Muzine #2 : For The Chosen Ones...

Υπήρχε εκείνο το προπέρσινο άλμπουμ της Julie Doiron. Της τύπισσας από τους Eric's Trip. Τυπική περίπτωση μέτριου δίσκου σε απόλυτα "κουρασμένο" μουσικό είδος. Είχα κολλήσει άσχημα όμως και με το άλμπουμ και με το No More ασφαλώς, που για αρκετούς μήνες το έπαιζα σε κάθε εκπομπή. Έγραψα και δύο παραγράφους, που όταν μετά από μήνες θυμήθηκα να τις ολοκληρώσω, σκέφτηκα ότι δεν ενδιαφέρουν πλέον κανένα μερικές ακόμη προσωπικές ιστορίες μιας απόλυτα εύθραυστης τραγουδοποιού... που συμπλήρωσαν χρόνο χωρίς να τύχουν έστω και της ελάχιστης προβολής.

Στις ενστάσεις της παραπάνω διαπίστωσης μου συνοψίζεται όλη η ουσία του Muzine. Του όχι και τόσο νέου πλέον μουσικού περιοδικού-fanzine-collector's item, που εκπροσωπεί νομικά, ηθικά και απολύτως προσωπικά ο Νεκτάριος Λαμπρόπουλος, εκ Πατρών ορμώμενος. Το προσωπικά κρατήστε το...

Τα περισσότερα άρθρα του Muzine, από το editorial μέχρι τον οδηγό περιεχομένων των δύο πλέον cd, είναι γραμμένα σε πρώτο ή δεύτερο ενικό πρόσωπο. Άκουσα, ένιωσα, είδα, κόλλησα, έκλαψα, "έμεινα" (στον τόπο από την ακρόαση)... Άκου, νιώσε, δες, κόλλα, κλάψε, μείνε στον τόπο και εσύ. Τα τελευταία -όμως- δεν είναι εντολές "έξυπνων" μουσικογραφιάδων, είναι ειλικρινείς προσκλήσεις στον προσωπικό μουσικό κόσμο του καθενός από τους εκλεκτούς (εκτός από τον Παπασημακόπουλο, που αν τον πεις εκλεκτό παρεξηγείται) συντάκτες.

Το Muzine δεν είναι φτιαγμένο σαν περιοδικό, σαν βιβλίο ή σαν fanzine. Είναι φτιαγμένο σαν cd box και μπαίνει στα ράφια της cdοθήκης (αν έχεις φροντίσει να την έχεις παραγγείλει έτσι ούτως ώστε να χωράει και τα box set. Χε, χε!). Και εντός αυτού έχει την αισθητική προσεγμένου βιβλίου για τη μουσική, που το υποχρεώνει να μιλήσει για πράγματα πέραν της εφήμερης επικαιρότητας και με τρόπο μακράν πολύ της δελτιοτυπικής, αλλά και της οπαδοblogικής γραφής (παρότι συμμετέχουν πλείονες του M. Hulot bloggers).

Στο δεύτερο τεύχος του υπάρχουν δύο αφιερώματα σε θεσσαλονικιώτικα μουσικά label, που καταρρίπτουν το στα καθ' ημάς διαδεδομένο ρητό περί παντός Πατρινού κ.λπ. Και αν είναι αλήθεια ότι η Πάτρα είναι η νέα Θεσσαλονίκη, όσο αφορά τα μουσικά δρώμενα, καιρός είναι και η Θεσσαλονίκη να γίνει η νέα Πάτρα και να παρατήσει το underground lifestyle-ίκι, όσον αφορά τα διάφορα έντυπα αυτής, free και μη, και να παραδειγματιστεί από το παράδειγμα του Muzine.

Το καλύτερο κείμενο του τεύχους και μαζί το καλύτερο κείμενο για μουσική που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό το υπογράφει ο enteka (του enteka.blogspot.com, που όμως είναι Σαλονικιός! Χα!), που υπό το concept "κάποτε είπαν..." θυμάται μια ατυχή δήλωση του Paul Grein του Time Magazine το 1985, που προέβλεπε την εντός εξαμήνου εξαφάνιση της Madonna από το μουσικό χάρτη και την επί μακρόν κυριαρχία της Cyndie Lauper. Και κατόπιν τούτου "ζωγραφίζει" επί του θέματος. Θα του στείλω του enteka και ένα Ποπ & Ροκ του 1984, στο οποίο ο Κοντογούρης προέβλεπε ότι οι R.E.M. είναι ένα συγκρότημα που ευτυχώς δε θα χρειαστεί να μας ξανα-απασχολήσει στο μέλλον.

