Μπάμπης Αργυρίου : Wynona Riders

Κάπως έτσι... σαν το παραπάνω όνομα του απίθανου αυτού γκρουπ είναι οι διασκευές που μου αρέσουν σήμερα. Ευφυείς και εμπνευσμένες, που κερδίζουν την εκτίμηση και το θαυμασμό από το πρώτο λεπτό.

Βέβαια δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποτε μου άρεσαν οι ισοπεδωτικές πανκ εκτελέσεις κομματιών όπως το "Nights in white satin" (καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών σύμφωνα με τους ακροατές του Πετρίδη, κάποτε), "She's not there", "Then he kissed me", "World without love" κ.α. που υπήρχαν στο δίσκο που το εξώφυλλό του βλέπετε δίπλα. Τώρα λέω, μα τί εκτιμούσα ο κακομοίρης...

Οι ηχογραφημένες διασκευές είναι εκατομμύρια κι αυτές που έφτασαν στ'αυτιά μου πιθανόν χιλιάδες. Πως να βρω άκρη, πως ν'αρχίσω το ψάξιμο; Η μέθοδος:

Ξεκινάω από τους πολυδιασκευασμένους: Dylan που οι πρώτοι του δίσκοι ήταν κακοενορχηστρωμένοι οπότε πολλές διασκευές έδωσαν στα κομμάτια άλλο εκτόπισμα ("All along the watchtower"-Jimi) ή άρον άρον τελειωμένα ("Knockin on heaven's door"-πλείστοι), Elvis, Stones, Cohen, Doors, Kinks... Περνάω στους πολυδιασκευαστές. Cramps, Cave, Residents, R.E.M., Walkabouts... Ένα σκανάρισμα στα παραδοσιακά (εκτός χριστουγεννιάτικων) βγάζει στον αφρό το "Wayfaring stranger" των 13 Moons, το "Bela chao" των Dog Faced Hermans, το ουκρανέζικα των Wedding Present, το ρώσικο των Waterboys, το "El condor pasa" των Paul + Art, το "Canto der pilon" της Maria Marquez, τα ελληνικά "Μισιρλού", "Μικρός αραβωνιάστηκα", "Αντώνης", "Ποιος δεν μιλά για τη λαμπρή", "Το τρένο φεύγει στις οκτώ" από ξένους, τα χιουμοριστικά ("Like a surgeon, cuttin' for the very first time", "I don't care if you're full, just eat it" - Madonna + Jackson βέβαια από Weired Al Yankovic, το "California Uber Alles" των Dead Kennedys ως "Pendro Morales", το "Υπάρχω" του Πουλικάκου, το "Psycho chicken" των Fools, το "Black hole sun" από κάποιους Lawrence + Gorme σε latin, έναν ολόκληρο δίσκο με διασκευές Kraftwerk σε latin από τον Senor Coconut...

Και βέβαια είναι και τα απίθανα: ο Cash σε U2 και Depeche, οι Big Black σε Kraftwerk, "What a wonderful world", "Caravan" και άλλα jazz από ροκάδες, heavy metalla από ποπάδες, "Smells like teen spirit" από Tori και "Talkin' 'bout a revolution" από Leatherface, αυτά που ξανάφεραν στη μόδα τους πρωτόειπους (Siouxsie "The passenger", Nirvana "D-7", Buttholes "Hurdy gurdy man"), αυτά που βόλεψαν και τα εγγόνια του συνθέτη (Madonna "American pie", Moby "Just when i reach for my revolver"), οι διασκευές αγαπημένων από αγαπημένους και ότι άλλο δεν άξιζε αλλά για κάποιο λόγο άφησε ίχνη πίσω του.

