Τα αγαπημένα του Αλέξη Σταμάτη

Πες μου ό,τι αγαπάς και σε συγκινεί για να μου συστηθείς χωρίς χειραψίες. Ενδοσκοπικά, κατά το "πες μου τους φίλους σου να σου πως ποιος είσαι" του λαού από την θετική του πλευρά.


Αλέξης ΣταμάτηςΤο αγαπημένο μου βιβλίο αυτό τον καιρό είναι το "Μια γλυκιά μυρωδιά θανάτου" του Γκιγιέρμο Αράγια. Μιλάμε για τον μεγαλύτερο σύγχρονο σεναριογράφο, τον δημιουργό των "24 γραμμαρίων" και της "Βαβέλ". Ένα τέτοιο ταλέντο, δεν μπορεί να μη "γράφει" και στο μυθιστόρημα. Μια άγρια ιστορία, με υπαινικτική, κοφτερή γραφή, δεν περισσεύει ούτε λέξη. Ένα βιβλίο ξυράφι, σ' αφήνει με μια γλυκιά μυρωδιά μεγάλης λογοτεχνίας...

Το αγαπημένο μου τραγούδι αυτή την εποχή είναι το "Ain't Talking" από τον τελευταίο δίσκο του Μπομπ Ντίλαν "Modern Times". Ο Ντίλαν είναι ο αγαπημένος μου μουσικός, σε βαθμό να του έχω "χαρίσει" και ένα β' ρόλο στο τελευταίο μου μυθιστόρημα "Αμερικάνικη Φούγκα". Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει μια καταπληκτική έναρξη, με μια ονειρική κιθάρα που σε βάζει σε ένα άγριο, αλλά ταυτόχρονα μελωδικό, κλίμα. Μόλις μπαίνουν τα φωνητικά του Μπομπ συντονίζεσαι με κάτι πανάρχαιο και μαζί σύγχρονο, απ' ευθείας συντονισμένο με την πεμπτουσία της τέχνης.

Αγαπημένο ποίημα δεν είναι ένα, αλλά όλα του Αρθούρου Ρεμπό. Διάβασα πρόσφατα την βιογραφία του, ένα πραγματικό αριστούργημα, και ξαναθυμήθηκα τον "ήρωα της νιότης" μου, που έγραψε όλο του το έργο πριν τα 19, για να πάει μετά να κάνει την τύχη του στην Αφρική...

Αγαπημένη ταινία της πρόσφατης παραγωγής η "Βαβέλ", και πάλι ελέω Αράγια. Ένα σενάριο υπόδειγμα, που ενώνει τρεις ηπείρους και την μοίρα μιας σειράς ανθρώπων μέσα από έναν πυροβολισμό. Όμως κι η σκηνοθεσία του Ιναρίτου, μεγαλοφυής.

Αγαπημένος καλλιτέχνης είναι ένας πολύ κοντινός μου άνθρωπος, η Νατάσσα Πουλαντζά. Η τελευταία της έκθεση με τα λουλούδια που μοιάζουν με πορτρέτα ανθρώπων με ταξίδεψε. Για καιρό "απείχα" από τα εικαστικά, έχοντας χαθεί μέσα στο μεταμοντέρνο λούστρο των ινσταλέσιον, και σ' αυτή την αιρετική αναπαραστατικότητα ξαναβρήκα παλιές συγκινήσεις.

Αγαπημένο μου κτίριο είναι... το σπίτι μου. Παλιά πολυκατοικία του 60 κάτω από το Λυκαβηττό, δεν έχει κάνει χρήση ακόμα της επιδότησης για την χρωματική αποκατάσταση της όψης και οι πρωτότυποι όγκοι της εξακολουθούν να εξέχουν προκλητικά μέσα στη φθορά τους...

Αγαπημένο στέκι σ' αυτή τη φάση είναι το "Κόκκοι Καφέ" στη γωνία Διδότου και Ασκληπιού. Ίσως είναι το γεγονός ότι ιδιοκτήτες είναι δυο καλοί μου φίλοι, η Μυρτώ Αλικάκη και ο Πέτρος Λαγούτης, ίσως είναι ο φιλόξενος, ζεστός χώρος, τα όμορφα σάντουιτς και η καλή μουσική. Η ουσία είναι ότι με χαλαρώνει και με κάνει να νιώθω όμορφα.

Δεν παραλείπω να αναφέρω και το τρομερό ΜΑΟ στην Καβάλα, όπου είχα την τύχη να κάνω τελευταία μια παρουσίαση. Εξαιρετικό ντεκόρ, προχωρημένη ατμόσφαιρα, σούπερ βάιμπς. Εύγε Γιάννη!

Αγαπημένη ασχολία είναι τι άλλο; Το γράψιμο. Όταν όμως κλείνω εκείνο τον υπολογιστή βγαίνω με την καλή μου και αλωνίζουμε την Αθήνα. Ελπίζουμε και την Ευρώπη, το συντομότερο.