Σώτη Τριανταφύλλου - Τρεις σελίδες από τις deleted scenes

Τον Οκτώβριο του 2007, τελειώνοντας το μυθιστόρημα "Λίγο από το αίμα σου", ανακάλυψα - με φρίκη - ότι είχα παχύνει τρία κιλά (μιας και είχα περάσει ενάμισι χρόνο βιδωμένη οκλαδόν στην καρέκλα του γραφείου) και, το χειρότερο: το βιβλίο εκτεινόταν σε περισσότερες από πεντακόσιες σελίδες. Έτσι, βάλθηκα να κόβω σκηνές χρησιμοποιώντας μια νοερή αλλά ανελέητη μουβιόλα: εκατό σελίδες έπεσαν στο πάτωμα ή πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων. Ποτέ δεν θα μάθω αν τους άξιζε αυτή η μοίρa, το πιθανότερο πάντως είναι ότι τους άξιζε. Να λοιπόν τρεις απ' αυτές - μόνο τρεις - οι υπόλοιπες ενενήντα εφτά έχουν μείνει σ' ένα συνωστισμένο desktop: δεν ξέρω τι περιμένουν.

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Μάρτιος 2008

Τρεις σελίδες από τις deleted scenes

Λίγο από το αίμα σου

Σύμφωνα με τον Ευγένιο Σταμπς, στις μάχες της Άπω Ανατολής, οι Βρετανοί ήταν αριθμητικά περισσότεροι από τους Αμερικανούς - οι Αμερικανοί ήταν βοηθητικοί παρ' όλο που το είχαν πάρει ζεστά. Μετά το τέλος του πολέμου γυρίστηκαν καμιά εκατοστή πολεμικές κινηματογραφικές ταινίες με τον Τζον Γουέιν και άλλους αρρενωπούς Αμερικανούς ηθοποιούς - ο Ευγένιος ισχυριζόταν ότι είχε δει τουλάχιστον τις μισές - όπου ως βοηθητικοί παρουσιάζονταν οι Βρετανοί "Η ιστορία", έγραψε στο Ο πόλεμος των άλλων, "δεν γράφεται μόνον από τους νικητές, γράφεται από τους καλύτερους ψεύτες": οι Αμερικανοί αποδείχτηκαν καλύτεροι ψεύτες από τους Βρετανούς, και καλύτεροι νικητές - ο Ευγένιος θυμόταν τις τελευταίες επιχειρήσεις όπου το σμήνος του είχε τόσο ταλαιπωρηθεί από τροπικές αρρώστιες και από αλλεπάλληλα τραύματα ώστε σερνόταν δίπλα στους Ινδούς (όσους είχαν πεισθεί ότι το Raj ήταν το Πετράδι του Στέμματος), πασχίζοντας να διατηρήσει την όρθια στάση και την πατροπαράδοτη, βρετανική ψυχραιμία. Την οποία μερικοί έχαναν για το παραμικρό: ένα βράδυ στο στρατόπεδο της Ρανγκούν ("πού έφτασε η χάρη μου!", έγραφε αργότερα ο Ευγένιος) ο σμηνίας Σταμπς πιάστηκε στα χέρια μ' έναν Λονδρέζο δεκανέα γιατί είπε (ο Ευγένιος), ατόπως, το παραδέχτηκε, ότι θα του άρεσε να γνώριζε τον Γκάντι και να τσιμπούσαν κάτι μαζί, μιας και ο Γκάντι δεν έτρωγε σαν άνθρωπος, αλλά απλώς τσιμπούσε και μάλιστα μονάχα φυτά. Ο δεκανέας τού επιτέθηκε με γροθιές και για μερικά δευτερόλεπτα ο Σταμπς αναρωτιόταν πώς ένας Βρετανός σεβόταν τόσο τον Γκάντι ώστε δεν επέτρεπε ένα αστειάκι - ύστερα, κατάλαβε ότι συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: την εποχή εκείνη ο Γκάντι, αντί