Βασίλης Αθανασιάδης - Έντεκα δίσκοι στους οποίους χρωστάω πολλά

Ο Βασίλης Αθανασιάδης των No Man's Land διάλεξε και μας γράφει για έντεκα δίσκους που έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής του ταυτότητας, που άκουσε πολύ και ακούει ακόμα ολόκληρους.


ΒασίληςΟ Βασίλης Αθανασιάδης των No Man's Land διάλεξε και μας γράφει για έντεκα δίσκους που έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση της μουσικής του ταυτότητας, που άκουσε πολύ και ακούει ακόμα ολόκληρους.

Σε τυχαία σειρά:

1. Astral Weeks - Van Morrison

Όταν το πρωτοάκουσα (στο τέλος της εφηβείας) εκείνο που μου έμεινε ήταν το "The way young lovers do". Αυτό και το "Madame George" βρίσκονται για μένα ανάμεσα στα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Και ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα ταξίδι σε ένα μέρος που υπάρχει και δεν υπάρχει, σε έρημους δρόμους, με μια απαλή βροχή να πέφτει, κι έναν γλυκό πόνο στη καρδιά. Ρομαντισμός, φυσικά.

2. Marquee Moon - Television

Οι Television κατά τη γνώμη μου κατάφεραν κάτι πολύ δύσκολο: να φτιάξουν έναν ήχο ξερό και γλυκό μαζί, να παίζουν "μελετημένα" και να μοιάζουν ακατέργαστοι, να συνδυάζουν τον χύμα συναισθηματισμό του rock 'n' roll με την περίσκεψη. Ίσως να έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι παρότι Αμερικανοί αγνόησαν τα blues και στράφηκαν σε μουσικές φόρμες πιο άσχετες με την παράδοσή τους. Και βέβαια το ότι ζούσαν και δρούσαν στη Νέα Υόρκη.

3. Happy Sad - Tim Buckley

Ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος: μια εναλλαγή χαράς και θλίψης, η μαρίμπα μαζί με την ηλεκτρική κιθάρα να δημιουργούν ένα τοπίο χαμένο σε μόνιμο ημίφως, και φυσικά αυτή η φωνή. Πέρα από μύθους και παραφιλολογίες, αυτό είναι ο Tim Buckley: φωνή σα μουσικό όργανο - αλλά πηγαία και ανθρώπινη.

4. Τhe Piper at the Gates of Dawn - Pink Floyd

Ένας από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα ποτέ, αν και προηγουμένως είχα ακούσει το Dark Side of the Moon και το Wish you Were Here. Όλη τη διαφορά την κάνει βεβαίως ο Syd Barrett. Λατρεύω ολόκληρη τη δισκογραφία των Pink Floyd μέχρι και το Animals (άντε, και το The Wall), αλλά αυτός ο πρώτος είναι κάτι μοναδικό. Αυτό που κατάφεραν εδώ ήταν να πάρουν τους Beatles και να τους εκτοξεύσουν στο διάστημα.


The Drowning Desert5. In the Court of the Crimson King - King Crimson

Η επιτομή αυτού που το λένε progressive rock, με την καλή έννοια έστω. Αλλά μπα, όχι, ο όρος αδικεί το έργο. Τα "ηχοτοπία" που υπάρχουν σε αυτό τον δίσκο δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτε πριν και μετά από αυτόν. Σε ένα μπλογκ διάβασα πρόσφατα (γραμμένο από κάποιον πιτσιρικά προφανώς, αν κρίνω από τις υπόλοιπες αναρτήσεις), ότι ίσως αυτός να είναι ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών. Παρόλο που δεν μου αρέσουν τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις, εδώ θα μπορούσα και να συμφωνήσω.

6. Rays and Hail 1978 - 1981: The best of Magazine

Οι Magazine συνδυάζουν και αυτοί με ωραίο τρόπο στοιχεία rock 'n' roll και "μη rock 'n' roll". Φοβεροί εκτελεστές χωρίς την παραμικρή δόση επιδειξιμανίας. Δυναμισμός μαζί με μία ατμόσφαιρα υπέροχα κλειστοφοβική και σκοτεινή αλλά ποτέ μίζερη. Την πρώτη φορά που άκουσα το Feed the Enemy και το Permafrost τρόμαξα. Ευχάριστα όμως.

