NO FUTURE: A HYSTERICAL ROMANCE
του Πάνου Πανότα

Είναι από εκείνες τις φορές που λέμε πως για ένα θέμα το σύμπαν συνωμοτεί. Στην οθόνη μόλις είχε τελειώσει για δεύτερη φορά το "The Filth & The Fury", η ταινία-ντοκουμέντο του Julian Temple για τους Sex Pistols, λίγες μέρες πριν περιεργαζόμουν την επετειακή έκδοση του "London Calling" για τα 25 χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία και κάποια άλλη στιγμή, προσφάτως και αυτή, αποφάσισα να βγω απ' την τεμπελιά με σκοπό να τακτοποιήσω επιτέλους τη βιβλιοθήκη μου και το μάτι μου έπεσε στο προ χρόνων βιβλίο του Θ. Μουτσόπουλου με τίτλο "No Feelings: Το Εικαστικό Punk", το οποίο ήταν και το μόνο από όσα άλλα πέρασαν από τα χέρια μου που ξεφύλλισα, έστω και στα πεταχτά. Το ότι με το που κατέβασα το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ήρθε και η πρόσκληση του αρχισυντάκτη μας για μια 11-άδα με αγαπημένα punk τραγούδια ήταν απλώς το κερασάκι. Έτσι για να μάθω, αφού με έτρωγε το πράγμα.

Το 2001 σε μια από τις βόλτες μου στο κέντρο, μεταξύ δισκάδικων και βιβλιοπωλείων (με αυτή ή με την ανάποδη σειρά, αναλόγως της διάθεσης) είχα βρει μια χειροποίητη φωτοτυπημένη έκδοση όπου κάποιος μετέφραζε στα ελληνικά το "The Last Of The Hippies: A Hysterical Romance" του Penny Rimbaud των Crass. Ο Rimbaud είχε γράψει το πρωτότυπο στις αρχές του 1982 στο Λονδίνο, όταν οι Sex Pistols, αλλά και το πρώτο κύμα του punk σχεδόν στο σύνολό του, ήταν ήδη μακρύ παρελθόν. Είναι συγκλονιστικό το πόσες πολλές αλήθειες μπόρεσαν και χώρεσαν στις λίγες σελίδες του, αλλά και το πόσο αυτές εξακολουθούν να στέκονται δυνατές και ατόφιες στη σημερινή εποχή. Η τελευταία ήταν στις γραμμές που έκλειναν το κείμενο: "Είναι ο δικός μας κόσμος" έγραφε "είναι δικός μας και τον έχουν κλέψει από μας. Ξεκινήσαμε για να τον απαιτήσουμε πίσω, μόνο που αυτή τη φορά δεν μας είπαν "hippies" μας είπαν "punks"".

Είναι μια βάσιμη υπόθεση πως ο Johnny Rotten δεν είχε ούτε την παιδεία, ούτε το βάθος και την ωριμότητα για να ξεκινήσει από μια σκέψη πολιτική. Η παρέα του έκανε εξαρχής σύνθημα την οργή, την αναίδεια, την αβίαστη, ελεύθερη, συμπεριφορά, την καταστροφή, την αντίθεση στη συμβατικότητα, τη δημιουργία ενός περίπου μηδενιστικού προφίλ που μονίμως προκαλούσε αλλά και έγραφε την κάθε λογής λογοκρισία και κοινή γνώμη, και αυτή, η πολιτική, ήρθε ως συνέπεια. Ο Sid Vicious, ένα πρεζόνι με το μυαλό κατεστραμμένο, αδιαφορούσε, επίσης, για την πολιτική. Αυτός ήθελε να ζήσει το μύθο του rock'n'roll στην πιο εξτρεμιστική του μορφή. Ήταν ένα εφηβικό κλισέ; Ό,τι κι αν ήταν, ήταν κάτι μουδιασμένο, κάτι που έκανε ένα σπουδαίο συγκρότημα αδύναμο και ο ίδιος ίσως να μην το κατάλαβε ποτέ. Στην ιστορία αναφέρεται όλο και συχνότερα σαν το παράδειγμα του τι πήγε στραβά. Έμεινε, βεβαίως, και για το τραγικό του ειδύλλιο με τη Nancy Spungen που είναι αμφίβολο αν ο Alex Cox έπιασε στην ταινία του "Sid & Nancy" το 1986. Ο Rotten και οι Sex Pistols δεν έκαναν λάθος. Μόνο που δεν διέκριναν όλες τις συνέπειες, τις οποίες, όμως, είχε διακρίνει το σύστημα που τους περιέβαλλε, και μάλιστα τη σημαντικότερη: την αυτοκαταστροφή. Όπως έγινε και με το Woodstock στα τέλη των sixties, η μουσική τότε μπορούσε να εκφράσει τα αδιέξοδα και τον κοινωνικό αναβρασμό. Στις μέρες μας, ενώ υπάρχουν τα ίδια ερεθίσματα, ίσως και σε βαθμό μεγαλύτερο, η όποια επανάσταση είναι απολύτως σίγουρο πως μόνο από τη μουσική δεν θα έρθει. Το σύστημα ανέπτυξε άμυνα αφομοιώνοντας τους ήρωες του punk-rock, δίνοντάς τους αφειδώς το hype των πρωτοσέλιδων, μάνατζερ τύπου Malcolm McLaren και πανάκριβα συμβόλαια.

