Γιάννης Κασέτας

10 [όχι τόσο γνωστά] κομμάτια που έχω αγαπήσει στα όρια της εμμονής

Γιάννης Κασέτας1. Le Lis [by Billy Cobham]

Πάντα ήμουν οπαδός των jazz funk επαναλαμβανόμενων grooves αλλά στο "Le Lis" είχα πάντα μια ιδιαίτερη αδυναμία... Μπορώ να ομολογήσω χωρίς να ακούγομαι τρελός [ελπίζω] ότι έχω ακούσει αυτό το κομμάτι πάνω από χίλιες φορές. Υπήρχε μια περίοδος που είχα μεταδώσει την μανία μου και σε φίλους oπότε μπορεί να καθόμασταν σε ένα σπίτι να βάζαμε το LP " Spectrum" και να ακούγαμε μόνο αυτό [ίσως και το "Red Βaron"]. Εκτός απ' την σύνθεση, τα φλάουτα και το εκπληκτικό σόλο των πλήκτρων, λατρεύω και το feel αυτού του μεγάλου drummer Billy Cobham.

2. People's music [Herbie Hancock]

Το groove, οι αρμονικές αλλαγές των synthesisers, οι χροιές, το σαξόφωνο, μου δημιουργούν πολύ έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις που καταλήγουν πάντα σε ένα συναίσθημα αισιοδοξίας... Πολύ μακριά όμως από μια ταινία του Χόλυγουντ με το κλασσικό χάπι εντ, αλλά πιο πολύ σαν ένα σενάριο που δεν χρειάζεται σεξ και εκρήξεις για να προσελκύσει το κοινό του. Στην πραγματικότητα δεν είναι ένα σενάριο αλλά πολλά, που σίγουρα έχουν ένα κοινό μυστικό, παρμένο απ' την "space age"...

3. Blue Note all stars "Twist and out"

Μια απ' τις πρώτες "ερωτικές" σχέσεις μου με την ατονάλε θεματολογία και το σύγχρονο αυτοσχεδιασμό ήταν το θέμα αλλά και τα σόλα σε αυτή την άγνωστη μεν αλλά ιδιοφυή σύνθεση του Tim Hagans. Επίσης από εκεί έμαθα τον Greg Osby, έναν εκπληκτικό σολίστα, όπου το σόλο του σ' αυτό το κομμάτι με επηρέασε τόσο που αποφάσισα να το μάθω απέξω στο σαξόφωνο. Ο τρόπος που μπαίνει είναι σαν να μιλάει μια πολύ παράξενη και εξωτική γλώσσα που ενώ δεν την καταλαβαίνεις, την νιώθεις και σε αγγίζει, ή ακόμα περισσότερο σε εθίζει...

4. Courtney Pine's U.K.

Όταν είχα αρχίσει να δουλεύω σαν μουσικός έπαιζα σε ένα μιούζικαλ, όπου είχα και ένα σημείο όπου αυτοσχεδίαζα. Το U.K. το άκουσα πάνω από 20 φορές την ημέρα της πρεμιέρας για να πάρω τον όγκο και το γκρουβ του Pine. Από τότε αυτό το κομμάτι λειτουργούσε σαν το "energy booster" για μένα πριν τις εμφανίσεις μου στο θέατρο.

5. California Soul [Marlena Shaw]

Άλλος ένας έρωτας που διαρκεί ακόμα, και είναι έντονος, είναι για το California Soul. Eίναι το κομμάτι που βάζω [στην επανάληψη] όταν τρέχω ή όταν κάνω ποδήλατο και λειτουργεί σαν ενεργειακό ποτό. Νιώθω ότι το να χορέψω δεν θα ανεβάσει τους παλμούς στα επίπεδα της έκστασης που βρίσκομαι όταν ακούω αυτή την funky εισαγωγή με τα βιολιά, τα πνευστά και την soulful φωνή της Μαρλένα...

