Απόστολος Μαϊκίδης - Φωτοτυπείo

Εικοσιεπτά ποιήματα και έντεκα χαρακτικά του δάσκαλου Βασίλη Καρκατσέλη [συν μια φωτογραφία στο εξώφυλλο].

Η πόλη ανασαίνει βαριά. Τα καιρικά φαινόμενα του παρελθόντος τη δέρνουν αλύπητα. Οι νεκροί αναθαρρεύουν και τα χέρια τους χτυπούν. Οι ακροθαλασσιές της μελαγχολούν. Η υγρασία της, μανδύας και σάβανο. Τα σινεμά ασθμαίνουν. Η αναπόληση του ποιητή σφάζει με το μπαμπάκι. Ευτυχώς που παρεμβαίνουν τα χαρακτικά του Βασίλη. Είναι μια κάποια λύτρωση, έστω και προσωρινή. Σπάει το ειδύλλιο.

Η σοφία των εικόνων, των βάρβαρων, αυτών που περνούν απαρατήρητες, είναι ασήκωτη. Κι ο Απόστολός τους, στέκει και τις φωτοτυπεί, σα να γυρίζει ταινία. Κατόπιν τις δένει σ' ένα ανακυκλωμένο εξώφυλλο, σαν χασαπόκολλα. Τις έχει αφήσει πριν να ωριμάσουν, να σιτέψουν. Τις έχει ποτίσει δάκρυα βουβά και ταχυπαλμίες και φλέβες που πάνε να σπάσουν. Και τώρα μας τις προσφέρει. Με τίτλους από το ΕΝΑ ως το ΕΙΚΟΣΙ ΕΠΤΑ.
Πίετε εξ αυτών πάντες.

ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ
Ξημέρωσε
κι άρχισα να σε ψάχνω
σε παλαίμαχες παραλίες
από παιδικά καλοκαίρια.
Όγκοι άμμου
κι ούτε ένας πύργος.
Κάνοντας να φύγω
μάζεψα από κάτω
μια παλιά συσκευασία οδοντόκρεμας.
Είχε γραμμένο τ' όνομά σου
δε μπορεί παρά να ήταν τ' όνομά σου
κι ας σήμαινε για τους πολλούς
American Dental Association.

ΥΓ: σ' εκείνη με αγάπη, που τ' όνομά της είναι νησί του πρίγκιπα.

[Εκδόσεις καπάνι, Θεσσαλονίκη 2004]