ήταν οι Mahavishnu? Όχι καλέ, ήταν οι ντόπιοι Galatasaray - κι αν σε ξενίζει το όνομα, ε τότε σταμάτα να βλέπεις τόση μπάλα.

2. Various - The Life Aquatic with Steve Zissou OST
Πολλοί είδαν τον Seu Jorge να βαράει την κιθάρα του σκαρφαλωμένος στο κατάρτι, τραγουδώντας αποκλειστικά David Bowie στην καταπληκτική αυτή ταινία. Πολύ λιγότεροι κατάφεραν να διακρίνουν τη μελαγχολική παράνοια του όλου εγχειρήματος. Μετά από τέτοιες διασκευές, αν ξανακούσω έστω και μια κουβέντα για τους Nouvelle Vague, θα πέσω σούμπιτη στα νερά του Aquatic.

3. Seu Jorge - Cru
Γιατί δεν ξέρει να τραγουδάει μόνο Bowie...είναι προφανές αυτό.

4. Charlie Haden - Not in our name
Τα παιδάκια με τις μπλούζες με τη φάτσα τού Τσε απογοητεύτηκαν που η μουσική δεν είναι τόσο groovy. Οι δε στρατευμένοι δημοσιογράφοι διαφήμισαν αφειδώς το δίσκο πριν καν τον ακούσουν (μακάρι να έκαναν το ίδιο και σε λιγότερο 'κραγμένες' καταστάσεις). Σε πείσμα όλων αυτών, τα στιβαρά "εμβατήρια" ενορχηστρωμένα από την κυρία Bley δεν έχουν ημερομηνία λήξης (όπως δυστυχώς κι ο πόλεμος).

5. The Kills - Now Wow
Η δεύτερη γυναίκα της λίστας. Έστω κι αν θυμίζει τόσο πολύ την P.J. η οποία με τη σειρά της θυμίζει τόσο την Patti - όπως αποφαίνονται οι αξιότιμοι κύριοι Κριτικοί. Εμένα πάντως μου θύμισε καλές φάσεις σαν τότε που έβγαινε ένας δίσκος, τον άκουγες, τον χαιρόσουνα από την αρχή μέχρι το τέλος και περνούσες εσύ καλά μαζί του -και με τους φίλους σου ακόμα καλύτερα.

6. Helldorado - The Ballad of Nora Lee
Με αυτόν το άλμπουμ 'σπάμε' την απουσία ενός Nick Cave από τη φετινή λίστα...
(Ας είναι καλά ο Θάνος Σταυριανάκης που το ανέφερε στo Μic και το προσέξαμε).

7. Brant Bjork & The Bros - Saved By Magic
Στο χώρο του stonerock, ως γνωστόν, υπάρχουν περισσότερα συγκροτήματα απ' ότι μουσικοί. Ο Brant Bjork, ντράμερ των Kyuss και των Fu Manchu (και μέλος καμιά δεκαριά άλλων σχημάτων) μπαίνει μπροστά με τους The Bros και παραδίδει έναν πολύ καλό δίσκο.

8. Beck - Guero
Απλά πράγματα ... γι' αυτό και τόσο δύσκολα.

9. Kokolo - More Consideration
Αστραφτερό και ρέον afrobeat από τη Νέα Υόρκη με λίγη προσποίηση, πολλές αξιώσεις και ακόμα πιο πολλά ηχητικά στολίδια από άλλα είδη μουσικής.

10. Various - Dutch Rare Groove
Εξαιρετική κυκλοφορία γνωστών Ολλανδικών σχημάτων σε άγνωστες / ακυκλοφόρητες funky καταστάσεις. Ίσως το μόνο μη-δυσκοίλιο πολιτιστικό προϊόν της Ολλανδίας φέτος. Μη φανταστείτε καινοτομίες, αλλά με τα rare grooves θα συμβαίνει πάντα το ίδιο: "αν έχεις ακούσει ένα είναι σαν να τα έχεις ακούσει όλα" κι άντε μετά να εξηγήσεις στον ψυχαναλυτή γιατί θες τόσο πολλούς δίσκους από το είδος.

11. Boozoo Bajou - Dust My Broom
Παρότι ετερόκλητος, επιπλέει άνετα στην πληθώρα των δίσκων του μέσου remix - παραγωγού - dj - που - γυρνάει - στις - ρίζες. Ειδικά αν συγκριθεί με επιπόλαιες κι ανίερες παραγωγές του περασμένου έτους τύπου Balkan beat box...
11 Τραγούδια της χρονιάς

1. Sufjan Stevens - They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back from the Dead!! Ahhhh!
(από ένα ξεχωριστό δίσκο)
2. !!! - Take Ecstasy With Me
3. Franz Ferdinand - Do You Want To
4. LCD Soundsystem - Daft Punk is Playing at My House
5. dEUS - 7 Days, 7 Weeks
6. Gorillaz - Feel Good Inc.
7. Steve Wynn - Bruises
8. Beck - Earthquake Weather
9. Maximo Park - Now I'm All Over The Shop
10. Tom Waits - You Can Never Hold Back Spring, από το άρτι εκδοθέν σάουντρακ της νέας ταινίας του Benigni ('La Tigre E La Neve').
11. Damian 'Jr Gong' Marley - Welcome to Jamrock

Συναυλίες της χρονιάς

- North Sea Jazz 2005, Bird Session για τα 30 χρόνια του Φεστιβάλ, υπό την καθοδήγηση του Joe Zawinul. Μαζί του μουσικοί ανείπωτης κλάσης (όπως Toots Thielemans, Ravi Coltrane, Jon Scoffield). Μια ώρα αγκαλιά με την προσιτότητα των μεγάλων, μακριά από τις μίζερες τιμωρίες των μικρών.
- Φεστιβάλ Voix des Femmes, Βρυξέλλες, 2005 (τουλάχιστον οι δυο τελευταίες βραδιές στις οποίες είχα την τύχη να παραβρεθώ).

Συμβουλή της χρονιάς:

Βάλτε αντιηλιακά και καπέλα, κόψτε την ηλιοθεραπεία κι αποφύγετε το Μεσογειακό μαύρισμα όπως ο διάολος το λιβάνι. Γιατί αν τύχει και πάτε λίγο πιο μαυριδεροί στην Αυστραλία, μπορεί να σας πάρουν ξαφνικά στο κυνήγι 5000 δίποδα...

Κλικ εδώ για την επόμενη σελίδα