1. John Cale - Heartbreak hotel (Elvis Presley)
Ο John δίνει στο τραγούδι την τραγική διάσταση που απαιτεί το θέμα του. Απ'το live του "Fragments of a rainy season"
2. This Mortal Coil - Song to the siren (Tim Buckley)
File under : out of this world
3. Tuxedomoon - I heard it through the grapevine (Marvin Gaye)
Πως λένε το 'έμαθα πως με παρατάς' οι αβανγκάρντ τύποι;
4. Triffids - Saint James infirmary (Traditional)
Όταν πεθάνω θάψτε με σε μια γωνιά μονάχο... Στην άλλη πλευρά κολλήστε το "You don't miss your water (till your well runs dry)"
5. Sun Yama - Subterranean homesick blues (Bob Dylan)
Εκπληκτικό ηλεκτρονικό από το 1982 και τη συλλογή "Your secrets safe with us"
6. Residents - Kaw liga (Hank Williams)
Ένα βλαχαδερό που λάμπει και στην πρωτεύουσα
7. Devo - (I can't get me no) Satisfaction (Rolling Stones)
Βρίσκω ικανοποίηση γιατί δε μοιάζει με καμιά άλλη διασκευή του
8. Sex Pistols - My way (Frank Sinatra)
Γράψτε το στην ταφόπλακά μου: I did it my way. Πανκ αισθητικής τα γράμματα, εννοείται
9. Ramones - Surfin bird (Trashmen)
Δεν ήταν αρκετά ψυχωτικό στην πρώτη εκτέλεση...
10. Stiff Little Fingers - Johnny Was (Bob Marley)
Anti-violence κομμάτι που στα χέρια των βορειοϊρλανδών γίνεται έπος. Προσθέτουν και λίγους στίχους για την πόλη τους, το Belfast. Προσέξτε και τη διασκευή τους στο "Doesn't make it alright" των Specials
11. The Ex - El tren blindado (Traditional)
Ισπανικό του εμφυλίου που δεν πιστεύω να έχει πει άλλος κανείς.

*****

Bασίλης Παυλίδης : The better run the better (sing a) cover...

Tο θέμα δεν είναι τόσο ανάλαφρο όπως το αφιέρωμα στη synth pop. Aναγκάστηκα να ερευνήσω, να μελετήσω και να θυμηθώ δίσκους και μπάντες που είχαν χρόνια να με απασχολήσουν. Οι διασκευές ξεφύτρωναν η μια δίπλα στην άλλη σαν μανιτάρια και δημιουργούσαν επιφωνήματα έκπληξης: τρομερό το "Some Velvet Morning" από την Lydia Lunch αλλά ποιός να ξεχάσει και την εκδοχή των Thin White Rope; Και από την άλλη, ποια από αυτές τις διασκευές ξεπερνά σε ομορφιά και ποιότητα το πρωτότυπο;

Συνέχισα συστηματικά το ψάξιμο μέχρι που έπεσα πάνω στο www.coversproject.com, μια ιστοσελίδα που έχει σκοπό, υπό τη μορφή παιχνιδιού, να φτιάξει τη μεγαλύτερη αλυσίδα από διασκευές. Eκεί μέσα ανακάλυψα έναν τεράστιο θησαυρό πληροφοριών αλλά ταυτόχρονα έστειλα και τις δικές μου προσθήκες - λίγοι ενδιαφέρονται για το ότι οι Scorpio Rising έχουν διασκευάσει το "Diet" των Au Pairs και οι Blaggers ITA το "Guns of Brixton".

O Cave και η Siouxsie έχουν διασκευάσει τις κάλτσες τους και το "Love will tear us apart" έχει περάσει από τα χέρια της Grace Jones και του Paul Young έως των Swans και του Squarepusher. Kαθένας από τους αγαπημένους μας έχει διασκευάσει και έχει διασκευαστεί. Ο Costello βράχνιασε στο "Don't let me be misunderstood". Οι Feelies ξέσπασαν στο "Paint it Black". Οι Chicks On Speed διασκεύασαν το "Mind your own business" και οι Lush το "Demystification". Οι Έλληνες έχουν δοξαστεί πολλάκις. Η "Misirlou" έχει ξεσκιστεί στις διασκευές. Το "Αντιλαλούν οι φυλακές" εκτελέστηκε παραδειγματικά από τους Εν Πλω και "O Andonis" από τους Savage Republic. Ποιά από όλες αυτές τις διασκευές μπορεί να συμπεριληφθεί στις 11 καλύτερες όλων των εποχών;

