Κάπα Κάπα Μοίρης

Μούζικες* ή κάτι σαν αυτές.

Οι άλλες εμμονές να περιμένουν την επόμενη πρόσκληση, (σ)αν έρθει.

Over- To κόκκινο φωτάκι του Kenwood -αυτό που τρύπωσε σε μια ιστορία του Nesbo, της οποίας δεν θυμάμαι το ονοματεπώνυμο, παρέα με το Dark Side of the Moon- που έσβηνε σιγά σιγά, σα φάρος σε πηχτή ομίχλη, όχι σε κάποια αγριεμένα νερά αλλά στο δωμάτιό μου των δεκαεφτά και μετά στο φοιτητόσπιτο των είκοσι, των εικοσιδύο. Λίγο πριν πέσει το σκοτάδι είχαν ξαναμπεί μέσα στο χαρτόνι τους οι Soft Machine, οι Genesis, ο Hammil, οι Tuxedo Moon, o Strummer. Δεν τα ξαναφτιάχνουν πια έτσι τα κόκκινα φώτα.

- Ο μεγάλος μου είναι αγέννητος, ακόμη. Ακούω ραδιόφωνο, στα μεσαία. Δεν έχω ιδέα γιατί χώθηκα μέσα στα παράσιτα προδίδοντας το λούστρο των FM, δεν έχω ιδέα τι ακούω κι από πού έρχεται. Με ρουφάει αυτό που ζει μέσα στα ηχεία. Μια φωνή με σλάβικη προφορά λέει τα δικά της. Καταλαβαίνω μόνο το "John Surman" και το "Piperspool". Ντίαρ Γκοντ, έμαθα ταχύρρυθμα πολωνικά. Ή τσέχικα δι επιφώτησης; Ντίαρ Γκοντ, ο Σούρμαν είναι ένας από τους υπασπιστές σου;

- Koeln Concert. Άλλοι κρύβουν Βίβλο στα συρτάρια, άλλοι λεφτά, άλλοι χάπια-σωτήρες, άλλοι παλιές φωτογραφίες, άλλοι πολύτιμα γράμματα, άλλοι μυστικά που ασφυκτιούν στις ντουλάπες μαζί με τους σκελετούς. Βρήκα τρόπο να τα κάνω όλα σε ένα. Το διπλό βινύλιο μου κόστισε -τότε, το '81- δέκα μέρες μακαρονοφαγίας με κέτσαπ και άλλες δυόμιση νηστείας αντάξιας γκουρού. To σαρκίο μου βόγγηξε, την ψυχή μου την έσωσα πάντως.

- Στο σπίτι του Βασίλη, αυτού που επιμένει ως και σήμερα να ισχυρίζεται ότι ήμουν ο μέντοράς του στη μουσική. "Άκου αυτό". "Τι είναι;". "Tι σημασία έχει; άκου". Δεν βγάζω άχνα για δέκα λεπτά. Στα έντεκα πιάνω το εξώφυλλο, John Abercrombie. Το επόμενο πρωί μπαίνω στο Stereodisc, έχω ίσα ίσα λεφτά για τις βενζίνες της επιστροφής και το λάφυρο. Το λιώνω το Parable επί εικοσιπέντε χρόνια. "Μέντορας", my ass.

- Aυτό που έπαιξε ο Steve Howe στο "Soon", δεν μπορεί να ήταν κιθάρα. Δεν μπορεί να βγήκε από χορδές, ενισχυτές, μίκτες κι από δάχτυλα ανθρώπου κάτι Τέτοιο.

Στον καταψύκτη του Χάνσελ και της Γκρέτελ- Music for Films, από την πανάθλια ελληνική Polydor κόπια. Χριτς χρατς άμπιεντ, o Εno ποτέ δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τόσο εμπνευσμένο. Εξαίσιοι ήχοι, τόσο που ακόμη και χαράδρα να είχε πάνω το βινύλιο πάλι δεν θα την πρόσεχα και θα τσακιζόμουν μέσα της. Ξανά και ξανά, ευτυχισμένος διαμελισμένος.

- Τρία σε ένα. Prelucid: Ηarold Budd και μια κιθάρα, Clive Wright. Adult: Ηarold Budd και ένα πιάνο, John Foxx. Somos tres και μετά Messenger: Ηarold Budd και 176 -ακόμη- πλήκτρα, Ruben Garcia, Daniel Lentz.

- Aμέτρητα χιλιόμετρα πηγαινέλα, με γραβάτες, κοστούμια, με τζιν, με χαχόλικα τι-σερτ, πάντα μόνοι εγώ κι ο Neil Halstead. Και το Crazy for you. Λίγο αργότερα ήρθε κι ο Ulrich Schnauss με το remix του για να συμπληρωθεί το κουαρτέτο. Λαμαρίνες άλλαξα, νούμερο σε ρούχα επίσης, συνοδηγούς ποτέ. Ως το τέλος της διαδρομής, μαζί.

- Marconi Union. Αθάνατο Μάντσεστερ. Aθάνατο. Για ό,τι γέννησε πριν και μετά την Factory αλλά και για όλα τα πανάκριβα ξενύχτια με το Sleepless, που μοιάζουν ανεξήγητα σήμερα.

- Boards of Canada, Εverything you do is a balloon. Και όλα όσα γράφω, επίσης. Ένα μπαλόνι. Που δεν κατάφερε ποτέ να γεμίσει με μια στάλα αέρα για να σηκωθεί δέκα πόντους απ΄το πάτωμα.

Και ένα bonus:

Τα πόδια της Αgnetha. Τα πάντα, από τα ακροδάχτυλα, από τα νύχια ως το ιερό τρίγωνο εκεί ψηλά, ήταν Μουσική. Το πρώτο, καταδικό μου whole lotta love.

* (λείπουν άλλα χίλια περίπου, τέτοιο μακελειό ούτε στον Τιτανικό)
_____

Το βιβλίο του Κάπα Κάπα Μοίρη "Στον Καταψύκτη του Χάνσελ και της Γκρέτελ (και άλλες τρομαχτικές ιστορίες)" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bibliotheque.

Η διεύθυνση του blog του: amancalledkkmoiris.com