Να ξεμπερδεύουμε με τον θάνατο

Είναι ο θάνατος τέλος ζωής; Είναι αντί/ποίηση αρχής; Πως γράφετε/γράφεται ένα ποίημα από κοινού; Γιατί δεν έχουν αρίθμηση οι σελίδες του; Η σελίδα με τα τρία Διψώ! μοιάζει αναχρονιστική. Είναι γραμμένη σε διαφορετικό χρόνο από το υπόλοιπο ποίημα; Πως εξηγείτε την ύπαρξη διαφορετικών κενών ανάμεσα στις λέξεις αυτής της σελίδας; Πως σχολιάζετε τα μικρολάθη της; Οι παραθέσεις εντός ποιήματος χωρίων με πλάγια γράμματα είναι απανθίσματα άλλων; Τι έχετε να συστήσετε στους επίδοξους μετά θάνατον μεταφραστές σας; Είναι αναγκαίο να μελετήσουν άπαντα τα ευρισκόμενά σας; Το χρώμα του εξώφυλλου προμηνύει κάποιον συμβολισμό; Το αποχρωματισμένο ορθογώνιο δάσος του οπισθόφυλλου είναι αναφορά στο Φουτζιγιάμα; Αφουγκράζεστε ως ποιητές την πεζότητα του καιρού μας; Έχει νόημα ο όρος «απο-έμπνευση» ως αντίθετο της έμπνευσης;

Απορίες και πορείες, απόρροιες και επήρειες. Ιδού λοιπόν, αποκαλύπτουμε τις σημειώσεις τους:

Τον Ιανουάριο του 2022 εκδόθηκε το βιβλιαράκι Θα μπορούσε να είναι πιο, τον Ιανουάριο του 2023 ακολούθησε το Στο μεταξύ κάτι μου διέφυγε, και τώρα, Ιανουάριο του 2024, το Να ξεμπερδεύουμε με τον θάνατο. Έχουν διαφορετικού χρώματος εξώφυλλα, αλλά κοινές διαστάσεις, κοινή γραμματοσειρά και κοινό υπότιτλο Ένα ποίημα, υπότιτλος που δηλώνει ότι τα περιεχόμενα από κάθε βιβλιαράκι πρέπει να προσληφθούν ως σώμα, όποια επιμέρους μορφή κι αν έχουν. Ελπίζουμε να έχουμε δυνάμεις, ώστε να φτάσουμε μέχρι τα δέκα βιβλιαράκια.

Έχουμε ήδη γράψει το μισό (απ’ όσο μπορούμε να υπολογίσουμε αφού κάνουμε συνέχεια προσθαφαιρέσεις και ποικίλες αλλαγές) από το βιβλιαράκι του 2025. Το γράψιμο γίνεται αρκετά αργά και άτακτα. Γράφουμε μαζί, όχι κατ’ ανάγκη ταυτόχρονα. Το φθινόπωρο συμπληρώνονται πενήντα χρόνια που συντονίζουμε τη συμπεριφορά μας... Συζητούμε. Μπορεί να περάσουν μέρες για να καταλήξουμε τι θα χρησιμοποιήσουμε εκεί που θα βάζαμε μία άνω τελεία, αλλά δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο θα μας το επέτρεπε ο υπολογιστής.

Να ξεμπερδεύουμε με τον θάνατο, λοιπόν. Όπως προχωρεί ακάθεκτη η πολιτική ορθότητα, σύντομα δεν θα μπορούμε να αστειευτούμε αφού όλα τα αστεία σε κάποια διάκριση στηρίζονται. Ο θάνατος, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ίσως μείνει το μόνο θέμα αστεϊσμού, ως κοινό χαρακτηριστικό μας. Όταν λέμε επομένως ότι στόχος μας είναι να φτάσουμε την έκδοση δέκα ποιημάτων, σημαίνει ότι το 2031 πρέπει να είμαστε ζωντανοί. Και έρχεσαι και ρωτάς για την σχέση αυτής της παραγωγής με την έμπνευση. Εμπνεύσεις έχουν όλοι οι άνθρωποι σε σχέση με αυτό που τους απασχολεί ιδιαίτερα. Αν ένα ζήτημα τριγυρίζει στο μυαλό σου επί πολύ, στο τέλος βλέπεις λύσεις και στον ύπνο σου. Εντούτοις μάθαμε να συνδέουμε την έμπνευση με τις καλές ιδέες των καλλιτεχνών, ενώ τις καλές ιδέες των υδραυλικών, για παράδειγμα, τις λέμε πατέντες, λέξη που δεν έχει την ίδια μαγεία. Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει αυτή τη διαφοροποίηση ως ταξική, αλλά είναι απλώς δείγμα μιας τυποποιημένης πρόσληψης του κόσμου.