Για να ξεφύγω από τον σκόπελο της υποκειμενικότητας συγκάλεσα έκτακτο συμβούλιο όπου, εκτός από μένα, παρευρέθηκαν ο Eρμής ο Tρισμέγιστος, ο Xαμουραμπί, ο Σολομώντας, ο Περικλής, ο Προκόπιος, ο Πλήθωνας ο Γεμιστός, ο Mάρτιν Λούθερ και μερικοί ακόμη. H σύσκεψη ήταν επεισοδιακή και μάλιστα κάποια στιγμή αποβάλλαμε τον Eυσέβιο της Kαισάρειας ο οποίος επέμενε να αξιολογήσουμε τις διασκευές του "Ride like the wind" και του "You΄re in the army now" από τους χεβυμεταλάδες φίλους του. Mαζί με τους εναπομείναντες καταλήξαμε στις παρακάτω 11 διασκευές, τις οποίες, κατόπιν της κρίσεως, τις τραγουδήσαμε και τις χορέψαμε μέχρι τελικής πτώσης.

Δύο (2) από τα syllabus των μαθημάτων του Επικούριου Διαπλανητικού Πανεπιστημίου Μουσικών Σπουδών των Ρεζιντεριανών (με σχόλιο)

1. The Residents - This is a man's man's man's world (James Brown)
Oι κατέχοντες συμφωνούν και επαυξάνουν. Δια τους υπόλοιπους, μακάριοι οι ψτωχοί τω πνεύματι. Ως λάτρης των Residents, το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι οι αγαπημένοι μου πήραν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας της μουσικής και με αίσθημα ευθύνης το τοποθέτησαν στην κορυφή, με μια αφαιρετική εκτέλεση που θυμίζει τα παλάτια του πάγου όταν αχνίζουν στην θέα των επισκεπτών. Ο λαϊκός στίχος συναντά την εξωγήινη ερμηνεία και οι γυμνές μελωδίες το απογειώνουν στα επίπεδα της κλασσικής σύνθεσης. Δεν θυμάμαι αν ο James Brown τους έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα...

2. Stranglers - Walk on by (Burt Bacharach/Hal David - φωνητικά Dionne Warwick)
Οι Stranglers υπήρξαν μπάντα ιδιαίτερης βαρύτητας και στο "Walk On By" επέτυχαν τρεις στόχους: 1. Να μετατρέψουν το νωχελικό soul διαμάντι του Bacharach σε δυναμίτη, ανακατεύοντας pub rock, punk και ψυχεδέλεια. 2. Να φτιάξουν το δικό τους "Light my Fire", ακολουθώντας πιστά την δομή των Doors (δύο φωνητικά μέρη στην αρχή και το τέλος και δύο ενδιάμεσα οργανικά, με αρμόνιο και κιθάρα αντίστοιχα). 3. Να μας κάνουν να τους μακαρίζουμε αιωνίως για το επιχείρημά τους. Όλα τα υπόλοιπα λόγια περιττεύουν.

Επτά (7) κλασσικές για πάρτυ μου (άνευ σχολίου)

1. Stiff Little Fingers - Johnny was (Bob Marley)
2. Bauhaus - Telegram Sam (T.Rex)
3. Droogs - I'm not like everybody else (Kinks)
4. Big Black - The Model (Kraftwerk)
5. Jam - David Watts (Kinks)
6. Nirvana - The man who sold the world (David Bowie)
7. Sisters of Mercy - Gimme Shelter (Rolling Stones)

Και δύο (2) πρόσφατες που αξίζουν να μπουν στο πάνθεον

1. Papa M - Wayfaring Stranger ως Over Jordan (traditional)
2. Senor Coconut - Showroom Dummies (Kraftwerk)

*****

Κώστας Καρδερίνης : Διασκεδ/υάστε και αγαλλιάστε

Hara Kiri - D'yer Mak'er [Led Zeppelin]
Placebo - Johnny and Mary [Robert Palmer]
Johnny Cash - Mercy seat [Nick Cave]
Sex Pistols - My way [Frank Sinatra]
Dead Kennedys - Rawhide [Dmitri Tiomkin] too slow - too slow
Dirty Three - Μια φορά θυμάμαι [Γιάννης Σπανός - Αρλέτα]
Jimmi Hendrix - All along the watchtower [Bob Dylan]
Yardbirds - Boom boom [John Lee Hooker]
Μουσικές Ταξιαρχίες - Σουζάνα [Art Company]
Nick Cave and the Bad Seeds - All tommorow's parties [Velvet Lou Underground]
The Animals - House of the rising sun [traditional]