να υποστηρίξει τους Βρετανούς που έδιναν μάχη ζωής και θανάτου, είχε κηρύξει το κίνημα "Φύγετε από την Ινδία" που κατέληξε στο να φύγουν από την Ινδία. Ε, ο καθένας έκανε τη δουλειά του όπως νόμιζε και όπως μπορούσε - και ο μισόγυμνος, ο ανορεξικός φακίρης έκανε τη δική του δουλειά με πείσμα και αυταπάρνηση, αυτό όφειλαν όλοι να το αναγνωρίσουν. Πάντως, ο Ευγένιος θα θυμόταν σε όλη του τη ζωή να πολεμάει - όσο πολεμούσε - δίπλα κι ανάμεσα σε Ινδούς κι έπειτα δίπλα σ' εκείνον τον νεαρό από το Σέφηλντ του Γιόρκσαϊρ, τον Ντόναλντ Φέργκιουσον που είχε το παρατσούκλι Ντόνατ: ένα αγαθό παιδί που στη Βιρμανία λύσσαξε να ανεβεί σε ελέφαντα σαν να επρόκειτο για το όνειρο της ζωής του. Ο Ντόνατ είχε επικίνδυνα άφοβη συμπεριφορά και εντυπωσιακή ευκολία στον ύπνο: στα διαλείμματα ανάμεσα στις επιθέσεις και στα γυμνάσια, έγερνε όπου έβρισκε και αποκοιμιόταν ροχαλίζοντας - θα μπορούσε να "τον πάρει λιγουλάκι", όπως έλεγε, ακόμα και πάνω σε σχοινί της μπουγάδας, ενώ, αν οι πληροφορίες του Ευγένιου ήταν σωστές, είχε θεαθεί να κοιμάται όρθιος σε σκοπιά, με το κεφάλι ακουμπισμένο στην κάννη του μυδραλιοβόλου. Τη στιγμή που έριχναν βόμβες από ύψος οκτώμισι χιλιάδων ποδιών μασούσε τσίκλα - αμερικανική τσικλόφουσκα (την οποία συχνά κολλούσε στο χείλος της κάννης ώστε να την ξαναχρησιμοποιήσει) - ο Ευγένιος αγωνιούσε διαρκώς μήπως η δράση δεν ήταν αρκετή να τον κρατήσει ξυπνητό και μήπως τον "έπαιρνε λιγάκι" δίπλα του, στο πιλοτήριο. Αλλά ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη: η αναισθησία του περιοριζόταν στο να θαυμάζει τη φωτογραφία της Ρίτα Χέιθγουορθ (με μαγιό: ολόσωμο, όχι μπικίνι) που είχε στην χάλκινη ταμπακιέρα του, καθώς και μια παρόμοια το πορτοφόλι του: απ' ό,τι συμπέρανε ο Ευγένιος, όλοι οι άνθρωποι είχαν φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων στα πορτοφόλια τους - όλοι εκτός από τον ίδιον.

Πριν από εκείνη την επεισοδιακή πτήση στις Φιλιππίνες, ο Ντόνατ έσωσε μπροστά στα μάτια του Ευγένιου έναν στρατιώτη αγκαλιάζοντάς τον και πέφτοντας πάνω του πίσω από ένα σωρό σακιά με πυρομαχικά: στη Μαδαγασκάρη, στο στρατόπεδο που βρισκόταν μέσα σ' ένα δάσος οξυφοινίκων. Ενώ τους βομβάρδιζαν, έτρεχαν πανικόβλητοι από δω κι από κει ή σέρνονταν με τους αγκώνες στο χώμα. Εκείνη την εποχή ο Ευγένιος πίστευε ότι το να σέρνεται με τους αγκώνες στο χώμα - το λεγόμενο "κουνελοσούρσιμο" - θα του έμενε κουσούρι, ότι δεν θα μάθαινε να ξαναπερπατάει όρθιος σαν homo erectus. Από τότε το δέρμα στους αγκώνες του έγινε υπερβολικά ευαίσθητο και κάπως μπλαβί, σαν άπλυτο.