Η γλώσσα του "Anarchy In The U.K." ήταν όντως μια γλώσσα αποκαλυπτική. Έγινε, ωστόσο, αυτοσκοπός μιας γενιάς. Ξέρετε γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ στο διηνεκές αφιέρωμα στο punk που δεν θα αναφέρει τους Crass; Γιατί αυτοί υπήρξαν πρώτα μια πολιτική κολεκτίβα και μετά μουσικό συγκρότημα. Γιατί έκαναν οι ίδιοι πρώτα πράξη αυτά που τραγουδούσαν στους στίχους τους. Οι Crass προτίμησαν να στήσουν την αυτοδιαχείρισή τους και μετά να μιλήσουν για την πολιτική της Margaret Thatcher, της οποίας όλα τα γεγονότα στη Βρετανία του δεύτερου μισού των seventies λειτούργησαν για να της στρώσουν το χαλί προκειμένου να ανέβει στην εξουσία και να κερδίσει τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, ανάμεσά τους και οι παρενέργειες του punk και των τότε ηρώων του.

Εντούτοις, δίσκοι σαν το "Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols" δεν επαναλήφθηκαν. Δεν επαναλήφθηκαν, δηλαδή, με αυτό το μονοσήμαντο τρόπο που άφηνε κατά μέρος την πλευρά της σημασίας καθ' αυτή και γινόταν καθαρή πυρίτιδα. Τα επιχειρήματά του μπορεί από τότε ακόμη να προκάλεσαν εκτεταμένες κριτικές, μερικές βλαβερές, μη εξαιρουμένης της αισθητικής του Jamie Reid για το εξώφυλλο, μα κρίνοντας εξ' αποστάσεως τουλάχιστον τα μισά άντεξαν. Όντως, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερα ηχογραφημένη απόδειξη του τι ήταν το punk το 1977, μια απόδειξη που δεν μπορεί πλέον ούτε να υποτιμηθεί, αλλά ούτε και να υπερτιμηθεί (το δεύτερο θα ήταν και το πιο επικίνδυνο).

Η λίστα μου είναι αρκετά παλιά. Ίσως και να θεωρηθεί πως κάπου δεν εμπίπτει επακριβώς και στο αφιέρωμα, πως δεν είναι punk-rock δηλαδή. Όμως, αυτό ακριβώς ήταν το punk, το να μπορείς να εκφράζεις αυτό που καταλαβαίνεις ανεμπόδιστα αρκεί να μένεις στο πνεύμα. Κάτι τέτοιο είχε πει και ο Joe Strummer αιτιολογώντας τις reggae επιρροές της μπάντας του. Εξάλλου, τι να στριμώξει κανείς πίσω από έντεκα αριθμούς; Μια σελίδα από το ημερολόγιο του είναι πάντοτε μια προσωπική λύση.

1. THE UNDERTONES - Teenage Kicks
2. WIPERS - Youth Of America
3. THE CLASH - London Calling
4. TALKING HEADS - Psycho Killer
5. MOB - No Doves Fly Here
6. SEX PISTOLS - Pretty Vacant
7. ZOUNDS - This Land
8. MAGAZINE - Shot By Both Sides
9. NEW MODEL ARMY - No Rest
10. THE FALSE PROPHETS - Marat/Sade
11. KILLING JOKE - The Wait

Υ.Γ. Κρίνω απαραίτητη μια διευκρίνιση: το "Shot By Both Sides" είναι από το 7'' single που κυκλοφόρησαν οι Magazine (ως κουαρτέτο) πριν το πρώτο τους album. Για παρεξηγήσεις είμαστε τώρα;

: : : :

IF JUDY IS A PUNK, THE LAWYER IS NOT ONE...
του Άρη Καραμπεάζη

Γελάσαμε και πάλι, πάμε παρακάτω λοιπόν...

