Χωρίς καμία απολύτως εξωτερική αφορμή, αλλά με άσβεστη την παρότρυνση της αγάπης για τη μουσική του Chris Bell, ο Παναγιώτης Αναστασόπουλος καταφέρνει, έστω και τώρα, να «συνομιλήσει» μαζί του.
H διεκδίκηση μιας απόλυτα ατομικής 'παραξενιάς' είναι η νέα ταυτότητα (και) στην μουσική, με όλα τα είδη είναι εκεί έξω διαθέσιμα για... fusion. Αρκεί; Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου
Μια παράσταση η οποία δεν φιλοδοξεί να είναι 'ανατρεπτική', μπορεί έως και να δράσει ως τέτοια στο κομφορμιστικά 'ανατρεπτικό' περιβάλλον των καιρών. Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου
Πέραν των ειδολογικών χαρακτηρισμών (που ενίοτε είναι και μεταχρονολογημένοι), μας μένουν τα τραγούδια. Είτε άγνωστα είτε ... πολύ άγνωστα. Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου
Δύο συντάκτες αναζητούν νέους τρόπους και λέξεις για να εκφράσουν το εκ παλαιόθεν οικείο, αγαπημένο και αναμενόμενο. Γράφουν ο Βασίλης Παπαδόπουλος και ο Παναγιώτης Αναστασόπουλος
Ο Ridley Scott δίνει την σκυτάλη σε νεότερο σκηνοθέτη. Από τέτοια franchise άλλωστε δουλεύει πια το Χόλιγουντ. Έγινε λοιπόν τελικά 'δικαιοχρησία' του έργου; Του Παναγιώτη Αναστασόπουλου