Αργότερα, όταν έγραψε τις αναμνήσεις του από τον πόλεμο - που εκδόθηκαν μετά το πρώτο του βιβλίο, το Έγκλημα στη δημοσιά του Νγκογκ, για το οποίο η Νταϊάνα Κόλβιλ, πρώην Μπρότον, πρώην Κάλντγουελ, είχε πει "Μα, γιατί όλοι όσοι έρχονται στην Αφρική πρέπει σώνει και καλά να γράψουν βιβλίο;" υπονοώντας, μάλλον, το "Δυτικά με τη νύχτα" που έγραψε η Μπέρυλ Μάρκαμ (τολμηρή πιλότος και όχι λιγότερο τολμηρή τζόκεϋ, αλλά, κατά τον Ευγένιο, όχι συγγραφέας, όχι συγγραφέας). Πολλοί υποπτεύτηκαν - κι ο Ευγένιος μαζί τους - ότι τα απομνημονεύματα της Μπέρυλ Μάρκαμ (που έγιναν παγκόσμιο μπεστ-σέλερ) δεν τα έγραψε η ίδια αλλά ένας από τους συζύγους της ο οποίος τύγχανε δημοσιογράφος - όσο για τον Ιερώνυμο, αναφώνησε: "Γυναίκες! Τι να πει κανείς!" Τα απομνημονεύματα του Ευγένιου, χωρίς να γνωρίσουν την επιτυχία του "Δυτικά με τη νύχτα", προκάλεσαν αρνητικές κριτικές στις εφημερίδες του Λονδίνου και της Κένυα.

[

]

Ο Ντόνατ τού έδωσε δυο γερές σπρωξιές - ή κλοτσιές με τα άρβυλα - και ο Ευγένιος πετάχτηκε από το φλεγόμενο σκάφος στον αραιό αέρα. Ήταν τότε που νόμιζε ότι έπεφτε στη ζούγκλα - στα έλη - ανατολικά της Ρανγκούν, ενώ στην πραγματικότητα έπεφτε - έπεφταν, ο Ντόνατ κι ο Ευγένιος - στο Μάνταλεϋ: είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους - το σφάλμα της πλοήγησης (τετρακόσια μίλια) έγινε αιτία να τους καταρρίψουν οι Ιάπωνες εν πτήσει. Τότε ο Ευγένιος λίγο έλειψε να προσευχηθεί, να επικαλεστεί τον Γλυκό Ιησού του Ιερώνυμου, να κάνει τον σταυρό του ή κάτι παρόμοιο, αλλά, τον πρόλαβε το αλεξίπτωτο: άνοιξε σαν ομπρέλα πάνω από το κεφάλι του, όπως ακριβώς έπρεπε, και προτού σκεφτεί οτιδήποτε είχε πέσει μπρούμυτα πάνω στις φτέρες και στο υγρό χώμα που για μια στιγμή έγινε πιο υγρό: κατουρήθηκε. Θα μπορούσαν να συμβούν χειρότερα από ένα κατούρημα, αλλά, ευτυχώς, δεν συνέβησαν. Στο έδαφος ενώθηκαν με μια ομάδα τρελών Αμερικανών (μερικοί από τους οποίους είχαν ξυρίσει τα κεφάλια τους όπως οι Ινδιάνοι Κομάντσι) που είχαν διαταγή να επανακαταλάβουν τη Ρανγκούν. Οι Αμερικανοί αξιωματικοί ήταν χασάπηδες, όπως και οι Βρετανοί (τουλάχιστον αυτό κατέγραψε ο Ευγένιος στο Ο πόλεμος των άλλων - "αναιδέστατα", κατά την εφημερίδα Daily Telegraph) - έστελναν εθελοντές από την Άιοουα, από τη Μοντάνα, από τα χωριά, να σκοτωθούν στη Βιρμανία, έχοντας εξαντλήσει όλες τους τις δυνάμεις και έχοντας σχεδόν τρελαθεί.

[.....]