Θεωρούμε δεδομένο ότι όλοι εμείς εδώ, όλοι εσείς εκεί (όχι όμως και όλοι οι υπόλοιποι) δεν υπήρξαμε γραφικοί πάνκηδες, των πλατειών Ναυρίνου - Εξαρχείων, έστω του Picadilly στο Λονδίνο να πούμε... δεν παρακαλάγαμε για κατοστάρικα τους περαστικούς για να αποκομίσουμε τα προς το πρε-ζείν, δεν βάψαμε ποτέ πράσινο το μαλλί μας, το οποίο με τη σειρά του δεν είχε ποτέ ύψος άνω των 6,3 cm από το κεφάλι μας (μέχρι τα 6,2 cm είσαι new - wave - ας, μετά καταντάς πάνκης) και άλλα τέτοια γραφικά.

Αντιμετωπίζουμε λοιπόν το punk ως μουσικό είδος και μόνον και ποτέ δεν μας έχει απασχολήσει ως τρόπος ζωής. Άλλωστε ενώ εδώ και αρκετές δεκαετίες ο... rock τρόπος ζωής έχει αποκτήσει αίγλη ανάλογη του πάλαι ποτέ μποέμ τρόπου ζωής, ενώ μιλάμε συνέχεια για ροκ συμπεριφορά κάποιου (ο οποίος συνήθως είναι παντελώς χλεχλές...), ενώ μέχρι και ο Λαλιώτης εισήγαγε το ροκ στο πεδίο της πολιτικής τακτικής (με τα γνωστά αποτελέσματα), το έρημο το punk μένει αιωνίως στην απ' έξω.

Δείτε το και αλλιώς: το 90% όσων ασχολούνται με το ροκ πρώτα έρχονται σε επαφή με την κλασσική του μορφή... και έπειτα αρχίζουν και ανακαλύπτουν το punk, το new wave, το goth κ.λ.π. (αν βέβαια τη γλιτώσουν φθηνά και δεν ανακαλύψουν το metal). Αυτό πρέπει να είναι μάλλον σωστό. Διότι αν αρχίσεις να ακούς από τα δέκα σου Ramones, Wire και Buzzcocks... και έπειτα ανακαλύψεις τους Led Zeppelin και τους Jefferson Airplane, θα χαθείς στον ρου της ιστορίας. Θα θεωρήσεις ότι οι τελευταίοι (που αναφέρω παραπάνω) ανέτρεψαν τους πρώτους (ομοίως) και θα τα πάρεις όλα ανάποδα στη ζωή σου. Το ροκ ήρθε πρώτα και το punk ήρθε πολύ αργότερα. Συνεπώς καλά κάνουν οι σοφοί θείοι - μεγάλοι ξάδερφοι- γκόμενοι (για τις γυναίκες) και μας τα μαθαίνουν με αυτή τη σειρά...

Μετά υπάρχει και αυτή η παραμύθα με το punk, που άρχισε να διαδίδεται με το που πέθανε το είδος. Με το που έσβησε λοιπόν το punk όλοι άρχισαν να ανακαλύπτουν ψήγματα αυτού σε ένα σωρό συγκροτήματα που μεσουράνησαν χρόνια πριν την punk έκρηξη των mid-70s στη Βρετανία. Οι Velvet Underground παίζανε punk, οι Red Krayola το ίδιο, οι Residents ομοίως ...οι Faces παίζανε punk, οι Kinks ασφαλώς και ήταν punk rockers... και δε συμμαζεύεται, ο Robert Johnson είχε μαλλί λωρίδα και έφτυνε τους περαστικούς! Ποτέ δεν το πίστεψα αυτό. Ειδικά για τους ογκόλιθους του ροκ ορθολογισμού που λόγω πρέζας ξέφυγε λίγο το μυαλό τους από τα καθιερωμένα και ηχογράφησαν μερικά πιο "περίεργα" πραγματάκια... τι να λέμε. Σάμπως δεν τα έχουμε ξαναπεί και δεν έχουμε παρεξηγηθεί και πάλι;

