Θα πω πάλι τα ίδια, αλλά δεν πειράζει . Μήπως αλλάζει το αντικείμενο άλλωστε...

Το zeitgeist αν μιλήσουμε με κοινωνιολογικούς όρους, το up-to-date αν περιοριστούμε σε μουσικοπεριοδικούς ήταν, είναι και θα είναι ("Μπάμπη, βγάλε το δίσκο!") μόνιμο πρόβλημα του ελληνικού ροκ. Σκέψου μόνο ότι το πιο πετυχημένο συγκρότημα του χώρου ever, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90 έπαιζε (με τον καλύτερο τρόπο και το μέγιστο πάθος βέβαια) ένα μετρημένα επίκαιρο new wave στη βάση του ροκ, που λίγο ξέφευγε από τις διδαχές των Wipers και μόνον αυτών.

Από την άλλη πλευρά το up-to-date κόλλημα είναι ούτως ή άλλως πρόβλημα για ένα ροκ συγκρότημα. Όσοι τρέχουν να χωθούν στο πιο καυτό ροκ παρακλάδι των ημερών τους, τις αμέσως επόμενες ημέρες ακούγονται τόσο εκτός μόδας, που a priori ακυρώνουν κάθε προσπάθεια να πείσουν εκ νέου.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα λοιπόν, το άλμπουμ των Flakes παρουσιάζει μία ιδιότυπη καθυστέρηση δύο ετών και κάτι. Εντασσόμενο στο ηχητικό κλίμα που ξεκίνησε θριαμβευτικά με τους Libertines και τους Franz Ferdinand και αποτεφρώθηκε οριακά με τους Bloc Party, το ντεμπούτο τους άλμπουμ εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι είναι και δεν είναι ο ροκ ήχος του δευτέρου εξαμήνου του 2008. Είναι διότι όλοι αγωνιούν για το νέο άλμπουμ των Franz Ferdinand. Δεν είναι γιατί οι περισσότεροι είναι σχεδόν σίγουροι ότι ο ιδρώτας του ενθουσιασμού έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ή άλλως μέχρι νεωτέρας...

Αν κάνουν όμως για λίγο στην άκρη οι τάσεις και οι θεσμικές ροκ μόδες, αυτό που θα μείνει είναι η ουσία της μουσικής. Που μας λέει ότι οι Flakes υπηρετούν με γνώση, θεμιτή έπαρση και επαρκή άποψη ένα από τα καλύτερα παρακλάδια του ροκ, που πάντοτε θα επιστρέφει στη σφαίρα της συγκινησιακής μας επικαιρότητας. Το κοφτό, γρήγορο και παθιασμένο άκρως ηλεκτρικό ροκ, που σαν πρώτο στόχο έχει να αγχώσει ευχάριστα τον ακροατή του και να τον στρώσει στη συνέχεια στη λογική της οξείας ροκ φόρμας, η οποία κανέναν σώφρονα άνθρωπο δεν άφησε ποτέ ασυγκίνητο. Με τα ριφάκια του που κατεβαίνουν εν τω μέσω της νυχτός και με τα ουρλιαχτά του που αν πετύχουν στόχο όλο και καρφώνονται σε κάποιο μυαλό.

Αρκετά πίσω τους και μόνο χρονολογικά οι Make Believe (πολύ χαίρομαι που το Leave Me Alone έχει επιστρέψει δυναμικά στα indie bar!), δίπλα τους οι Film και μπροστά τους οι Abbie Gale. Η εναλλακτική επάρκεια των τελευταίων που επιλέγει μεταξύ περισσότερων απόψεων την πιο ουσιαστικά μελαγχολική, δείχνει να μην αφορά τόσο τους Flakes. Και ενώ το North προς το τέλος του δίσκου είναι ένα αξεπέραστα catchy punk pop τραγούδι, που αδικαιολόγητα θα σκοτείνιαζε στα χέρια των Abbie Gale, τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ δεν συμμερίζονται τις σωστές δόσεις επάρκειας ιδεών και κατασταλαγμένης πρακτικής. Την θεωρία της ολοκληρωμένης ιδέας δηλαδή, που ξεχωρίζει τους Blur της πρώτης από αυτούς της δεύτερης περιόδου για παράδειγμα.

Η Yodashe φεύγει λίγο πιο μπροστά από τους υπόλοιπους, επιλέγοντας την τεκμηριωμένα επικίνδυνη τακτική της θεατρορόκ ερμηνείας. Και αυτό το εκλαμβάνετε είτε θετικά, είτε αρνητικά. Έχω πάντως την εντύπωση ότι μια τόσο δυναμική παράσταση έπρεπε να την κλέψουν οι κιθάρες και όχι τα φωνητικά νάζια. Η παραγωγή του δίσκου σαφώς και θα μπορούσε να ανήκει στον Mick Jones και τα κομμάτια είναι όσο δουλεμένα πρέπει για να μην ακούγονται ούτε πρόχειρα, αλλά ούτε και επιτηδευμένα.

Σε πολλαπλές ακροάσεις θα συνειδητοποιήσετε ότι το Trashroot είναι κατά βάση ένα hardcore pop διαμαντάκι, που του έμελε να ζήσει σε μεταμοντέρνους ροκ καιρούς και θα αναζητήσετε μια ωμή και ματωμένη εκτέλεση του σε ένα live της μπάντας. Κάπου εδώ συνειδητοποίησα ότι δεν έχω καταφέρει μέχρι σήμερα να δω τους Flakes επί σκηνής και θυμήθηκα ότι αυτό ακριβώς είναι το ροκ που γεννάται, αποθεώνεται και αν γουστάρει πεθαίνει on stage και ότι η στουντιακή του αποτύπωση ελάχιστη σημασία έχει τελικά στο πέρασμα της νοσταλγικής νεανίζουσας ορμής που οφείλει να εξυπηρετεί κάθε ξεκάθαρα ροκ κατάθεση που σέβεται πριν από τον εαυτό το ακροατήριο της.

Flakes @ MySpace