10 (μουσικές και όχι μόνο) στιγμές που με συγκίνησαν φέτος
Η ολίνα μοιράζεται δέκα στιγμές συγκίνησης πριν μας ρωτήσει για τις δικές μας. Quid pro quo.

1. Λέω στο ομότιτλο τραγούδι του δίσκου μου: “Τι σε συγκίνησε; Ο πόνος της ή η φωνή της;”. Αυτή ήταν η ειλικρινής απορία που μου δημιουργήθηκε μόλις άκουσα τη Mahalia Jackson στο ντοκιμαντέρ “Summer of Soul” να τραγουδά το "Take My Hand, Precious Lord" μπροστά σε ένα τεράστιο πλήθος στο Mount Morris Park του Χάρλεμ να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Με συγκίνησε βαθιά η σκέψη πως αυτό που μας συγκλονίζει κάτι τέτοιες στιγμές δεν είναι απλώς η υπέροχη φωνή μιας μεγαλειώδους τραγουδίστριας, αλλά ο τρόπος που μετατρέπει τον βαθύ της πόνο σε μια λυτρωτική, μελωδική κραυγή.
2. Η ταινία “Sentimental Value” του Joachim Trier που μου έδωσε την ιδέα ότι η τέχνη μπορεί να γίνει η γλώσσα που δεν είχαμε βρει μεταξύ μας. Και μου θύμισε πολύ εμένα. Η Nora που τρέμει πριν βγει στη σκηνή, οι δύο αδελφές που στηρίζουν η μία την άλλη και το σπίτι που κρατάει δυνατή τη μνήμη των χρόνων της αθωότητας. Ίσως λοιπόν με συγκίνησε επειδή είδα κάτι από τον δικό μου κόσμο. Επίσης μου άρεσε πολύ η μουσική της Πολωνής πιανίστριας και συνθέτριας Hania Rani.
3. Η συναυλία της Καλλιόπης Μητροπούλου που έκανε με αφορμή τον δίσκο της “Between” με συνοδοιπόρο τον Νίκο Βελιώτη στο Newman Cinema τον περασμένο Νοέμβρη, όταν κι εγώ έγραφα τον δίσκο μου. Μου έδωσε πραγματικά έμπνευση η ευαισθησία της, η ατμόσφαιρα που δημιούργησε και φυσικά η υπέροχη φωνή της. Έπαιξε βιολί έπειτα και στον δικό μου δίσκο.
4. Περπατώντας σε έναν στενό δρόμο της Λισαβόνας, ανοίγει ξαφνικά η πόρτα ενός μπαρ και ακούγεται μια μπάντα να παίζει fado. Μπήκαμε μέσα να ακούσουμε τι είναι αυτό το μελαγχολικό τραγούδι. Μιλώντας με έναν ντόπιο μάθαμε πως fado σημαίνει «μοίρα» και η καρδιά του είναι η λέξη saudade, μια νοσταλγία για κάτι που λείπει ή που ίσως δεν υπήρξε ποτέ, κάτι που δεν μεταφράζεται εύκολα. Μας είπε να ακούσουμε Amália Rodrigues, Mariza, Ana Moura και την Carminho. Τις άκουσα όλες και ήμουν συγκινημένη σε κάθε τραγούδι.
5. Το Πάσχα βρέθηκα - για ακόμη μια φορά - στην Κέρκυρα. Κατάγομαι από εκεί, από το πιο μουσικό νησί. Έτσι, κάθε Πάσχα τη Μεγάλη Παρασκευή φτάνω στην πόλη της Κέρκυρας για να ακούσω τις φιλαρμονικές να παίζουν πένθιμα εμβατήρια. Η πιο συγκινητική στιγμή είναι ο Eπιτάφιος της Μητρόπολης. Οι τρεις φιλαρμονικές της πόλης διασχίζουν το Λιστόν, φωτισμένο με πένθιμα φαναράκια και παίζουν τρία έργα: “Sventura” του Mariani, “Marcia Funebre” του Verdi και “Adagio” του Albinoni (το αγαπημένο μου). Όταν το ακούς ζωντανά, μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα σε χιλιάδες κεριά, είναι από τις πιο ανατριχιαστικές μουσικές στιγμές που μπορεί να ζήσει κανείς, πίστεψέ με.
6. Μπήκα στο HHV Store, σε ένα από τα πιο γνωστά vinyl shops του Βερολίνου. Εδώ να πω ότι δεν κάνω συλλογή από βινύλια και κυρίως αγοράζω των φίλων μου, όμως ήθελα να ρίξω μια ματιά. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ γιατί ένας ΓΑΜΑΤΟΣ δίσκος έπαιζε στο πικάπ του μαγαζιού και πήγα γρήγορα να ρωτήσω το παιδί στο ταμείο τι ακούμε. Ήταν η Sophie κι ένα βινύλιο με όλα της τα singles. To πήρα κι έφυγα. Όταν γύρισα Ελλάδα το έλιωσα.