Επειδή όμως τα πολλά-πολλά θα σας τα πει ο Αντώνης ο Ξαγάς, θα κλείσω τούτο το υπέροχο κείμενο-πρόλογο, απλά επισημαίνοντας ότι αν κάθε μουσική έχει και τη σαβούρα της, τότε το punk ίσως να έχει μόνο σαβούρα εντός του! Θέλω να πω δηλαδή ότι πλάι στα δέκα μεγάλα ονόματα του παρελθόντος, στα πέντε του πιο πρόσφατου κ.λ.π. που αξίζουν υπάρχουν εκατοντάδες εγγυημένα άχρηστα συγκροτήματα που δεν έπαιξαν ποτέ σωστά και εμπνευσμένα έστω και αυτά τα ΤΡΙΑ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΑ ΑΚΟΡΝΤΑ... στα οποία θα έπρεπε να στηρίζεται αιωνίως το rock 'n' roll και από τα οποία το απομάκρυναν κάποιοι κακοί, μαστουρωμένοι και τεχνικά καταρτισμένοι άνθρωποι πριν από πολλά πολλά χρόνια!

Το λοιπόν...

ΑΓΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ, ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ PUNK (3 ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

1) Sex Pistols: Pretty Vacant
Βασικά, το πιο ζόρικο κομμάτι τους είναι μακράν το Bodies, επιλέγω όμως τούτο εδώ γιατί είναι το πιο αυθεντικό pop τραγούδι των Pistols, που ασφαλώς και είναι μία φύσει και θέσει pop μπάντα, αφού στηρίχτηκαν στα δυνατά singles, στο image τους και στις εμπορικές ικανότητες του manager τους. Θυμίζει παρακμιακές glam rock μπάντες των 70s που αντέγραφαν με καλλιτεχνική αποτυχία τον Bowie και έχει άπαιχτο scream-along ρεφρενάκι για να τραγουδάει χαρούμενη όλη η τυχόν υπάρχουσα punk οικογένεια σας.

2) Buzzcocks: Ever Fallen In Love
Και εδώ το πάμε με τη λογική του σουξέ... αφήνουμε στην άκρη τα ιδιοφυή math-punk μεγαθήρια του γκρουπ (Autonomy και τα ρέστα) και επιλέγουμε το τραγούδι που εκφράζει απόλυτα τον όρο catchy και στο χώρο του punk. Το ακούς μία φορά, το θυμάσαι μία ζωή, το απολαμβάνεις μία χαρά για πάντα... και δεν ξεχνάς καμία φορά να το παίξεις αν τύχει και κάνεις τον DJ οπουδήποτε! Το κολλάς και μετά από M.I.A. άμα λάχει! Προφανείς οι στίχοι... αναφέρονται στην αθάνατη εφηβική χυλόπιτα, καθεστώς κατά το οποίο τις γκόμενες του σχολείου τις "τρώνε" κάτι εξωσχολικοί με μηχανάκια και μπορντό fly-jacket και εσύ μένεις με το BUZZ-COCK στο χέρι. Πιο ερωτιάρηδες όντας, το πήραν το άσμα οι Fine Young Cannibals... και άλωσαν την Αμερική!

3) The Clash: 1977
Ιδεαλιστές, αριστεροί, επαναστατικοί... το κονόμι από τις κονκάρδες πήγαινε σύννεφο, τους Clash όμως τους αγαπήσαμε μία (δεν το επαναλαμβάνω το αστείο, ηρεμήστε!) και θα τους αγαπάμε για πάντα. Επιλέγω το 1977 για τον σημαδιακό τίτλο, την απίστευτη προσταγή-δήλωση- στίχο 'No Elvis, Beatles or the Rolling Stones in 1977' ...και την άψογη περιγραφή του κοινωνικού χάους στη Βρετανία μέσα σε μόλις ένα λεπτό και σαράντα ένα δευτερόλεπτα! Ορθά, κοφτά και σύντομα! Αυτό ήταν το punk!

ΑΓΡΙΟ, ΤΙΜΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΔΕΡΜΑΤΙΝΑΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ PUNK (3 ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ)

4) The Ramones: The KKK Took My Baby Away
Θα ήταν τρελό να καθόμαστε να ψάχνουμε ποιο είναι το καλύτερο ανάμεσα σε 3.231 πανομοιότυπα τραγούδια των Ramones! Αυτό άκουσα πρώτο από όλα, εξαιτίας αυτού τους έψαξα, αυτό (μάλλον) έχω ακούσει περισσότερες φορές από κάθε άλλο τραγούδι τους, οπότε αυτό εμπιστεύομαι! Μπορεί ο δικαστής και ο Sheena να είναι πάνκηδες, η Suzi να είναι headbanger και ...όλοι αυτοί μαζί να είναι μια ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, το γκομενάκι όμως που το αρπάζει η Ku Klux Klan στο δρόμο για το L.A. παραμένει αιωνίως το ζητούμενο! Και βαράει και κάτι drums ο Marky που δεν σε αφήνουν να το ξεχάσεις ποτέ!

