Η ανεξάντλητη μουσική ήπειρος που την λένε Αμερική δεν σταματά να βγάζει μπάντες που μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό στην εκάστοτε πρώτη ακρόασή τους. Μετά τους Black Angels, Stevenson Ranch Davidians, A Place to Bury Strangers ετοιμασθείτε να προσθέσετε ένα ακόμα όνομα στη λίστα σας. Thrushes οι περί ο λόγος, από τη Βαλτιμόρη, γενέτειρα ετερόκλητων προσωπικοτήτων όπως οι Edgar Allan Poe, Phillip Glass, Frank Zappa, Ric Ocasek και του τσιτσιολινογκόμενου κάποια φεγγάρια Jeff Koons, φιλαράκια των APTB, πιθανόν και να χρησιμοποιούν τα περίφημα πεταλάκια του Oliver Ackermann.

Ηχητικοί γόνοι των Jesus and Mary Chain, φανατικοί θαυμαστές του Wall of Sound του Phil Spector, με αγόρια και κορίτσια να μοιράζονται τα όργανα και την Anna Conner να παίζει σχεδόν μόνη της στο γήπεδο όσο αφορά τα φωνητικά, καλύπτοντας γκάμες από σχεδόν ψίθυρους μέχρι απελπισμένες κραυγές.

Εκεί που οι APTB σε κοπανάνε αλύπητα από την αρχή μέχρι το τέλος, οι Thrushes έρχονται να σε ξεγελάσουν με shoegazing ανάσες και γοητευτικά ονειρικές μελωδίες ανάμεσα σε θορυβικές καταιγίδες με έναν απόλυτα εθιστικό τρόπο. Κοινώς είναι από τους δίσκους που τους ακούς καμιά δεκάρια φορές μονοκοπανιά μέχρι να πεις "οκ μάγκες, αρκετό reverb και wall of sound για σήμερα" και αυτό οφείλεται στο ότι ο θόρυβός τους είναι τόσο άψογα ανακατεμένος με τα ποπ στοιχεία που αναφέραμε παραπάνω που κολλάς πάνω του θέλοντας και μη. Οπότε αν θέλετε να τους αναρτήσετε σώνει και καλά και μια ταμπέλα πάρτε το noise pop και είστε μια χαρά καλυμμένοι.

Το "Aidan Quinn" (αφιερωμένο στον ηθοποιό; Ομολογώ δεν έβγαλα άκρη ακούγοντας τους στίχους) ξεκινά με semi-tribal τύμπανα, την Anna να τραγουδά παραπονεμένα "You don't care" για να τελειώσει με τις κιθάρες στο μάξιμουμ. Στο "Heartbeats" το "Just Like Honey" θα βρει επιτέλους εν έτι 2007 το θηλυκό ταίρι του που έψαχνε εδώ και δυόμισι δεκαετίες, στο "Loyalty" οι Cocteau Twins γνέφουν επιδοκιμαστικά, στο "Into The Woods" συναντάμε ακόμα ένα highlight του δίσκου διάρκειας μόλις δύο λεπτών και σαράντα δευτερολέπτων με κάποια ριφάκια να φλερτάρουν έντονα με το "Paper Tigers" των Chameleons, ενώ το σχεδόν ορχηστρικό "Ghost Train" ξεκινά με μια κιθάρα να κεντάει και να αναζητεί το δρόμο της σωτηρίας της σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.

Στο επίσης ορχηστρικό "New Year Kiss" τα ξυλόφωνα δίνουν ένα πιο παιχνιδιάρικο χαρακτήρα, όπως αρμόζει σε ένα πρωτοχρονιάτικο φιλί μεταξύ γνωστών αγνώστων και ο δίσκος κλείνει και μας αποτελειώνει με το τραγούδι αποχαιρετισμού "The Hardest Part". Εν ολίγοις, το τέλειο soundtrack για μοναχικές νυχτερινές βόλτες με το αυτοκίνητο για τις εναλλακτικές ψυχές εκεί έξω. Long Live the Neverending Musical Amerika!

ΥΓ: Δείγματα της δουλειάς τους μπορείτε να ακούσετε στο γνωστό χαμηλά ηχητικό μάισπεισικό επίπεδο. Νόμιμα μπορείτε να κατεβάσετε όλο ή τμήμα του "Sun Come Undone" αφού πληρώσετε το κάτι τις, για τα παράνομα μην περιμένετε να ακούσετε παραίνεση από μένα.