Οι Boudoir (Ala Sharon - Damon Fries) επηρεάζονται περισσότερο απ’ τα Dark Ethereal σχήματα της τρίτης γενιάς π.χ Slowdive αλλά και Cranes (που επηρεάζονται απ’ τους ιερείς της πρώτης, π.χ. Cocteau Twins, Dead Can Dance), παρά ευθέως απ’ τους προαναφερθέντες. To αποτέλεσμα είναι παχιά στρώματα κιθάρων και κήμπορντς που φτιάχνουν σωστούς μελωδικούς ωκεανούς για να κολυμπήσει η φωνή της Αla και να την καταδιώξουν οι διπλόστρωτες κιθάρες του Damon. Το ξέρετε ήδη ότι τα περισσότερα κομμάτια κυλούν σε μελαγχολικούς τόνους κι ότι τα λόγια αναρωτιούνται πάνω σε πόνους και ματαιώσεις.

Πριν πάρει θέση στο μπουντουάρ της η Ala τραγουδούσε και έπαιζε πλήκτρα στους Catherines (Kansas City), ενώ ο Damon σε punk pop σχήματα στην California (Parasites, Plagiarists). Εκεί σχημάτισαν τους Smitten (1995) παίζοντας ένα ιδίωμα που ψιλοθύμιζε κάτι μεταξύ Cranberries και Lush άντε και μερικές άλλες 4ADούδες και κυκλοφορώντας 'Connected EP', 'Stellar LP'. Με νέα βάση το Άμστερνταμ αλλάζουν σε Boudoir και βγάζουν το 'Currency Of The Soul' στην Pandaimonium, το label των Clan of Xymox. Άλλωστε ο Damon -ένα ένα σας τα λέμε- υπήρξε και βασικός sound engineer της αειθαλούς xymox φυλής.

Το ατμοσφαιρικό τους σύμπαν αξίζει ν’ ακουστεί απ’ τους φανς του είδους. Η τραγουδοποιία τους είναι κομψή κι όχι χοντροκομμένη, τα φωνητικά είναι floaty κι όχι κραυγαλέα. Οι κρυφές μεσοανατολικές ματιές είναι ταιριαστές κι ο Fries επιτέλους παρατάει το κενό goth που έπαιζε με τους Jesus Complex και ξαναθυμάται το 'Medusa' και τους Faith & the Muse. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε ήδη... παλλόμενες κιθάρες που ρομαντικίζουν, γυναικεία φωνητικά που έχουν το γνώριμο συνδυασμό ευθραυστότητας κι απόγνωσης, αναλογισμός πόσες ώρες ξοδεύτηκαν πάνω στα βινύλια της Liz Fraser. Για το τέλος αφήνουν την αναπαντεχότερη των διασκευών: 'What Do I Get?' των Buzzcocks, αφήνοντας μας ν’ αναρωτιόμαστε το ίδιο πράγμα.

swirlysound.com/boudoir