5) The Dead Kennedys: Chemical Warfare
Μόλις το μετάνιωσα που δεν διάλεξα το "Καλιφόρνια-πάνω-απ΄όλαααα-Καλιφόορνια-εεεεεε". Τούτο εδώ όμως είναι ένα σκοτεινό αριστερίστικο extreme διαμαντάκι του Biafra... το οποίο αξίζει πολλά περισσότερα από ένα μέσο punk χιτάκι. Στο κομμάτι εν ολίγοις γίνεται πανικός και έρχεται ο κόσμος ανάποδα, καθώς ο Μπιάφρας αρπάζει κάτι χημικά από ένα εργοστάσιο και κάνει μια γειτονιά λαμπόγυαλο. Το ίδιο είχε κάνει και σε ένα θρυλικό επεισόδιο ο Homer Simpson, ο οποίος και για πολλούς ακόμη λόγους θα έπρεπε να θεωρείται punk icon του επιπέδου Biafra!

6) Husker Du: Turn On The News
Τούτο επελέγη επειδή έπρεπε να επιλέξουμε κάτι από Husker Du ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ, κάτι από το Zen Arcade φυσικά (αυτό το μνημείο του intellectual πανκισμού...) και γιατί όχι (?) το τραγούδι στο οποίο ο μέγας Grant Hart μαζί με τα τύμπανα πιάνει και τα ουρλιαχτά! Παρακάτω έχει και παλαμάκια, τρομερή πανκοσολιά από τον Mould και απόλυτα μηδενιστικό ρεφρέν-άρισμα. Εν ολίγοις... χάος και παράνοια στη Μιν-νεάπολη των ΗΠΑ... για να το ακούνε πάνκηδες στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης και να φτιάχνουν συγκροτήματα, των οποίων το όνομα θα κλέψει χρόνια αργότερα η χήρα (απελπισίας) ενός εκ των μεγαλύτερων αυτό-χηρων του rock 'n' roll! Ακούστε και το Something I Learned Today με την ευκαιρία που δράττεται!

KAI ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΤΟ PUNK... (2 ΣΥMΜΕΤΟΧΕΣ)

7) Patti Smith: Rock 'N' Roll Nigger
H Patti έβγαινε μπροστά στα μαστούρια στο CBGB και άρχιζε την ποίηση και τις φανφάρες. Με το που έπιασε δε τον πρώτο μη μελοποιημένο Καβάφη στην ροκ ιστορία, η ροχάλα πήγε σύννεφο... και αποφάσισε να γράψει και κάνα τραγούδι μπας και αλλάξει η τύχη της. Θαυμαστά δε τα αποτελέσματα της προσπάθειας. Επί του παρόντος άσματος δεν έχει ξεπεράσει ακόμα το σύνδρομο ποίηση- απαγγελία-ροχάλα, τα χώνει άγρια και άσχημα όμως στους πάντες και τα πάντα, αναγραμματίζει τα λεγόμενα της (χωρίς κανείς από τους παριστάμενους να το παίρνει χαμπάρι)... είναι τόσο εξοργισμένη όμως που έκτοτε μας έχει μείνει και το ρητό "φοβάται η Patti τα φρικιά, και τα φρικιά την Patti". Τώρα είναι ροκογιαγιά... και δεν τη φοβάται κανείς. Όλοι την συμπαθούν και η Ροζίτα από συμπόνια πηγαίνει μοναχή της στο live της την ώρα που οι White Stripes ανεμοδέρνονται!