*****

Πάνος Πανότας : Under the Covers

Κάθε συνθέτης τελικά είναι πολύ ευάλωτος και ανυπεράσπιστος. Όπως και κάθε ερμηνευτής. Στα, δεν μπορεί ούτε να διανοηθεί κανείς πόσα, λάθη, στις ορέξεις και στις αυθαιρεσίες του κάθε επίδοξου (και μη) αντιγραφέα, αλλά και διασκευαστή. Συνήθως ο ίδιος ο χρόνος συμβάλλει ώστε μερικά από αυτά να αποκαλυφτούν, κάποια να διορθωθούν και άλλα τόσα να ξεχαστούν ή ακόμα και να παραγραφούν (σιωπηρά στις περισσότερες των περιπτώσεων και αφήνοντας τις γρατσουνιές τους).

Εντούτοις όμως μας συνεπαίρνει ακόρεστα αυτό που ο Josef Dichler χαρακτήρισε ως ''υποκειμενική απιστία'' προς το τραγούδι. Αυτά τα δύσκολα παθαίνουν όσες φύσεις έχουν την μουσική ως μητρική τους γλώσσα. Σάμπως δεν το ξέραμε, δηλαδή.
Για να δούμε ...

1. Creedence Clearwater Revival - I Put A Spell On You
Είπε κανείς πως το rock δεν μας συγκινεί πλέον; Μάλλον θα καταπιεί τη γλώσσα του. Ο Screamin' Jay Hawkins πρέπει να το είχε, στη φλέβα και στο νου, αυτό το δαιμονικό παραμιλητό. Ο John Fogerty του έδωσε την υπερβατική σπρωξιά και το έκανε μια για πάντα ένα και το αυτό με το σύμπαν. Αξεπέραστο και ανατριχιαστικό.
2. Lydia Lunch - Gloomy Sunday
Γνωστό και ως 'the suicide song'. Γράφτηκε το 1933 από τον Ούγγρο πιανίστα και συνθέτη Rezso Serres. Όταν ο Sam M. Lewis μετέφρασε τους στίχους στα αγγλικά και η μελωδία του διαδόθηκε στους δυτικούς, έγινε και πολλάκις διασκευασμένο. Η Billie Holiday το ηχογράφησε για λογαριασμό της Columbia του 1941. Μια άλλη, η Diamanda Galas έγραψε πάνω του δικά της λόγια (πολύ αργότερα βέβαια). Η Lydia Lunch όμως έπιασε απόλυτα τον πεσιμιστικό σφυγμό του, κάνοντάς τον λυγμό. Δεν είναι τυχαίο που ''έκοψε'' την τρίτη και τελευταία στροφή και μαζί της τα όποια ίχνη φωτεινότητας του αυθεντικού.
3. This Mortal Coil - Song To The Siren
Κάπου εδώ αρχίσαμε να μαθαίνουμε πως μπορούσε να υπάρξει διασκευή που να είχε μόνο ιδέες από το πρωτότυπο και αυτές ακόμα αγνώριστες. Και πως θα μπορούσε να γίνει μια άσκηση διαπλατυσμένης σκέψης. Λέτε να ζήσαμε την αυτο-κατάργηση σε σπόρους και χωρίς καν να την νοιώσουμε; Αυτό μας έλειπε τώρα!
4. Doors - Alabama Song
Έστω και αν δεν το παραδέχονταν μέχρι ο Jim Morrison να πάρει κάτω από τον ναρκισσιστικό διονυσιασμό του αυτό το τραγούδι, η rock κοινότητα αγνοούσε τους Bertolt Brecht και Kurt Weill. Λυπάμαι που η εκτέλεση των Artery δεν φτάνει αυτήν εδώ. Της λείπει η επαναστατικότητα.
5. The Stranglers - Walk On By
Ένα τραγούδι που ερμήνευσε με παντελώς άλλες προθέσεις η Dionne Warwick και εδώ στοιχειώθηκε απαράμιλλα από τις πρακτικές του Ray Manzarek στο όργανο. Σε σαρανταπεντάρι και βινύλιο παρακαλώ. Τι εποχές και τότε!