Στο συγκεκριμένο ποίημα διαγράφεται μία πορεία. Από τη βροχερή, λασπωμένη πόλη στο δύσκολα προσπελάσιμο δάσος (από εκεί προέρχεται και η φωτογραφία στο οπισθόφυλλο) και μετά στη διψασμένη έρημο. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα που γεννιούνται στη διάρκεια της πορείας βρίσκονται σε συνεχή διάλογο ή και σύγκρουση με τα φορτία του παρελθόντος... Κάτι σαν στοίχημα και παιχνίδι ανάμεσα σε ένα μεγάλο εγκαταλελειμμένο σπίτι κι ένα μικρό λειτουργικό κουκλόσπιτο. Πορεία είναι και η ανάγνωση ενός βιβλίου. Η σελίδα είναι χώρος. Προχωρείς από λέξη σε λέξη, από φράση σε φράση δαπανώντας χρόνο. Κάπου υπάρχουν αραιώσεις, κάπου πυκνώσεις, κενά μέρη όπου οι λίγες τυπωμένες προτάσεις απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση, όπως και εκείνες που είναι με πλάγια γράμματα... Αυτές τώρα είναι γενικές σκέψεις, το ποίημά μας είναι εύκολο στη μορφή του. Θα του ταίριαζε να αλλάζουν τα τυπώματα προσανατολισμό και να σε αναγκάζει να το στρέφεις προς άλλη κατεύθυνση για να το διαβάσεις. Τότε η αίσθηση της πορείας θα ήταν εντονότερη.

Χονδρός και Κατσιάνη

- Παράλληλα με την έντυπη αυτο-εκδοτική τους αντί-δράση οι Χονδρός και Κατσιάνη, ομού με τα παιδιά τους, Κωνσταντίνο και Δανάη, συνεχίζουν μέσω του οικιακού οικογενειακού συγκροτήματος ΟΙΚΟΙ2310 την, ανέκαθεν μεταξύ αστείου και σοβαρού, αυτο-δισκογραφική τους διάδραση. Δεκέμβρη του 2020 ανέβηκε στο bandcamp η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ, Δεκέμβρη του 2021 το ΝΟΥΣ ΟΡΑ ΚΑΙ ΝΟΥΣ ΑΚΟΥΕΙ, σχεδόν Δεκέμβρη του 2022 η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ και Δεκέμβρη του 2023 ο ΛΥΡΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ. Φαντάζομαι ότι ανάλογη προθεσμία [=deadline] ισχύει και εδώ ως τον Δεκέμβρη του 2029, ώστε να κλείσει η δεκαετία. Στόχος πιο κοντινός από τον προηγούμενο. Υποθέτω, δε, ότι ήδη έχουν σκαρώσει μέρος της επερχόμενης ψηφιακής τους κυκλοφορίας.

Τρίτη παράλληλος η έκθεση που οργάνωσαν/επιμελήθηκαν στο κάτω πικάπ [επί της Ολύμπου] με τίτλο ΟΣΤΟ ΠΡΟΣ ΟΣΤΟ, η οποία κοκάλωσε τον εκθεσιακό χώρο από τις 30 Νοέμβρη ως τις 14 Δεκέμβρη 2023. Καθαρή οστεο-πώρωση. Εδώ πια, αν συνεχιστεί/επεκταθεί η δράση τους, η δεκαετία τελειώνει στο τέλος του 2032. Να είμαστε καλά εν ζωή να τους βλέπουμε, να τους ακούμε και να τους διαβάζουμε.

οἴκοι άξιοι

to the bone