8) X-Ray Spex: Oh Bondage Up Yours
Όταν λέω εγώ ότι πρέπει να κλείνουμε τις γκόμενες στην ντουλάπα (άντε καλά στο σπίτι έστω...) βγαίνει ο Dave Β (μπου!)με κατηγορεί για σεξισμό και αναγκάζομαι να επιλέξω μέχρι και τούτες εδώ τις πανκ-αμαζόνες για να αποκαταστήσω τη χαμένη αξιοπιστία μου. Η Λογική-Λόρα και η Πολυστερίνη στήνουν το πρώτο sax-punk όργιο στην ιστορία του είδους... και έχουμε ένα από τα πιο σοκαριστικά hit-singles όλων των εποχών... έτσι χωρίς πολλά -πολλά. Αν δεν έχετε το μοναδικό τους άλμπουμ, δεν χάνετε και πολλά. Μόνο έναν από τους είκοσι σημαντικότερους punk δίσκους! Αν πάλι το έχετε στην πρώτη έκδοση, δεν έχετε να ακούτε αυτό το τραγούδι, οπότε πάλι χαμένοι είστε. Punk is for losers, u know!

ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΡΕ, ΤΟΥΣ ΟΛΛΑΝΔΟΥΣ ΛΕΩ! (1 ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ)

9) The Εx: Island Race
Κάθε άλλο παρά παραδοσιακό punk ασφαλώς... οι Ex πάντως παρεκτός του ότι ήταν αληθινοί πάνκηδες, κόκκινοι ως το κόκαλο, συλλογικοί και κολλεκτιβάτοι μέχρι τρέλας, επιθετικοί μέχρι αιματώματος στον αντίπαλο και αντί-ήρωες μέχρι αποθέωσης, τολμούν εν έτη 1983 και ολοκληρώνουν τον πιο αναρχικό δίσκο τους δείχνοντας τον ηχό-δρόμο για πράγματα που όλοι οι Crass του κόσμου (το βρετανικό αντίστοιχο τους) δεν έμελλε να ανακαλύψουν ποτέ. ΑΝΑΤΡΟΠΗ δεν είπαμε ότι σημαίνει το punk;

ΑΓΙΑ, ΑΓΙΑ, ΑΓΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ!!! (1 ΜΑΚΡΙΝΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ)

10) The Saints: I' M Stranded
Συμπερασματικά... οι Αυστραλοί όποτε έπιαναν να παίξουν punk κάπου αλλού κατέληγαν. Οι Radio Birdman το παρατράβαγαν με τις κιθάρες, οι Birthday Party το αποδομούσαν μέχρι τελικής πτώσεως και οι AC/DC ως γνωστόν δεν είναι punk συγκρότημα. Κάπου εδώ όμως -πριν ο Ed Kuepper γίνει άνθρωπος του πνεύματος και σοφιστικέ-, ο Chris o Bailey τον αρπάζει από το μαλλί και βάζουν και αυτοί το αιχμηρά μελωδικό λιθαράκι τους στην ιστορία "αθάνατες-τρίλεπτες-punk-pop - επιτυχίες"! Ψάξτε και ακούστε Saints ρεμάλια μην σας πάρει και σας σηκώσει, που μου έχετε κολλήσει με τους Clash!

ΕΛΛΑΣ - ΕΛΛΗΝΩΝ - ΠΑΝΚΗΔΩΝ! (1 ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ)

11) Αντίδραση: Αίμα Στους Δρόμους
Αντιπαρερχόμαστε τις γραφικότητες του τύπου PANX ROMANA... καθώς και το γεγονός ότι έχει υπάρξει ελληνικό punk συγκρότημα με το όνομα Χωρίς Περιδέραιο (πού να το έχασαν...) και με συγκίνηση θυμούμαστε τους θρυλικούς ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και τούτη εδώ την πλήρως ακατέργαστη και ατάλαντη κατάθεση τους στον αγώνα κατά της εξουσίας, της αισθητικής, της προσπάθειας να καταλάβουμε τους στίχους, του άμοιρου του ηχολήπτη που πάσχιζε να ακουστεί κάτι... και το ανεπανάληπτο κλείσιμο - διαπίστωση όπου όλοι χορεύαμε χαρούμενοι ουρλιάζοντας "ΑΙΜΑ- ΑΙΜΑ- ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ- ΑΙΜΑ- ΑΙΜΑ- ΣΤΟΥΣ- ΔΡΟΜΟΥΣ". Κανείς δεν εδέησε να το μαζέψει! Ακούστε και το Χοιρινό Κρέας με φορτισμένο υπόβαθρο... καθότι meat is murder ως γνωστόν και ο φόνος είναι που φέρνει το αίμα κ.λ.π.

Υ.Γ. - Ελπίζω να μην υπάρξει κάποιος που να επιλέξει κάτι από EDDIE & THE HOT RODS. Θα υπάρξουν κυρώσεις!

Κλικ εδώ για τη συνέχεια