2046 μ.Χ.
Όταν κάτι μας πονάει βαθιά, όταν περνάμε κρίση εαυτού, όταν προσπαθούμε να ρεφάρουμε από μια ερωτική απογοήτευση - τότε ταξιδεύουμε πίσω στις καλές αναμνήσεις του παρελθόντος μας. Προσπαθούμε να ξεπεράσουμε την οδυνηρή κατάστασή μας με διαδοχικές βουτιές σε κάποιες στιγμές χαράς που ζήσαμε μαζί. Εδώ έχουμε κάτι αντιθετοαντίστροφο: ο ήρωας επιστρέφει στο μέλλον, στο δοσίληθο 2046, πενήντα χρόνια μετά την ενσωμάτωση του Χονγκ Κονγκ στη δημοκρατία της Κίνας. Χαίρεται για κάτι που θα ζήσει και γυρίζει ακόμη πιο πίσω, εκεί που κανείς δεν φαντάζεται ούτε πρόκειται να ζήσει κάτι παρόμοιο. Τα ταξίδια πάντοτε ήταν βάλσαμο ψυχής τε και σώματος. Blade Runner, φουτουριστικά σκηνικά, LG διαφημίσεις, οι ράγες του χωροχρόνου και η απόλυτη ρεπλίκα κάνουν περάσματα μοναδικά.
Δεύτερη ανατροπή. Στην "Ερωτική επιθυμία" [In the mood for love] που γυρίστηκε ταυτόχρονα με το 2046, ο αριθμός του δωματίου είναι ίδιος. Ο ήρωας είναι ίδιος [Λέουνγκ Τσιού-γουάι]. Η ηρωίδα αλλάζει. Ζανγκ Ζιγί αντί της Μάγκι Τσεούνγκ. Εμφανίζεται και η Γκονγκ Λι. Οι ρόλοι αντιστρέφονται. Αυτός την απαρνιέται ενώ την ποθεί. Αυτή θλίβεται κάθε φορά που βιώνει μια απόρριψή του. Αλλά επιμένει. Αλλάζουν κι οι δυο τους συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Το κενό δε γεμίζει. Η απελπιστική και διεγερτική απραξία της "Ερωτικής επιθυμίας" ξεπέφτει σε υπερδραστήρια σεξουαλική σωματολαγνεία στο 2046. Τ' απομεινάρια μιας μέρας είναι πολύ μακριά, κάπου στην Αλφαβίλ. Ο Τρυφώ κι ο Βαντίμ κορδώνονται.
Ανατροπή τρίτη. Αυτός συμβουλεύει την κόρη του πανδοχέα να πάει κοντά στον αγαπημένο της ιάπωνα. Κάνει τον ενδιάμεσο στις ερωτικές τους επιστολές. Της διδάσκει αυτά που δεν εφαρμόζει ποτέ ο ίδιος. Της βρίσκει δουλειά. Την συνοδεύει στα ίδια υγρά καταγώγια της "Ερωτικής επιθυμίας". Την προσλαμβάνει ως βοηθό του. Γράφει ιστορίες ερωτικές, ιστορίες επικές, ιστορίες παλπ για περιοδικά κι εφημερίδες. Την πολιορκεί παρασέρνοντάς την στα γλυκά ηδύπαθά του δίκτυα. Η ταράτσα του Orient Hotel αναστενάζει. Δεν την ποθεί πραγματικά απλά θέλει να τη διαφθείρει, να την αλλοτριώσει, να την προσγειώσει στον κόσμο του. Να απελευθερωθεί από τη δική του "Ερωτική επιθυμία" για κάποια άλλη. Όπως και στους "Εκπεσόντες αγγέλους" [Fallen angels] θέλει να αποσυρθεί όντας στις δόξες του.
Τα κέρματα των εικόνων συμπλέουν χαλαρά. Το μοντάζ-κολάζ προπορεύεται. Το μάτι δεν προλαβαίνει τα απανωτά χτυπήματα. Δεν δυσανασχετείς όμως. Η έκπληξη διαδέχεται την αίσθηση. Ζεις κι αισθάνεσαι μια ποίηση που πλημμυρίζει το οπτικό πεδίο, το εγκεφαλικό τοπίο. Απλώνεται συνειδητά σ' ένα συγκρατημένα απαισιόδοξο, ευοίωνο παρόν. Η μινιμαλιστική επανα-ελλειπτική μουσική των Ουμεμπαγιάσι και Πέερ Ράμπεν χαράσσεται ανεπανόρθωτα από παρεμβολές του συρμού [Ντην Μάρτιν, Κόνι Φράνσις, Νόρμα, Ζωρζ Ντελερύ, Ζμπίγκνιου Πράισνερ]. Όλα συντήκονται στο ίδιο καζάνι. Ως και ο Νατ Κινγκ Κόουλ χάνει όλα τα ατού της "Ερωτικής επιθυμίας" και περιφέρεται ως γυμνός βασιλιάς.
Τα καλύτερα δε σας τά 'πα κι ούτε θα σας τα πω. Θε να τα ζήσετε ιδίοις όμμασι, δια γυμνού οφθαλμού. Κάπου στην Σιγκαπούρη ίσως, παρέα με τη γύναικα Μαύρη Αράχνη, όταν ο θάνατος της αγάπης θα είναι πολλαπλός και εξακολουθητικά βασανιστικός. Εξάλλου, η ερωτική επιθυμία πεθαίνει πάντα τελευταία.
Δεν είναι απλά ένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης. Είναι ένα σημείο αναφοράς. Είναι μύθος. Είναι καθαρή συναισθησία. Είναι το μεγαλείο της αόρατης επαφής με όλες τις κατηγορίες θεατών. Με όλα τα ντεπόζιτα αναμνήσεων. Με όλες τις δεξαμενές ομβρίων καταθέσεων συναισθημάτων. Είναι μια αναρχική αντι-ποίηση αρχών. Είναι μια σκεπτική, διαισθητική και παρ-αισθητική επέμβαση. Μια εξόρυξη πολύτιμων ατομικών στοιχείων του καθενός μας. Είναι η ταπεινή πεμπτουσία του καλού μας εαυτού. Η ψίχα της μεταλαβιάς μιας ανεξίθρησκης θείας κοινωνίας. Είναι, ήταν και θα είναι.
Επισκέψεις καθ' εκάστην
Ο δήμιος-αυτουργός Καρ-γουάι
Με θέα την πρωταγωνίστρια
2046 ειδήσεις και φήμες
Φιλμο-φωτογραφία του Κρις Ντόιλ
Ακονίστε τα 2046 ιαπωνικά σας
Εξασκηστε τα 2046 γαλλικά σας
2046 τρίγλωσσο δένδρο
ΥΓ: Πέρασμα κάνει και η Μάγκι Τσέουνγκ.
