Ειρήνη Βακαλοπούλου

5 ταινίες που θα ήθελα να βρίσκομαι μέσα (ή έστω στα γυρίσματά τους)

ΕιρήνηBarton Fink (Joel Coen, Ethan Coen)

Nα ήμουν ο σιωπηλός ένοικος του παράξενου αυτού ξενοδοχείου (Hotel Earle) που κάποτε γνώρισε τη δόξα και έπειτα κάηκε μέσα στην ίδια του τη φθορά· όπως συμβαίνει άλλωστε και στον κόσμο του Hollyhood. Να σήκωνα την πίσω πλευρά του κάδρου με το κορίτσι της παραλίας και να έκλεβα λίγη από τη φαιά ουσία του John Turturro.

L' Eclisse (Michelangelo Antonioni)

Η υπαρξιακή διάσταση των προσώπων, οι άγνωστες από τους θεατές σκέψεις της Μόνικα Βίτι. Ένα κράμα από την τριλογία της αποξένωσης του Antonioni· ποιος είμαι, τι κάνω, προς ποιά κατεύθυνση βαδίζω. Η διπολική φύση του εαυτού. Να έπιανα μαζί της κουβέντα στο διάλειμμα των γυρισμάτων· ένας διάλογος για το ασυνείδητο των παιδικών χρόνων και για όλες εκείνες τις διεργασίες που έγιναν τότε, ώστε να αποτελέσουν αυτό το οποίο είμαστε τώρα (της έχω άλλωστε αφιερώσει και ένα πεζό μέσα στο βιβλιο μου).

Blue Velvet (David Lynch)

Μέλος της συμμορίας των ψυχοπαθών. Τσιράκι του Dean Stockwell στο τραγούδι του Roy Orbison, "In Dreams". Με τη θεατρικότητα του σκηνικού εκείνου, θα γινόμουν ένα· ξαναγυρνούν οι στίχοι του κομματιού, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ξαναγυρνώ στην επανάληψη της ταινίας.

Dolce Vita (Federico Fellini)

Πάρτυ και ξανά πάρτυ, και ένα μουσικό κομμάτι του Nino Rota. "Θα μου χαρίσετε αυτόν τον χορό;" θα μου έλεγε ο Marcello Mastroyianni κι εγώ κλαράκι, θα λύγιζα. Μέσα στη ματαιοδοξία της πλούσιας ζωής, της φθοράς της νεότητας, του χρόνου και των όμορφων υπάρξεων. Με αυτόν τον τρόπο η ζωή είναι γλυκιά.

Permanent Vacations (Jim Jarmusch)

Το rock and roll είχε τη μονιμότητα που του αρμόζει. Θα άνοιγα το άδειο, μισοδιαλυμένο ψυγείο του Chris Parker και δεν θα λέγαμε απολύτως τίποτα· διότι δεν θα υπήρχε κάτι που να χωρά μέσα σε μια συνεχόμενη περιπλάνηση.
"Υou know sometimes, I think I should just live fast and die young".

 

Το βιβλίο της Ειρήνης Βακαλοπούλου με τίτλο "Existential Angst" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Vakxikon.