Η ECM κλείνει φέτος τα πενήντα της χρόνια, η δεκαετία μας οσονούπω κλείνει τα... δέκα, καλές αφορμές αμφότερες για την Ελένη Φουντή για μια κριτική ματιά προς τα πίσω
Πέντε συντάκτες του MiC βρέθηκαν το βράδυ της Τετάρτης στην Πλατεία Νερού, μέσα στον χαμό δεν τα κατάφεραν να συναντηθούν όλοι με όλες. Σε αντίθεση με τις απόψεις τους...
H μεγάλη των Coil σχολή εξακολουθεί να βγάζει μαθητές και το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε παρά να είναι λίαν ιδιαίτερο. Ενώ δε στον δίσκο μια Helen is screaming, στο MIC μια άλλη Helen is writing. Της Ελένης Φουντή
Η βραδιά είχε κέφι, είχε χορό, είχε και παγανιστικά βιολιά και δυναμικές κιθάρες. Είχε όμως και τραγούδι, οπότε κάποια έδωσε βάση και στους στίχους. Η Ελένη Φουντή εν προκειμένω.
Πιάνο, μπάσο ντραμς. Μία από τις κλασικές τριάδες της τζαζ σε νέες αυτοσχεδιαστικές περιπέτειες. Στα 88 ασπρόμαυρα πλήκτρα οδηγός μια σπουδαία Ελβετίδα. Της Ελένης Φουντή
Εφηβικό απωθημένο, δεινόσαυροι, "δημόσιοι υπάλληλοι του μέταλ"; Η Ελένη Φουντή βάζει πολλά πράγματα και φυσικά ...δίσκους στη θέση τους. Ειδικά τους πιο υποτιμημένους του συγκροτήματος
Και όμως... Ένας δίσκος με τον "αντιποιητικό" τίτλο "Αντλία πρωτονίων" μπορεί να σου "διασκορπίσει τα μυαλά και τα εκτινάξει στην ατμόσφαιρα σαν πολύχρωμη αστερόσκονη" όπως γράφει η Ελένη Φουντή
Ένα κείμενο το οποίο ξεκινά σε πνεύμα "δεν μου αρέσει ο Steve Reich" και καταλήγει σε μια υψηλοτάτη βαθμολογία. Τι να έχει συμβεί στο μεταξύ; Της Ελένης Φουντή