6. The Sisters Of Mercy - Emma
Για χρόνια το κυνηγούσαμε σε bootlegs (ας μην ξαναπούμε την πίκρα μας, ο Andrew Eldritch το είχε και έχει παρακάνει κομματάκι σε αυτά). Αυτή η παρέα στο forte της έκανε όντως περισσότερες από μία διασκευές που αξίζει να ακουστούν. Άφησα απέξω το 'Gimmie Shelter' κυριολεκτικά για ένα ηλεκτρόνιο και το 'Jolene' για δύο.
7. Hugo Largo - Fancy
Βλέπε This Mortal Coil σε φτυστή ''επανάληψη''. Στο παρόν επεισόδιο το όνομα της πρωταγωνίστριας είναι Mimi Goese και θύμα της ένα από τα πιο ψυχεδελικά τραγούδια του Ray Davies. Απίθανο. Δώστε του ένταση!
8. Soft Cell - Tainted Love
Πώς θα μπορούσε να λείπει ο ορισμός της διασκευής; Έλα ντε! Το αυθεντικό της Gloria Jones είναι ένα ασήμαντο τραγουδάκι. Και αφού οι Soft Cell έκαναν το παρόν αυτοκόλλητο με το όνομά τους επί μια εικοσαετία, μάλλον και έτσι θα παραμείνει για πάντα.
9. Arab Strap -Changes
Η τελευταία ειλικρινά σπουδαία διασκευή που άκουσα είχε αυτά τα στοιχεία ταυτότητας. Ήταν 1999 και περιέχεται στην συλλογή 'The Carve-Up'.
10. And Also The Trees - Lady d' Arbanville
Το τραγούδι του Cat Stevens σε εξαιρετική επανεκτέλεση. Ρομαντικός μελοδραματισμός θα μου πείτε. Και γιατί όχι;
11. Moby - New Dawn Fades
Δύσκολα εν κατακλείδι αυτός ο τύπος να μην αφήσει τη δική του παράγραφο στη μουσική ιστορία και το πιθανότερο σε αυτήν να περιλαμβάνονται και οι εμπνευσμένες του διασκευές. Το βάζω μεροληπτώντας λιγουλάκι, είναι αλήθεια. Δικαιολογείστε τις αγαθότερες των σκέψεων μου γύρω από κάτι πολύ αγαπημένο.

*****

Στέργιος Μακαβαίος : Διασκευές

Κατηγορίες διασκευών:
1. Η σκοτεινή πλευρά της σύνθεσης και
2. άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε το μποξεράκι του αλλιώς

Πιστεύοντας ότι τα παρακάτω αναφερόμενα εμπίπτουν στην 1η κατηγορία, στην οποία η σύνθεση απογειώνεται σε άλλες κοσμοδιαστάσεις, έχουμε και λέμε και ακούμε:

1. Horseflies - Hush little baby
2. Jimi Hendrix - All along the watchtower
3. Peggy Lee - Fever
4. Placebo - Daddy cool
5. Janis Joplin - Me and Bobby McGee
6. Patti Smith - Gloria
7. Talking Heads - Take me to the river
8. Doors - Alabama song
9. John Hammond - Jockey full of bourbon
10. Sex Pistols - My way

*****

Γιάννης Κατσαντώνης : Covers

People sing other People Songs... κάπως έτσι ήταν το όνομα μιας συλλογής που είχε κυκλοφορήσει πριν από πολλά χρόνια. Και δεν ήταν η μόνη με παρόμοιο περιεχόμενο. Τουναντίον το φαινόμενο των πολλών διασκευών γνωρίζει εδώ και πολύ καιρό μια μεγάλη έξαρση. Ξεκινώντας από τα b-sides, tribute albums καλλιτεχνών, albums για επετείους εταιριών, ακόμα και σε κανονικές κυκλοφορίες, παντού μπορείτε να αλιεύσετε τέτοια εγχειρήματα.