7. Harvest - Neil Young

Εντάξει, τι να πούμε τώρα για αυτόν. Από όλους τους αγαπημένους δίσκους του Neil Young διάλεξα το συγκεκριμένο γιατί είναι ο πρώτος που άκουσα ποτέ ολόκληρο και γιατί ακόμα και σήμερα, όποτε ακούω να ξεκινάει το πρώτο κομμάτι, το Out on the Weekend, ένα ρίγος με πηγαίνει πίσω καμιά τριανταριά χρόνια και βάλε, τότε που τον άκουγα για πρώτη φορά. Ένας από τους δίσκους που μου γέννησαν τη σκέψη "θέλω κι εγώ να το κάνω αυτό".

8. Fables of the Reconstruction - R. E. M.

Την περίοδο που ξεκινούσαν οι No Man's Land, στα τέλη της δεκαετίας του '80, ήταν στα φόρτε της η αμερικάνικη "νεοψυχεδελική", "αναβιωτική" σκηνή, γνωστή ως paisley underground. Συγκροτήματα όπως οι Dream Syndicate, οι Rain Parade, οι Long Ryders και βέβαια οι σπουδαιότεροι όλων κατά τη γνώμη μου, οι R.E.M. Και δεν είναι τυχαίο ότι από όλη εκείνη τη σκηνή είναι οι μόνοι που έγιναν αργότερα super group, αφού τα είχαν όλα από την αρχή: ιδιαίτερο ήχο, έναν χαρισματικό frontman, την αισθητική και την πολιτική μιας αληθινής rock μπάντας. Το Fables είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των R.E.M. γιατί μου θυμίζει μια συγκεκριμένη εποχή και γιατί είναι γεμάτος τραγούδια τόσο καλά, που ξεπερνούν κάθε νοσταλγία.


No Mans Land9. In a Silent Way - Miles Davis

Αυτό για μένα είναι κάτι σαν μυσταγωγία. Ένας από τους ελάχιστους δίσκους που την πρώτη φορά που τον άκουσα, τον έβαλα να παίξει ξανά από την αρχή. Ο Miles Davis πήρε επτά μουσικούς και τον εαυτό του και δημιούργησε ένα έργο υπέροχα μινιμαλιστικό, χωρίς τίποτε το περιττό πάνω του. Και βέβαια το μυστικό είναι όχι στο τι παίζει ο κάθε μουσικός, αλλά στο τι δεν παίζει. Και αυτό είναι ένα σημαντικό μάθημα.

10. Moonhead - Thin White Rope

Αυτή είναι για μένα ίσως η πιο παραγνωρισμένη μπάντα στην ιστορία του rock'n'roll. Σε έναν δίκαιο κόσμο οι Thin White Rope θα βρίσκονταν στην κορυφή. Έπαιζαν desert rock πολύ πριν αρχίσει να χρησιμοποιείται ο όρος, οι κιθάρες τους "σκοτώνουν" και ο Guy Kyser είναι ένας από τους πιο εκφραστικούς τραγουδιστές που έχω ακούσει ποτέ. Παίρνει το κλάμα των blues και το κάνει βρυχηθμό.

11. Pink Moon - Nick Drake

Τόσα πολλά έχουν γραφτεί για τον Nick Drake που καταντάει βαρετό. Ο κόσμος λατρεύει τις τραγικές φιγούρες, συχνά παραβλέποντας την ουσία. Και πέρα από οτιδήποτε άλλο, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν από τους σπουδαιότερους σύγχρονους τραγουδοποιούς. Το μόνο που έχω να προσθέσω εγώ είναι ότι υπήρξε μια περίοδος αρκετών εβδομάδων στη ζωή μου που το πρώτο πράγμα που έκανα κάθε πρωί ήταν να βάζω το Pink Moon να παίζει, συχνά και δυο - τρεις φορές στη σειρά.

 


Ο νέος δίσκος των No Man's Land "The Drowning Desert" κυκλοφορεί σε cd και βινύλιο από την Anazitisi Records

Η επόμενη ζωντανή εμφάνιση των No Man's Land θα είναι την Παρασκευή 17/12 στο In Vivo (Χαριλάου Τρικούπη 79, Εξάρχεια, τηλ. 210 3822103).