Με σχεδόν είκοσι χρόνια δρόμο οι Mecano είναι ένα συγκρότημα που μπορεί να χαρακτηριστεί απλά, ως θρυλικό. Με σχετικά μικρό κοινό, αλλά φανατικούς πιστούς οπαδούς στο χώρο της underground σκηνής, ειδικά στην χώρα μας, είναι φυσιολογικό και ευνόητο πολλοί από αυτούς να χαροποιηθούν ιδιαίτερα με την επανένωση και την επιστροφή τους μετά από αρκετά χρόνια σιωπής.

Ένα είναι λοιπόν είναι το βασικό ζητούμενο. Θα είναι μία επανασύνδεση ουσίας ή μια αρπαχτή και άλλο ένα reunion του σειρμού, της μόδας των τελευταίων χρόνων; Το αποτέλεσμα από το ψηφιακό πλατό έδωσε την απάντηση ξεκάθαρα. Οι σκοτεινοί στίχοι, οι αραχνιασμένες αργόσυρτες ηλεκτρισμένες κιθάρες, το προοδευτικό μεταπάνκ τους, οι πένθιμες ακρωτηριασμένες μελωδίες, η ανάδυση στη κόλαση και η κατάβαση στην ευτυχία, έχουν παραδόσει το πνεύμα τους σε κάτι άλλο, το οποίο χρειάζεται πολλές ακροάσεις αν είσαι παλιός οπαδός για να το αποδεχθείς ενώ αν είσαι καινούργιος, αλλά υποψιασμένος ακροατής, θα το λατρέψεις σχεδόν άμεσα.

Θα το χαρακτήριζα avant-garde ποπ, με πολλές προσμίξεις και στοιχεία από πολλά είδη μουσικής. Ένα παράξενο συναπάντημα πολλών μουσικών και ήχων, θα περάσουν μπροστά απο τα αυτιά σας κατά την διάρκεια της ακρόασης, με υπόβαθρο πάντα την καλλιτεχνική υπογραφή των Mecano.

Από τις μαύρες στιγμές του Donald Fagen, στις καλύτερες του Perry Blake, και από το πρώιμο πρότυπο ηλεκτρονικότητας των The The της εποχής του 'Soul Mining', μέχρι τα αχανή πομπώδη τριπαρίσματα του 'Tilt' του Scott Walker, από τις πιο δυσκολάκουστες στιγμές των Japan μέχρι πίσω στους πρώτους άτιτλους σόλο δίσκους του Gabriel, σαν το μαύρο κουτί, το δέρμα μέσα στην κάμερα του Hammill ή στη Ruth που είναι πιο αποξενωμένα άγνωστη από τον Richard του Wyatt.

Η επανένωση των Mecano, κρύβει την πεμπτουσία της, ηλεκτρονικής ποπ μουσικής των τελευταίων χρόνων. Ένας δίσκος που θα σας προτρέψει να ακούσετε τους παλαιότερους των Mecano αλλά και να σας επιβάλλει να ανατρέξετε στη δισκοθήκη και να κατεβάσετε και να βάλετε στην ανάλογη θέση προς ακρόαση όλων εκείνων, και άλλων τόσων, καλλιτεχνών και συγκροτημάτων που ανέφερα πριν. Θα αναγκάσει όσους δε γνωρίζουν να ανακαλύψουν ένα μεγάλο μέρος της μουσικής που επιβάλλεται κάποιος να κατέχει για την προσωπική του μουσική παιδεία. Μετά θα συνειδητοποιήσει πως οι Mecano, και οι παλιοί αλλά και αυτοί οι δύο που απέμειναν από τότε, έχουν μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή και χαρισματική θέση εκεί και ας έμειναν για πάντα άσημοι αλλά βραβευμένοι έστω και ετεροχρονισμένα με τη δόξα και την τιμή που τους άξιζε και αξίζει.

mecano.ws