Οι λόγοι (όπως και τα κίνητρα γι'αυτά) πολλοί και ετερόκλητοι. Σίγουρα μετράει το I'm your Fan attitude ή η πίστη στη δυναμική μιας διαφορετικής προσέγγισης ή ακόμα η επιδίωξη ενός εύκολα αναγνωρίσιμου hit. (Να μη μιλήσουμε εδώ για χορευτικής φύσης αναπροσαρμογές γιατί το πράγμα θα τραβήξει σε μάκρος).
Επί της ουσίας :

1. Bauhaus - Ziggy Stardust (David Bowie)
Οι ιππότες της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού παιανίζουν την κάθοδο του εξωγήινου λευκού δούκα με τον απαράμιλλο γοτθικό τρόπο τους. Ο δικός τους Ziggy δεν αποτελεί το alter ego τους μα συνεχίζει να είναι ένα larger than life μουσικό σύμβολο. Φέρεται δε και σε αυτούς όπως και στον εμπνευστή του γενναιόδωρα χαρίζοντας τους μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους.
... and Daniel Ash plays Guitar ...
χαιρετίζοντας τον μεγάλο του μέντορα Mick Ronson.
2. Sonic Youth - Superstar (Carpenters)
Παρόλο που τα τραγούδια των Carpenters δεν με άφηναν αδιάφορο, ποτέ τους δεν βρέθηκαν στην κορυφή των μουσικών μου προτιμήσεων. Ώσπου η ηλεκτρική παρέμβαση των Νεουορκέζων πρωτοπόρων σε ένα από αυτά μ'έκανε ν'αλλάξω στάση. Ο έγχορδος τους θόρυβος μετέτρεψε την υποδόρια μελαγχολία του τραγουδιού σε άσκηση σπαραξιδιάρικης ευαισθησίας που παρόμοια της δεν είχαν ξαναεπιχειρήσει.
3. Frente - Bizarre Love Triangle (New Order)
Τελικά φαίνεται ότι μετά από 24 Hour Party συνήθειες υπάρχει διάθεση και ενέργεια για παράξενα ερωτικά τριγωνικά συμπλέγματα. Μόνο που οι Αυστραλοί Frente θα δουν την τριαδική επιθυμία λιγότερο αμαρτωλή και διάχυτη από μια αιθέρια σαγήνη. Θαρραλέα θα την αποδώσουν με ρομαντισμό, αφέλεια, αθωότητα και ανιδιοτέλεια. Όπως εκδηλώνεται στην ιδανική μορφή της με δύο πρωταγωνιστές.
4. This Mortal Coil - You and your Sister (Chris Bell)
Το all star συγκρότημα της εταιρίας, αποδίδοντας φόρους τιμής σε αγαπημένους καλλιτέχνες του ιδρυτή της 4AD, υποκλίνεται σε μια από τις γοητευτικότερες δημιουργίες ενός πραγματικού Big Star. Ακόμα αντηχεί η εστέτ μεγαλοπρέπεια, η απέριττη ευγένεια και η ονειρική ατμόσφαιρα στην ερμηνευτική απόπειρα αρίστων θηλέων. (Kim Deal & Tanya Donelly). Κόσμησε την τελευταία συνάθροιση του Ivo Watts κύκλου.
5. Psyche - Goodbye Horses (Q. Lazzarus)
Το synth pop άκουσμά του συνόδευσε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της σιωπής των αμνών. Σε αυτή του τη μορφή είχε συμπεριληφθεί και στο soundtrack του "Married to the Mob". Η μεταγενέστερη απόδοση του από τους Γερμανούς Psyche το διαπότισε με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, ενώ η μινιμαλιστική του απόγνωση αβίαστα παραπέμπει στον διαταραγμένο ψυχισμό ενός serial killer.
6. Aztec Camera - Jump (Van Halen)