7. Όταν έγραφα το “οι φίλες μου”, διάβαζα το βιβλίο «Καθεδρικοί» της Claudia Piñeiro. Ήταν ένα σκοτεινό, λυπηρό, καθηλωτικό και βαθιά πολιτικό βιβλίο που με συγκίνησε πολύ και με έκανε να ανατριχιάσω πολλές φορές στη σκέψη πως η κοινωνία μας ήταν και είναι μια βαθιά συντηρητική, πατριαρχική κοινωνία που τραυματίζει τις θηλυκότητες σωματικά και ψυχικά, οδηγεί στην αποξένωση και κρύβει τα πιο φρικτά μυστικά στα θεμέλιά της.
8. Ένας φίλος μου μού έκανε δώρο ένα βιβλίο. Το «Ο έρωτας του ποιητή. Είκοσι τραγούδια του Robert Schumann». Μέσα εκεί ανακάλυψα ένα τραγουδιστό ποίημα του Χάινε που ταίριαξε φοβερά με τη δική μου στιχουργική ιδιοσυγκρασία. Έλεγε «αγάπαγαν ο ένας τον άλλον, μα δίχως γι’ αυτό να μιλήσουν. Με μίσος αλλάζανε βλέμματα, κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν. Εχώρισαν έπειτα, φύγανε, μες στο όνειρο μόνο ειδωθήκαν. Πεθάνανε πια και δεν έμαθαν: Εμίσησαν ή αγαπηθήκαν;». Κι εγώ του έδωσα μελωδία, το έκανα τραγούδι, μαζί με τον Θωμά Παπαθανάση πάντα. Λέγεται “Den eipan” και είναι το πιο αγαπημένο τραγούδι του νέου μου άλμπουμ.
9. Το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ στην Πλύφα του οποίου φέτος ήταν curator η φίλη μου η VASSIŁINA, στο οποίο είχα συμμετάσχει κι εγώ δυο χρόνια πριν, αλλά και φέτος ως guest. Πρώτα συνειδητοποίησα πόσο τυχερή είμαι που έχω την ευκαιρία να μοιράζομαι τη μουσική μου με τόσο κόσμο και κόσμο που πραγματικά ενδιαφέρεται για την indie σκηνή. Έπειτα σκέφτηκα πού ήμουν και πού βρίσκομαι, πλέον με έναν πιο ολοκληρωμένο δίσκο και ένα συγκεκριμένο όραμα. Τέλος χάρηκα πολύ που δόθηκε η ευκαιρία σε νέους artists όπως η Blue Morphee, η Mia Maria, η Ενδοεπικοινωνία και άλλα σχήματα να παρουσιάσουν ζωντανά τη μουσική τους. Κάποτε ούτε που θα το φανταζόμουν ότι θα είχα μια τόσο όμορφη κοινότητα να με στηρίζει, να με ακούει, να συγκινείται μαζί μου.
10. Λίγες μέρες πριν και κάπως στο κλείσιμο του καλοκαιριού, μια κρύα Παρασκευή του Οκτώβρη, σε ένα ζεστό live με τους Metaman ft. Irene Dendi και Tsolimon στο KLAKAZ, άκουσα και πάλι τα «Καλοκαιρινά Αγόρια» από Tsolimon και Kalliopi Mitropoulou. Βάλ’το και πες μου αν μπορείς να το ακούσεις χωρίς να δακρύσεις. Λέει: «Ένα μεσημέρι μου έμαθε να κάνω χωρίς βοηθητικές σε ένα παλιό ποδήλατο. Μου είπε αν μάθεις σε αυτό τότε θα μπορείς να κάνεις σε όλα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την στιγμή που κοίταξα πίσω μου και είδα το πρόσωπο του χαρούμενο. Δεν με κρατούσε πια. Έκανα μόνος μου. Η πιο χιλιοειπωμένη εικόνα. Και όμως δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Πάντα όταν την σκέφτομαι κλαίω. Και μετά σκέφτομαι πως ό,τι αγαπήσαμε μια μέρα δεν θα υπάρχει πια. Και ακόμα και οι λέξεις και οι εικόνες θα σημαίνουν άλλα πράγματα. Πολύ θα μου λείψει όποιος πεθάνει πρώτος. Και πολύ θα μου λείψει όποιος πεθάνει δεύτερος». Και κλάμα η δικιά σου.
Στις 6 Νοεμβρίου 2026, η oλίνα (εδώ φωτογραφημένη από την katerinuko) παρουσιάζει live τον προσωπικό της δίσκο στο ΙΛΙΟΝ Plus με τίτλο «Τι σε συγκίνησε;», με full band και special guests από την indie σκηνή. Τη συναυλία θα συνοδεύσει μια οπτικοακουστική performance που θα μάς αποκαλύπτει στιγμές, σκέψεις και εικόνες -κάπως σουρεάλ- που γέννησαν κάθε συναίσθημα και τραγούδι. Στον χώρο θα διατίθεται για πρώτη φορά και το βινύλιο του δίσκου της με την εικαστική επιμέλεια της Αναστασίας Δαφερέρα. Δίπλα στα νέα κομμάτια θα ακουστούν παλιά αγαπημένα, ενώ οι guests θα φέρουν τις δικές τους ιστορίες στη σκηνή και την πιο προσωπική τους απάντηση στην ερώτηση: «Εσένα, τι σε συγκίνησε;».



