Ένας βασικός κανόνας στα γαλλικά είναι ότι αν μια λέξη τελειώνει με e που δεν τονίζεται, τότε αυτό το e δεν προφέρεται. Αυτό είναι κάτι που στο μαθαίνουν στο πρώτο μάθημα, ή έστω στο δεύτερο, αν δεν τα παίρνεις γρήγορα. Τόσο τραγούδι στα γαλλικά, κι όμως κανένας δε φρόντισε να το πει στη Martha. Πρέπει ωστόσο να της αναγνωριστεί ότι έμαθε καλά να προφέρει το r. Όχι βέβαια με τέτοια αίγλη όπως η Piaf που έβλεπε λέξη με r και τρανταζόταν ο ουρανίσκος της από μόνος του, αλλά εν πάσει περιπτώσει, το καταφέρνει. Από εκεί και πέρα, οι Γάλλοι θα σπάσουν αρκετή πλάκα με αυτό το δίσκο, παίρνοντας την εκδίκησή τους για όσες φορές οι Αμερικάνοι δεν έχουν πάρει τους Air στα σοβαρά.

Η Martha, λοιπόν, σκέφτηκε ότι αν ο αδερφός της μπορεί να κυκλοφορήσει έναν ολόκληρο live δίσκο με τραγούδια Judy Garland, γιατί εκείνη να μην μπορεί να κάνει το ίδιο με τραγούδια της Piaf; Μια απάντηση ενδεχομένως θα ήταν ότι ο μεν Rufus έχει μια χαρισματική φωνή, ενώ η ίδια έχει απλώς μια καλή φωνή. Πάντως, σε καθαρά ερμηνευτικό επίπεδο, η Wainwright στέκεται κάτι παραπάνω από αξιοπρεπώς σε αυτό της το εγχείρημα, αν δεν ξέρεις γαλλικά, αν δε γνωρίζεις τα πρωτότυπα, αν ξεχάσεις τους προηγούμενους δίσκους της.

Αυτά όμως είναι πολλά αν. Πόσο μπορεί να σε πείσει μια ερμηνεύτρια που στον προηγούμενο δίσκο τραγουδούσε "μπορεί να είσαι παντρεμένος, αλλά έχω κι εγώ αισθήματα" ως λάτρης του παλιού γαλλικού τραγουδιού; Έχοντας προσπαθήσει επί δύο δίσκους να μας πείσει για το προφίλ του κακού και αδίστακτου κοριτσιού που κλείνει σπίτια και κάνει βουντού σε όσους την παράτησαν για κάποια άλλη, είναι μάλλον δύσκολο να τη φανταστούμε ως κουλτουριάρα αρτίστα που κόβει βόλτες στο Παρίσι με μια μπαγκέτα κάτω από τη μασχάλη. Και εκεί που κακοποιεί κατά συρροή τη γαλλική γλώσσα, περιμένεις ανά πάσα στιγμή να πετάξει κανένα "fuck" και όλο το γαλλικό vintage να τιναχτεί στον αέρα, και η Martha να φωνάξει "τέρμα με τα κρουασάν, δώστε μου επιτέλους ένα χάμπουργκερ".

Τέτοιες ανατροπές δεν υπάρχουν όμως, και η Martha διεκπεραιώνει το στόχο της χωρίς εκπλήξεις, επιστρατεύοντας τόση θεατρικότητα στην ερμηνεία της που ακούγεται επιτηδευμένη και απωθητική: βραβεία πρέπει να μοιραστούν σε όσους αντέξουν να ακούσουν από την αρχή μέχρι το τέλος. Το βασικό πρόβλημα εδώ μέσα είναι ότι η Martha δεν προσεγγίζει το υλικό ως ο εαυτός της, αλλά προσπαθεί να μπει στα ρούχα ενός χαρακτήρα που δεν της ταιριάζει. Δεν τίθεται εννοείται θέμα σύγκρισης με την Piaf (εδώ δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με τον Rufus), αλλά κανένα ελαφρυντικό δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι αυτό το άλμπουμ είναι ίσως ενδιαφέρον για 1-2 τραγούδια, μόνο για την πρώτη φορά που θα τα ακούσεις, και εντελώς αχρείαστο στη συνέχεια.

myspace