Ο διαρκώς low profile Roddy Frame καταπιάνεται με το stadium rock του φωνακλά David Lee Roth και της παρέας του. Μουσική που μάλλον δεν ήταν πολύ του γούστου του οπότε η μόνη λύση, ήταν η διά της οικειοπραγίας μεταμόρφωση της σε κάτι πιο αέρινα ποπ με φολκ προεκτάσεις. Ξένισε πολλούς ροκάδες, μέχρι και το κιθαριστικό μπαράζ στο τέλος θεωρήθηκε ειρωνικό, μα δεν είχαν δίκιο. Αν μη τι άλλο αυτή η εκτέλεση τους έδωσε ένα από τα πιο μελωδικά τους άλλοθι.
7. Steve Wynn & J. Napolitano - Bonnie and Clyde (Serge Gainsbourg)
Η ηδονοθεριστική προσωπικότητα του Γκενζμπούρ, γοητεύεται από ένα παθιασμένο μύθο. Παρέα λοιπόν με την τότε οδαλίσκη Μπαρντό (...ζηλεύω...) τον υμνούν. Και όλα αυτά γοητεύουν με τη σειρά τους τον Στιβ και τη Τζονέτ. Όμως η δική τους προσέγγιση ηχεί πιο αιματοβαμμένη, συνειρμικά ξυπνώντας εικόνες ερημικών δρόμων αμερικάνικης απεραντοσύνης, σαν αυτούς όπου κυνηγήθηκε το πιο διάσημο παράνομο ζευγάρι.
8. John Eddie - In Between Days (Cure)
Μια από τις πιο χαρούμενες new wave στιγμές που ακούστηκε και χορεύτηκε κατά κόρον μετατρέπεται σε γοερό κάλεσμα αποτροπής φυγής ερωτικής συντρόφου. Κατά τη μία έννοια ταιριάζουν πολύ περισσότερο οι στίχοι στο συναισθηματικά φορτισμένο ύφος του Eddie από ότι αυτό του Smith ... που δεν πείθει ότι η επικείμενη απώλεια τον πολυστεναχωρεί. Κατά την άλλη έννοια μπορεί ο Robert να είχε στα σκαριά τίποτα καλύτερο...
9. Walkabouts - Loom of the Land (Nick Cave)
Αν έπρεπε ποτέ να κρατήσω μόνο ένα τραγούδι στη δισκοθήκη μου του "Tender Prey" Man, αυτή θα ήταν η επιλογή μου. Αλλά δεν ξέρω αν θα είναι στη πρωτότυπη εκτέλεση ή σ'αυτή. Όσο και αν κάτι τέτοιο φαντάζει βλάσφημο σε κάποιους. Βλέπετε στη μελοποιημένη αναπαράσταση νυχτερινής βόλτας δύο ερωτευμένων, δε φαντάζομαι καλύτερους πρωταγωνιστές από τον Chris και την Carla.
10. Ed Kuepper - If i where a Carpenter (Tim Hardin)
Περίπου εκείνη την περίοδο (λίγο μετά αν θυμάμαι καλά) το προσπάθησε και ο Robert Plant με σαφώς υποδεέστερο αποτέλεσμα. Ο Kuepper την περίοδο του "Today Wοnder" είχε μεγάλο οίστρο και δεν παιζότανε. Σχεδόν υπόγειες συνηχήσεις λιγοστών οργάνων, δίνουν έμφαση στο γνώριμο ύφος του Αυστραλού, ταιριάζοντας απόλυτα με τις ιδιομορφίες των προσωπικών του αναζητήσεων.
11. Llloyd Cole - Chelsea Hotel (Leonard Cohen)
...you told me again you preferred a handsome man
but for me you would make an exception...
Ακούγεται σαν την διαμαρτυρία ενός ανθρώπου που αγάπησε την ομορφιά ενώ δεν ευνοήθηκε με το προνόμιο της. Και τί δουλειά έχει ο good looking Cole μ'αυτό; Που στη δική του εκδοχή αφουγκράζεται τον παραπονιάρικο λυρισμό για να σμιλέψει ένα πρότυπο ποπ τραγούδι. Μάλλον συμπεριέλαβε τον εαυτό του σ'αυτούς που...
...and clenching your fist for the ones like us
who are oppressed by the figures of beauty...

Καλή αντάμωση.

Κλικ εδώ για το δεύτερο μέρος