Μαρία Παρούση - 10 αγαπημένα τραγούδια του Morrissey



Μαρία ΠαρούσηΑνακάλυψα τους Smiths στα 13 μου. Νιώθω τυχερή που τους είχα παρέα στην εφηβεία, παρόλο που δεν κατάφερα ποτέ να τους δω live. Μεγάλη ανακούφιση να γυρνάς σπίτι μετά από σχολείο και φροντιστήρια και να κρύβεσαι σ' ένα λιβάδι από γλαδιόλες. Η μικρή Αγγλία που πάντα κουβαλούσα μέσα μου ξύπνησε και βρήκε το σύγχρονο ποιητή της. Μαζί ανακαλύψαμε τον Oscar Wilde, τo ανεκπλήρωτο του έρωτα, τη γλυκόπικρη γεύση της μοναξιάς και την φρίκη της σύγχρονης καθημερινότητας, μαζί θρηνήσαμε τη χαμένη αθωότητά μας. Μετά τη διάλυση των Smiths τον αγάπησα ακόμα περισσότερο. H εύθραυστη εικόνα του μοναχικού ρομαντικού επαναστάτη με οδήγησε, μαζί με πολλά εκατομμύρια ανθρώπους από όλο τον πλανήτη, σε μια σχέση τόσο προσωπική, όπου ο super star καταφέρνει να είναι ο κολλητός σου φίλος, αυτός που καταγράφει όλα σου τα συναισθήματα και τις ανησυχίες.

Το καλοκαίρι του 1992 τον συνάντησα για πρώτη φορά στο Παρίσι. Εκείνος ήταν τότε 30 something και εγώ μόλις 22. Ο Morrissey με σάρκα και οστά είναι ιδιοφυής, ευγενικός, απόμακρος, τρυφερός, γοητευτικός. Ανταλλάξαμε ερωτήσεις & απαντήσεις, μαύρα αστεία, μεγάλα μυστικά και μια τεράστια αγκαλιά που ακόμα θυμάμαι και ανατριχιάζω. Ένας θεός ξέρει πως κατάφερα να μην πάθω ατύχημα τις επόμενες 24 ώρες που κυκλοφορούσα σαν χαμένη σε άγνωστους δρόμους, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω ότι κατάφερα να τον γνωρίσω και ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τον ξαναέβλεπα ποτέ. Ο καιρός περνούσε με cd, συναυλίες, τρόπαια (από τα ρούχα του που συνηθίζει να μας πετάει στις πρώτες σειρές) και ξοδεύοντας μια μικρή περιουσία σε cd, βινύλια, t-shirt, αφίσες, fanzine κλπ. 14 χρόνια αργότερα, χάρις στην Astra, τον ξαναβρίσκω στο Μεξικό. Είμαι πλέον μια ώριμη γυναίκα που όμως εξακολουθεί να ταράζεται σαν έφηβη στο αντίκρισμά του. Γελάει και ο ίδιος μαζί μου: "μα καλά τόσα χρόνια και δεν έχεις βαρεθεί ακόμα;"

Έχω πλέον καταλάβει πως η "ασθένεια" είναι ανίατη και ότι αυτή η σχέση θα κρατήσει για πάντα. Καθώς εκείνος μεγαλώνει, έχουν αρχίσει τα σχόλια από δημοσιογράφους και μουσικόφιλους ("Γέρασε, πάχυνε, έχασε την έμπνευσή του...") και συχνά δυσκολεύομαι να μην τα παίρνω προσωπικά. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω λίγο σαν το πιστό σκυλί που γερνάει κοντά στο αφεντικό του.

Μια λίστα με 10 (μόνο) αγαπημένα τραγούδια του Morrissey θα μπορούσε για μένα να αλλάζει ανά μία ώρα και πάλι να μην είναι Η λίστα... Αν όμως θα έπρεπε να φτιάξω ένα compilation με 10 κομμάτια για κάποιον που δεν έχει ακούσει Morrissey ποτέ, μάλλον θα κατέληγα εδώ (η σειρά είναι χρονολογική):

How Soon Is Now [1984, b-side του "William It Was Really Nothing" των Smiths] Ύμνος της αποξένωσης και της μοναχικότητας. "There's a club if you'd like to go, you could meet somebody who really loves you. So you go and you stand on your own and you leave on your own and you go home and you cry and you want to die." O στίχος "The heir of nothing in particular" δανεικός από το Middlemarch της George Elliot.

Ένα ασφυκτικό εφηβικό δωμάτιο, λιγοστοί φίλοι, ασυνεννοησία με τους γονείς, πίεση από το γυμνάσιο. Το Manchester γειτονιά με τα Κάτω Πατήσια. Το πρώτο μου walkman (αληθινό σωσίβιο). Πολλές κασέτες...