Υπάρχει και ένα γενικό αφιέρωμα με τον τίτλο "Η μουσική δεν μένει πια εδώ", που θυμίζει το ανάλογο που είχαμε κάνει στο MiC περί του αν βγαίνει σήμερα καλή μουσική ή όχι, έχω την εντύπωση όμως ότι καταλήγει στο αντίθετο συμπέρασμα από αυτό στο οποίο είχαμε καταλήξει οι περισσότεροι από εμάς εδώ. Τα κείμενα πάντως (και ιδιαίτερα αυτό του winter academy blogger) φανερώνουν πραγματικό άγχος για το αν τελικά η μουσική είναι εδώ, για αυτό και είναι κείμενα ουσιαστικά και όχι ανόητες θεωρητικολογίες επί ενός τετριμμένου πλέον θέματος (βλέπε τη συζήτηση στο τελευταίο Sonik περί της μουσικής βιομηχανίας - έλεος με το τι λέχθηκε εκεί!).

Κεφάλαιο δισκοκριτικές. Το Muzine διακατέχεται από ένα πολύ μεγαλύτερο άγχος από το να παρουσιάσει τους νέους δίσκους, να προτείνει το επόμενο σπουδαίο όνομα και να ακούσει πρώτο από όλους ό,τι οι άλλοι δε θα ακούσουν ποτέ. Έχει το άγχος να πείσει τους αναγνώστες του να ακούσουν κάτι που τρώει την ψυχή των συντακτών του. Και αυτό το προαιώνιο άγχος για το "μοίρασμα" της όμορφης (και όχι απαραίτητα αντικειμενικά καλής μουσικής) είναι το γρανάζι της μουσικοφιλίας. Και μόνον αυτό.

Θεωρώ από κάθε άποψη άχρηστο το να ασχολούμαστε με μουσική σαν αυτή του Stu Philips, αλλά κατανοώ την ανάγκη του Παπασημακόπουλου να τον "διαδώσει". Και ασφαλώς ενθουσιάζομαι όταν ανακαλύπτω ότι ο δεύτερος άνθρωπος που γνωρίζω να έχει "κολλήσει" με τους Tara King Theory είναι ο Μάρκος Φράγκος, ο οποίος είναι και ο τρίτος που "θυμάται" να γράψει για τον απροσπέλαστο ρομαντισμό των Portastatic, που αδικαιολόγητα έχει λησμονηθεί από όλους μας.

Στις τελευταίες σελίδες του Muzine οι συντάκτες του σκιτσογραφούνται και διαλέγουν πέντε μουσικές στιγμές για να προτείνουν στους αναγνώστες του (έτσι και σκιτσογραφηθούμε εμείς εδώ, θα γελάσει πας πικραμένος!). Ξαναγυρνάω πίσω και κάποια κείμενα μου φαίνονται υπερβολικά συγκινησιακά, κάποιες εμμονές υπερβολικά τυπικά anorak για να τις δεχτώ ως "μουσικό κείμενο" που στέκεται. Τίποτε όμως δεν μου φαίνεται μη ειλικρινές και κάθε κείμενο δεν κρύβει ότι ο συντάκτης του πρώτα ένιωσε την ανάγκη να γράψει για κάτι και έπειτα έκατσε και έγραψε. Και αυτό είναι απόλυτα σημαντικό στους καιρούς αυτούς που όλοι γράφουν για κάτι... χωρίς κανείς να φαίνεται να έχει την ανάγκη για τίποτε.

Αν τυχόν είσαι μουσικογραφιάς, μετά την ολοκλήρωση του Muzine αρχίζεις και σκέφτεσαι ποια είναι εκείνα τα απολύτως ανεπίκαιρα, ουσιαστικά υποκειμενικά, απόλυτα δικά σου και φαινομενικά αδιάφορα για τον καθένα πράγματα για τα οποία καίγεσαι να γράψεις κι εσύ και να τα στείλεις προς δημοσίευση. Αν το σκέφτεσαι για πάνω από μερικά δευτερόλεπτα πάει να πει ότι δεν καίγεσαι να το κάνεις οπότε μην μπεις στον κόπο. Άσε και το επόμενο τεύχος να είναι γεμάτο από ουσιαστικά κείμενα και μόνο.

Αν κάπου βρεις κάτι δικό σου σε όλα αυτά που μόλις διάβασες, τότε σίγουρα περιμένεις με αγωνία το επόμενο τεύχος του και νιώθεις αγαλλίαση που επιτέλους σκέφτηκε κάποιος να βάλει στο ίδιο cd τον εθιστικό αρνητισμό του No More της Julie με την αβάσταχτη ελαφρότητα του Velvet Skies των Boedekka. Αμήν και πότε ξανά; Ε, κάπου μες στον Φλεβάρη, τι πότε; Κάτσει να στείλω για μια συνδρομή!
_ _ _

Την Παρασκευή 1η Φλεβάρη το βράδυ, μετά τις 10:30μμ, το Muzine καλεί τους αναγνώστες του στο πρώτο πάρτυ - επικοινωνία, στο καφέ του βιβλιοπωλείου IANOS στην οδό Σταδίου 24 στην Αθήνα.