flash block

δίσκοι

The river and the fence
1.Patch
2.Stroked Trees
3.The River
4.Here
5.Weir Of Fog
6.Door On Glass
7.Cave Of Error
8.The Fence

πρόσφατοι δίσκοι

του ίδιου συντάκτη

Keene

The river and the fence(Poeta Negra)

Ελληνικά

Νά λοιπόν και μια εγχώρια κυκλοφορία που απαιτεί εξαρχής ως προϋπόθεση τη δύναμη της μνήμης. Η των νεωτέρων χρόνων, των 00's δηλαδή, άποψη και θέση περί ψηφι-ακουστικής σύνθεσης, που μέσω του γερμανικού τρίπτυχου Staubgold-City Centre Offices-Morr Music έβαλε ξανά την ευρωπαϊκή avant-garde στο μουσικό μενού είναι μια βάση δεδομένων που αν κανείς τη γνωρίζει τουλάχιστον σε επίπεδο bachelor, έχει καλώς, θα αντιληφθεί πλήρως το "The River And The Fence".

Οι Keene, βεβαίως, είναι από τη Θεσσαλονίκη και η ζωή τους ξεκινάει μόλις το 2005. Τα δυνατά τους προσόντα είναι η αβίαστη κινηματογραφική ανάπτυξη της μουσικής τους, προσηλωμένα ορχηστρική, και το υποδόριο noir κλίμα που αυτή αποπνέει. Ως εκφραστικό μοτίβο διαλέγουν κάτι απλό, όσο και σύνθετο, στο οποίο συνυπάρχουν κοντά ή σε μετρήσιμες αποστάσεις, ήχοι από κανονικά όργανα, επικουρικοί ρυθμοί, συχνότητες και θόρυβοι, αλλά και "επεξεργασίες" όλων αυτών, με αναφορά και αφετηρία τις μινιμαλιστικές πρακτικές διττής υπόστασης: είτε στο background, αποτελούμενο από κυκλικά, αυτοτελή στιγμιότυπα που αρχίζουν, τελειώνουν και αρχίζουν ξανά, είτε πάνω σε μια πιο προβεβλημένη μουσική φράση που επαναλαμβάνεται τόσο ώστε να γίνεται η βασική που γύρω της θα δέσει το κεντρικό μήνυμα. Οι Keene έχουν πιάσει το νήμα απ' τη σωστή άκρη και πλέον η τριβή όσο περνάει ο χρόνος μ' αυτές τους τις επιλογές, αλλά και η σε περισσότερο βάθος διείσδυση είναι μια πρόκληση ικανή για πάρα πολλά πράγματα.

Τα "Stroked Trees" και "Weir Of Fog" είναι τα θέματα που ξεχωρίζουν, διαχυτικά και με σαφή διάθεση εξωστρέφειας. Ένας παράγοντας που είναι πολύ βασικός, στοιχείο χωρίς υπερβολή αλληλένδετο, για τη μουσική των Keene, βλέπετε, είναι ο χρόνος αφ' εαυτός: για να ολοκληρωθεί μ' αυτόν τον προεπιλεγμένο τρόπο της σταδιακής αργής κίνησης η παράσταση που στήνουν, σπάνια αυτό μπορεί να γίνει με επιτυχία σε ολιγόλεπτες καταφυγές. Στα "Patch" και "Here" που επιχειρείται κάτι τέτοιο σου δίνεται η αίσθηση πως πρόκειται για σκίτσα, για όμορφες ιδέες που θα μπορούσαν να πάρουν μια τροπή που τελικά δεν παίρνουν ποτέ τους. Θα μου πείτε είναι σχεδόν πάγια η τακτική να μπαίνουν μικρές εισαγωγές ή ενδιάμεσα ιντερλούδια σε άλμπουμ. Δεν είναι εκεί το θέμα. Ο ίδιος ο δίσκος ως μέσο αποτύπωσης για κάθε project που αυτοσυστήνεται ως οπτικο-ακουστικό είναι πάντοτε μια διαδικασία, η οποία εκ των ενόντων παρουσιάζει αδυναμίες, κυρίως φορμαλιστικές, που κάνουν το αποτέλεσμα περισσότερο αφηρημένο από ό,τι στην πραγματικότητα είναι.

Μίλησα για τη συνάρτηση του χρόνου; Εξαιρείται το "The River", ένα θέμα που έχει αδειάσει το θελκτικό του φορτίου του πλήρως με το που κλείνει το πεντάλεπτο, η παράταση που ακολουθεί λειτουργεί αντιδραστικά και του καθηλώνει κάπως την εξέχουσα αύρα του.

Ωστόσο, είναι δίκαιο να σταθώ και στην ακαταμάχητη ροπή του συγκροτήματος στο να παιχνιδίζει μονίμως με τις λεπτομέρειες των απόηχων. Και αρέσκονται να το κάνουν από επιλογή. Ξέρετε, οι ήχοι δεν τελειώνουν με το να ερεθίζει κάποιος μια χορδή ή να πατεί ένα πλήκτρο. Ίσα-ίσα, μετά είναι που αναλόγως με το πόσο αυτοί θα διαρκέσουν και με το πώς και πότε θα αποσβεστούν δίνονται όλοι οι χρωματισμοί, το βάθος, η αίσθηση του υποβλητικού. Το "The River And The Fence" σε αυτόν τον τομέα παρουσιάζει μια δουλειά πράγματι αξιοζήλευτη. Ίσως την καλύτερη που άκουσα πρόσφατα από εγχώριο σχήμα.

Οι Keene φαντάζομαι (και οι ενδείξεις είναι κάτι παραπάνω από πολλές) ότι δεν είναι εδώ για τα πάγια, αλλά για τα πιο έξω, για τα πιο πάνω. Είναι ξεκάθαρο ότι τα σπουδαία μ' αυτούς έπονται. Κι αν ακολουθήσουν πιο σύνθετους δρόμους εμπλουτίζοντας ό,τι μέχρι στιγμής έχουν κάνει με περισσότερα όργανα είναι θέμα χρόνου για κάτι που θα περνάει την κρίσιμη γραμμή με περισσότερη άνεση.