AutographAsleep [1985, b-side του "The Boy With Τhe Thorn in His Side" των Smiths] Απαισιόδοξο νανούρισμα. Ο ύπνος συναντά το θάνατο. Μια ανατριχιαστική ερμηνεία και ένα πιάνο που σε στοιχειώνει. Ποιητές-αυτόχειρες. Λέξεις που τις παίρνει ο άνεμος. Ό,τι και να γίνει ο καθένας μας είναι μόνος του τελικά. "Don't feel bad for me/ I want you to know/ Deep in the cell of my heart/ I really want to go"

There Is A Light That Never Goes Out [1986, από το album των Smiths "The Queen Is Dead"] Εδώ υπάρχουν μερικοί από τους πιο αγαπημένους στίχους στην ιστορία της ποπ. "And if a double-decker bus crashes into us, to die by your side is such a heavenly way to die" Πόσοι fan των Smiths χρειάζονται για να αλλάξουν μία λάμπα? Κανένας, γιατί αυτή η λάμπα δεν καίγεται ποτέ!

Everyday Is Like Sunday [1988, από το album "Viva Hate"] Το ξεκίνημα μιας πολυτάραχης σόλο καριέρας. Ναι, ξέρω..., κλασικό, τραγούδι κλισέ, χιλιοακουσμένο και χιλιοπαιγμένο στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου. Κι όμως αντέχει στο χρόνο και θα εξακολουθεί να υπάρχει σε όλες τις λίστες όσο υπάρχει η "κατάρα" της Κυριακής.

Late Night, Maudlin Street [1988, από το album "Viva Hate"] Μετακομίσεις. Παλιά σπίτια, παλιές γειτονιές, μελαγχολία. Παιδικές αναμνήσεις. Οικειότητα, αντικείμενα και αποχαιρετισμοί. Ξερίζωμα ή νέα αρχή; Ενηλικίωση.

Tomorrow [1992, από το album "Your Arsenal"] Τελευταίο track στο album. Παραγωγή Mick Ronson. Εκπληκτικές κιθάρες από Boz Boorer και Alan Whyte. 30 και κάτι. Τι κάνουμε στη ζωή μας; "Tomorrow/ Will it really come?/ And if it does come/ Will I still be human?"

Jack The Ripper [1992, b-side του "Certain People I know"] Δικαίως έχει χαρακτηριστεί "το hit που ο Morrissey ξέχασε να βάλει σε δίσκο". Οι περισσότεροι το αγάπησαν ένα χρόνο μετά, από το album Beethoven Was Deaf (live ηχογράφηση στο Παρίσι). Κατά διαβολική σύμπτωση, ένα χρόνο πριν, έχω ξεκινήσει την προσωπική μου έρευνα στα χνάρια του μυστηριώδους δολοφόνου και αυτό το κομμάτι αποτελεί ένα διαφορετικό soundtrack του βικτωριανού μου σκοτεινού παραμυθιού.

Speedway [1994, από το album "Vauxhall and I"] Τέλος εποχής; Ο Αγγλικός τύπος έχει ξεκινήσει πόλεμο και ο Morrissey, σαν πληγωμένο ζώο, ετοιμάζεται να αποσυρθεί στην Αμερική. "You won't sleep until the earth that wants me finally has me, Oh you've done it now". Ο Steve Lillywhite (παραγωγός του δίσκου) έχει να θυμάται ότι για πρώτη και μοναδική φορά ηχογράφησε στο studio αλυσοπρίονο.

Irish Blood, English Heart [2004, από το album "You Are the Quarry"] Επιστροφή μετά από 7 χρόνια χωρίς δίσκο και δισκογραφική εταιρία. Αυτοεξόριστος στην Αμερική, γεμάτος πικρία για μια Μεγάλη Βρετανία που δεν υπάρχει πια, εξακολουθεί να είναι περήφανος για τις ρίζες του και να αποτελεί τον ορισμό του Άγγλου δανδή. "Irish blood, English heart, this I'm made of/ There is no-one on earth I'm afraid of/ And I will die with both my hands untied"

Life Is A Pigsty [2006, από το album "Ringleader of the Tormentors"] Διάφορες εικασίες και σενάρια από δημοσιογράφους και κριτικούς ότι ο "ανέραστος" Morrissey επιτέλους ερωτεύεται και το διατυμπανίζει. Για άλλη μια φορά όμως κανείς δεν θα μάθει τι ακριβώς θέλει να πει ο ποιητής, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή τη φορά ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι έχει εμπνεύσει στίχους, εικόνες καθώς και την ατμόσφαιρα ολόκληρου του δίσκου. Αγαπημένοι ήχοι βροχής σε όλη τη διάρκεια του κομματιού. Τα δάκρυα δεν στεγνώνουν ποτέ.

- - -

H Μαρία Παρούση είναι η compiler των συλλογών Into The Clouds (2005), A Secret Place (2005), Spleen (2006), Watermark (2007)

www.myspace.com/intotheclouds