Νίκος Δήμου - oι δρόμοι μου
η επιτυχία του να είσαι σκεπτικός ως έλληνας
Φέτος ο ΝΔ έκλεισε τα εβδομήντα. Ακόμη θυμάμαι πόσο με συνάρπαζαν φοιτητόθεν τα άρθρα του στο Βήμα της Κυριακής. Από τότε έγινα φαν, έκανα πολλά "Μικρά Βήματα" και κατάφερα να συγκεντρώσω όλα του [σχεδόν] τα βιβλία. Κι από τότε τον παρακολουθώ κατά πόδας. Μ' αρέσει η λαϊκή του φιλοσοφία. Μ' αρέσει που είναι το άκρον άωτον του Βέλτσου. Μ' αρέσει που σπούδασε φιλοσοφία για να γίνει κινηματογραφικός αντιπρόσωπος, ευφημιστής, συγγραφέας, ποιητής, κριτικός, ραδιοφωνατζής, τηλεπαρουσιαστής, γατόφιλος, αυτοκινητιστής, φωτογράφος, μεταφραστής, σχολιαστής κι εντέλει θυμόσοφος.
Απ' αυτόν γνώρισα τον "Έλληνα Βούδδα" και το "Απόλυτο και το Τάβλι". Αυτός με σύστησε στην Κική Δημουλά μες απ' την "Τετράγωνη Νύχτα της Φωτογραφίας". Αυτός μου παρουσίασε τη "Χαμένη Τάξη" της Ερμούπολης. Με έμπασε στην τρέλα της διαφήμισης με τα "Νικοδήμου Ευφημιστού Άπαντα" και το "Κι εσείς διαφημιστής, Γιόχαν Σεμπάστιαν;". Θέλησε να μου πει με πόνο ψυχής για τη "Δυστυχία του να Είσαι Έλληνας" με "Προσεγγίσεις", "Κοινοτοπίες", τους "Νέους Έλληνες", τη "Χώρα του Εδώ και Τώρα", το "Φως των Ελλήνων" και την "Κουτσοκώσταινα". Τόλμησε δε να συγγράψει και την προσωπική του "Απολογία ενός Ανθέλληνα".
Μου μίλησε με "Σκέψεις για την Αναγκαιότητα της Αγάπης" για ένα "Εγχειρίδιο Ελευθερίας". Μου είπε αρκετά για τους γάτους της ζωής του, τον Ελίας Κανέτι, τον Κόλια, τον Όργουελ, τον Ρίλκε, Τον Χέλντερλιν, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Σολωμό, τον Έλιοτ, τον Καβάφη, τον Χριστιανόπουλο. Αυτός με ταξίδεψε με "Το Ημερολόγιο του Καύσωνα" σε "Τολμηρές Ιστορίες", σε "Έρωτα Καλού", στην "Τέλεια Διαδρομή", με σεργιάνισε "Από την Πορνογραφία στα Κόμικς", στην "Κρυφή Ζωή των Αστών" κι από κει στην "Ψηφιακή Ζωή". Μου πάσαρε "Λίστες" κι ένα πικρό "Ειρωνικό Νεοελληνικό Λεξικό".
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια βάλθηκε να με ξεναγεί στους δρόμους και τις γυναίκες της ζήσης του. Μιχαήλ Βόδα, Σύρου, Ρήνου, Ες Στράσε, Γαλήνης και Παράσχου. Εκείνη η πόρνη - Μάρνη και Αριστοτέλους, η Marianne, η ωραία Oda ή η ωραία Ulla, η Frau Firma, η Carla, η Margot, η Elke και η Marleen. Η Μιράντα, η Ελένη, η Μαρίκα, η Λαμπέτη, η Μελίνα και η Μαριάννα. Την καταβρήκα και με τις κινηματογραφικές του γνωριμιές: Edgar Reitz, Enno Patalas, Σπέντζος, Τάκης Κανελλόπουλος, Αλέξης Δαμιανός, Ντασέν, Παναγιωτόπουλος και Περάκης.
Το βιβλίο αυτό είναι όλες οι ειδικές διαδρομές στον μάταιο [φευ και sic] πλην συναρπαστικό κόσμο του Νίκου Δήμου. "Δεν είναι απομνημονεύματα" λέει ο καταγραφέας τους. Δεν είναι διαθήκη. Είναι μια κάβα, μια καβάντζα, μια παρακαταθήκη βρε αδερφέ. Είναι "μια βαθύτατα έντιμη και οδυνηρή στην ειλικρίνειά της κατάθεση ψυχής". Μην τον πολυπιστεύετε γιατί ήταν και θα είναι πάντα ένα αιώνιο παιδί που παίζει βόλους. Διαβάστε όμως πως το καταφέρνει αυτό μέσα από τις ανηφοροκατηφόρες της συναρπαστικής αυτής πορείας προς τον θάνατο.
Μη θορυβείστε [ή μη χαίρεστε]! Δεν έχει πεθάνει ο άνθρωπος. Απλά φροντίζει για την αθανασία του πνεύματός του.
