Μαρία Λατσίνου

10 πράγματα που διδάχθηκα από τους μαθητές μου

Μαρία ΛατσίνουΣίγουρα δεν είναι παράδοξο. Συμβαίνει, ενδεχομένως πολύ περισσότερο από τη δική μου οπτική και  σε ό,τι αφορά το αντικείμενο της ανθρώπινης φωνής.  Έχει να κάνει με την ιδιαιτερότητα και αμεσότητα του οργάνου; Πιθανότατα. Κάθε διδασκόμενος μπορεί να σε διδάξει πολλά και διαφορετικά πράγματα: για σένα, για τις σχέσεις μαθητή-καθηγητή, για τις σχέσεις γενικώς, για τις μουσικές σου εμμονές, για πράγματα που ποτέ δεν είχες φανταστεί!

1. Δεν υπάρχει μια μέθοδος φωνητικής που να μπορεί να εφαρμοστεί αυτούσια σε όλους ανεξαιρέτως με την ίδια επιτυχία. Δεν είμαστε «εργοστάσιο» και ούτε θα γίνουμε.

2. Αν κάτι λειτουργεί σε σένα, δε σημαίνει απαραίτητα πως λειτουργεί  και για τον άλλο: μπορεί να θεωρείς πως είναι η μεγαλύτερη προσωπική σου ανακάλυψη και τελικά για τον άλλο να είναι αδιάφορο, αυτονόητο, άχρηστο. Ζορίζεσαι λίγο στην αρχή, δεν το αρνούμαι, αργότερα χαλαρώνεις και το απολαμβάνεις!

3. Δε φτάνει μόνο εσύ να θέλεις, πρέπει κι ο άλλος να μπορεί (και να θέλει επίσης!). Όσο κι αν «σμπρώξεις», αν δεν είναι η ώρα του να πάει λίγο πιο κάτω, δεν πρόκειται να κάνει βήμα! Ματαίως «σμπρώχνεις»! Υπομονή…θα σου δώσει εκείνος το σήμα…

4. Δεν μαθαίνουν όλοι να τραγουδάνε για να γίνουν επαγγελματίες! Σίγουρα όχι! Υπάρχουν 98 λόγοι που έχω κατά νου για να ξεκινήσει κάποιος τραγούδι, και άλλοι πόσοι που δεν έχω συγκεκριμενοποιήσει ακόμα. Και κρίνοντας εξ ιδίων, πριν από κάποια χρόνια ξεκίνησα χορό για να ξεπεράσω ένα χωρισμό. Τον ξεπέρασα και συνέχισα το χορό!

5. Αν σε κάποιον δεν αρέσει το τραγούδι (γενικά ή ειδικά) δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ με διάθεση και αποτελεσματικά! Αυτό γιατί υπάρχουν παροτρύνσεις τύπου: «Ρε σύ, μια χαρά φωνή έχεις, γιατί δεν πας να κάνεις κάνα μάθημα;», «Μιλάμε για φωνάρα, πρέπει να τραγουδήσεις όπερα», «Γιατί, καλύτεροι είναι οι άλλοι που βγαίνουν δεξιά κι αριστερά και  τραγουδάνε;». Καλά όλα αυτά, άμα δεν το γουστάρεις δε θα το πας πουθενά!

6. Το ότι εσύ το θεωρείς αριστούργημα  δε σημαίνει ότι είναι κιόλας. Την έχω πατήσει πολλές φορές, όχι μόνο με ευγενικές αντιρρήσεις ή αμφιβολίες, αλλά και με στυγνές απορρίψεις και σφαλιάρες («πλάκα μου κάνεις, σ΄αρέσει αυτή η μ…α;», «πού έχεις πέσει, τι σου κάνουνε, παίρνεις κάτι;»). Όταν ξεπέρασα το σοκ, αποφάσισα ότι δεν υπάρχουν στεγανά και αξιώματα. Καθείς με το γούστο του!

7. Η αυστηρή κριτική άλλους πεισμώνει και άλλους αποκαρδιώνει. Κι εγώ που είμαι γενικώς επικριτική έχω μάθει να το μαζεύω κατά πολύ, εξάλλου μικρή είναι η ζωή, γιατί να μην την ευχαριστιέσαι και μόνο να τη διορθώνεις;

8. Ο προσωπικός ρυθμός και ο τρόπος αντίληψης είναι διαφορετικός για όλους και πρέπει κάθε φορά να προσαρμόζεσαι σε νέα δεδομένα. Και μια παραπάνω δυσκολία, πώς συνδυάζονται διαφορετικοί ρυθμοί σε μια ομάδα, έτσι ώστε να μην κρατάς πίσω και να μην πιέζεις για πολύ μπροστά. Μεταφυσικά ερωτήματα, που ακόμα δεν έχω απαντήσει…

9. Υπάρχει πολλή μουσική που δε γνωρίζω, και ευχαριστώ αυτούς που με βάζουν σε νέους μουσικούς κόσμους! Έχω μάθει πολλά, και το κυριότερο να μη σνομπάρω και να μην υποτιμώ τίποτα. Για να υπάρχει σε κάποιον απευθύνεται, κάποιος περνάει καλά μ’ αυτό, κάποιον βοηθάει…

10. Χωρίς κίνητρο δεν πάει πουθενά το πράμα! Όλα τα φιλοσοφικά ωραία είναι, αλλά αν δε βγω και στη σκηνή να τραγουδήσω, να πω τον πόνο μου και να τον μοιραστώ με το κοινό, μάλλον δε θα δω ποτέ όλη την «εικόνα»!

 

Η Μαρία Λατσίνου εμφανίζεται ζωντανά με το 5μελές σχήμα της στο Υπόγειο, στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 19 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.