East6. Wayne Shorter's Tom Thumb

Το Tom Thumb είναι απ' τις πρώτες μου μεγάλες αγάπες. Τότε που ακόμα δούλευε το πικ απ μου, το πρώτο πράγμα που με τρέλανε ήταν η γραμμή του μπάσου, και μετά αυτό το κλάμα που έβγαζε το άλτο. Ήταν ένας συνδυασμός από φανκ, μπλουζ, αλλά με όχι τόσο συνηθισμένες αρμονίες, που με τρέλαινε. Μετά από αμέτρητες επαναλήψεις, κατέληξα ότι ήταν το σόλο του τενόρου και του πιάνου που με κρατούσαν σε μια διάθεση να ανακαλύψω όλο και νέα μυστικά του κομματιού. Παρόμοια συναισθήματα μου βγάζουν και άλλες συνθέσεις του κορυφαίου αυτού μουσικού [όπως το Ανγκόλα, το Armaggedon κ.α.]

7. Eddie Harris Funkorama

Άκουγα αυτό το κομμάτι όταν πήγαινα στην θάλασσα ή απλά το άκουγα... παντού και ... συνέχεια... Θυμάμαι μια περίοδο της ζωής μου που όταν έβαζα αυτό το κομμάτι στα walkman όλα άλλαζαν γύρω μου... Ο κόσμος, τα αυτοκίνητα, η πόλη, τα τοπία, όλα ήταν πανέμορφα. Ενώ ήμουν πάντα ντροπαλός ως προσωπικότητα θα μπορούσα εύκολα να χορέψω μέσα στο... μετρό ακούγοντας την "αλήτικη" χροιά και αυτή την "κρυφή" εκρηκτικότητα του Eddie Harris.

8. Vijay Ayers version of Mystic Brew [originally composed by Ronnie Foster]

Αυτή η βερσιόν αυτού του κλασσικού 70'ς κομματιού με έκανε να νιώσω σαν ένας ερευνητής που τελείως αυθόρμητα και πηγαία απομονώνεται και ψάχνει τις απαντήσεις για κάποια ανεξήγητα φαινόμενα. Ενώ η αρμονία είναι πολύ απλή, η σχεδόν τηλεπαθητική ικανότητα αυτού του τρίο καθώς και η ελευθερία που εκφράζει ο τρόπος που παίζει, με κάνει να θέλω να το ακούω συνέχεια προσπαθώντας να ανακαλύψω πως ακριβώς πετυχαίνουν να βγάζουν έναν ήχο που δείχνει τον δρόμο για την τζαζ του μέλλοντος, χωρίς την παρουσία ηλεκτρικών οργάνων, και εφέ...

9. Charlie Parker's version of Laura

Όταν πρωτoάκουσα το Laura ήμουν κάπου 12 ετών, και κατάλαβα ότι το σαξόφωνο δεν είναι απλά ένα όργανο για μένα. Δεν μπορούσα να ακούσω άλλη εκτέλεση του κομματιού όπως της εκπληκτικής Έλλα Φιτζέραλντ για παράδειγμα, γιατί έλειπε ο ήχος του Πάρκερ. Απ'την πρώτη του νότα ένιωθα σαν να βγαίνει ο ήλιος. Αυτή η εκτέλεση, μαζί με το Lover man [πάλι από Parker] ήταν από τους σημαντικότερους λόγους που αποφάσισα να γίνω σαξοφωνίστας...

10. Fucshia [by Kenny Kirkland as played by Wynton Marsalis quintet]

Αυτό το κομμάτι το άκουγα στο repeat για μέρες, χωρίς να ακούω τίποτα άλλο. Ήταν απλά τόσο μυστηριώδες και γοητευτικό, σαν μια σαγηνευτική οπτασία που δεν σου δείχνει ποτέ το πρόσωπο της. Εμμονή σε... ανησυχητικά επίπεδα!

 

Στις 18 Μαρτίου κυκλοφόρησε από την Puzzlemusik το "East N Blues", το νέο άλμπουμ του Γιάννη Κασέτα. Η πρώτη ζωντανή παρουσίαση του θα γίνει στο Floral στα Εξάρχεια την Πέμπτη 20 Μαρτίου. Περισσότερα για τη συναυλία διαβάστε εδώ.