adolf plays the jazz - 10 + 1 albums

10 + 1 albums που αν δεν υπήρχαν ίσως οι adolf plays the jazz να μην είχαν γράψει ούτε νότα...


Adolf Joy Division - Closer (1980)
Ένα album που έχει συνδυαστεί άρρηκτα με τον θάνατο του Ian Curtis. Αποπνέει αυτήν την αρνητική αύρα σε όλη του την διάρκεια και κάθε δευτερόλεπτο του σε βρίσκει να κρατάς την ανάσα σου στα όρια της παράλυσης. Τραγικό, καταθλιπτικό, κρύο και όμως τόσο όμορφο. Αν δεχτούμε ότι η σημερινή μουσική βρίσκεται ακόμα στoν απόηχο του punk, σχεδόν 35 χρονια μετά, τάτε οι Joy Division είναι για αυτήν την post-punk γενιά, η βάση της σκοτεινής πλευράς.

Sonic Youth - Evol (1986)
Οι Sonic Youth είναι οι πρώτοι σε μια λίστα που δεν εχει δεύτερους και τρίτους. Είναι η μπάντα που όσο και να θέλει κανείς δεν μπορεί να μοιάσει... Η no wave αντίληψη και άρνηση τους για οτιδήποτε συμβατικό σε συνδυασμό με τον αέρα που αναπνέουν σε Αυτή την πόλη δεν ξεπερνιέται. Επιρροή για τους πάντες...

Slint - Spiderland (1991)
Όταν κυκλοφόρησε δεν έτυχε της αναγνώρισης που του άξιζε, αλλά αρκετά αργότερα και αφού οι Slint είχαν διαλύσει, το "Spiderland" καθιερώθηκε σαν album-ορόσημο. Η κλειστοφοβική του ατμόσφαιρα, οι math πατέντες του και ο τρόπος που ξεσπάει ανααγνωρίστηκαν πολύ αργότερα.

Bark Psychosis - Hex (1994)
Ενδεικτικό παράδειγμα του καλλιτεχνικού αναβρασμού που επικράτησε στην Βρετανία στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '90. Συνεχιστές των πρωτοπόρων Talk Talk και διαρκής επιρροή για τους adolf plays the jazz όσον αφορά στον τρόπο ενορχήστρωσης της μουσικής μας.

Tortoise - Millons Now Living Will Never Die (1996)
Οι Tortoise έδωσαν πραγματική υπόσταση στον όρο post-rock. Μπορεί η σκηνή να πήρε τα πάνω της λίγο αργότερα με τους Mogwai και τους Godspeed You! Black Emperor, όμως ο τρόπος που "ξεπέρασαν" το ροκ οι Tortoise, ανακατεύοντας kraut, jazz, dub, ηλεκτρονική μουσική και τόσα άλλα είδη είναι μοναδικός. Η λεγόμενη σκηνή του Chicago αλλά και σχήματα που ακολούθησαν κατα κάποιο τρόπο τον ήχο τους, όπως οι Do Make Say Think μας εχουν επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Swans - Soundtracks for the Blind (1996)
Έχοντας κάνει τόσα και τόσα οι Swans μεχρι το '96, έχοντας περάσει από τις πρώτες industrial σχεδόν μέρες, το no wave, το noise, την dark και folk φάση τους, φτάνουν στο τελευταίο τους album να προλαβαίνουν το post-rock κυκλοφορώντας ένα διπλό album γεμάτο απο ιδέες και ατμόσφαιρες που σε λίγο θα γίνονταν γνωστές απο κάποιους Καναδούς. Με μια διαφορά όμως από όλους τους άλλους. Το σκοτάδι των Swans είναι το σκοτάδι που δεν έχει πουθενά φως (ελπίδα)...

Mogwai - YoungTeam (1997)
Σίγουρα το album που μας έχει επηρεάσει περισσότερο από όλα τα άλλα, κάτι που είναι σαφώς πιο εμφανες στα παλιότερα album μας. Βασισμένοι στην κληρονομιά των Slint, οι Mogwai ορίζουν την soft vs loud λογική που στηρίζει το post-rock (όπως έχει επικρατήσει σήμερα).

Godspeed You! Black Emperor - F#A# oo (1997)
Ίσως μια μπάντα που η επιρροή της στους adolf plays the jazz να είναι λιγότερο εμφανής από κάθε μια άλλη αυτής εδώ της λίστας. Ωστόσο κατά κάποιον τρόπο, οποιοσδήποτε έχει συμμετάσχει στο συγκρότημα αισθάνεται την επιρροή τους πολύ έντονα. Επίσης η διαδοχή απο το απόλυτο σκοτάδι στο φως που επιτυγχάνουν οι Καναδοί καθώς και η σαφής πολιτικοποιημένη αισθητική τους, είναι αναγκαιότητα για τον κάθε ανήσυχο άνθρωπο των καιρών μας, πόσο μάλλον για κάποιον που αποφασίζει να μοιραστεί πράγματα με άλλους μέσα απο μουσικές, εικόνες ή λέξεις.

Amon Tobin - Supermodified (2000)
Ίσως κάποιος που έχει ξανακούσει ή διαβάσει για τους adolf plays the jazz να έχει παρατηρήσει την αναφορά μας στην ηλεκτρονική μουσική και στο πόσο έχει επηρεάσει τη μουσική μας παρόλο που οι συνθέσεις μας ίσως να μην μαρτυρούν κάτι τέτοιο. Στη θέση του Amon Tobin θα μπορούσαν να είναι σχήματα σαφώς πιο κοντά σε κιθαριστικούς ήχους, όπως οι Portishead ή οι Massive Attack του Mezzanine και η έμφαση που δείχνουν στο μπάσο (κάτι που γίνεται συνεχώς στους adolf plays the
jazz), αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από την διάχυτη κινηματογραφική αισθητική που αποπνέουν τα κομμάτια του, πάνω από όλα είναι ο τρόπος που αυτός ο Βραζιλιάνος αντιμετωπίζει την μουσική του (κάτι που υπάρχει σε πολλά σημεία της δισκογραφίας μας). Οι ήχοι δεν αποτελούν πάντα μέρος μια συνέχειας αλλά αντιμετωπίζονται σαν μέρος της κάθε στιγμής ξεχωριστά.

Isis - Panopticon (2004)
Η κυκλοφορία του αποτέλεσε μια από τις πιο σημαντικές στιγμες τις προηγούμενης δεκαετίας. Ο σκληρός ήχος και η post-rock/shoegaze ατμόσφαιρες δένουν με ιδανικό
τρόπο. Ένα χαλί απο πλήκτρα και κιθάρες, χτίζει ambient στρώσεις κάτω από κοφτά metal riffs και μια ποίηση που εκφράζει απόλυτα το σύγχρονο αστικό τοπίο, τον καθημερινό βομβαρδισμό και εκφοβισμό των πολιτών, της απουσίας της αλήθειας και της καταδυνάστευσης της ελευθερίας.

+
Στέρεο Νόβα - Ντισκολάτα (1993)

Όσοι έχουν μεγαλώσει με Στέρεο Νόβα ειναι καλύτεροι άνθρωποι. Επίσης όσοι έχουν ακούσει Στέρεο Νόβα ξέρουν ότι βρίσκονται σε κάθε δευτερόλεπτο της μουσικής των adolf plays the jazz.
___

To νέο άλμπουμ των adolf plays the jazz λέγεται Form Follows Function και προσφέρεται για δωρεάν download εδώ.