45ο ΦΚΘ, ημέρα 1η: Παρασκευή 19/11/2004
Η πρώτη μέρα του 45ου Φεστιβάλ άρχισε πολύ καλά. Διάβασα στο Πρώτο Πλάνο το travelling της G[ene]ke[l]ly Πάλομαρ και φτιάχτηκα. Είθε και μακάρι όλα τα πρωινά του κόσμου να ξεκίναγαν τοιουτοτρόπως χωρίς επιστροφή. Το υπόλοιπο κύλησε αργά γοργά με δουλειές με φούντες ώσπου ήρθε το απογεματάκι...
18.00 Όμαχ [Omagh, 2004, Ην. Βασίλειο / Ιρλανδία, 106'] του Pete Travis
Ο Paul Greengrass της "Ματωμένης Κυριακής" ξαναχτυπά και αντεπιτίθεται δριμύτερος. Αναβιώνει τη βομβιστική επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο στο Όμαχ της Βόρειας Ιρλανδίας το 1998 που άφησε πίσω της 29 νεκρούς. Πιο σκληρή, πιο ντοκιμαντερική, πιο βεριτέ, πιο διεισδυτική, πιο αυστηρή και πιο αυτοκριτική. Σίγουρα όχι πιο ανατρεπτική. Ούτε πιο πρωτότυπη. Αλλά και πάλι, ο αγώνας ενάντια στη λήθη δεν χρειάζεται πρωτοτυπίες, χρειάζεται ουσία.
Η ουσία είναι μία: η κουκούλα
20.30 Άγιο κορίτσι [La nina santa, 2004, Αργεντινή / Ισπανία / Ιταλία, 106'] της Lucrecia Martel
Αν θυμάστε τον "Βάλτο" της θα νοιώσετε ότι πήγε λίγο μακρύτερα και λίγο παρακάτω. Η παραγωγή των αφών Αλμοδόβαρ σίγουρα έπαιξε σημαίνοντα ρόλο. Η μαστοριά της Λουκρητίας είναι πια δεδομένη και αδιαμφισβήτητη. Η σκηνοθεσία της θυμίζει χαλαρά τους μεγάλους μαέστρους των συμφωνικών ορχηστρών: είναι παρούσα σα να μην είναι εκεί. Είναι απούσα σα να είναι μέσα για μέσα. Οι πιτσιρίκες της είναι καταπληκτικές. Οι ερμηνείες όλων είναι φανταστικές. Ο κόσμος των μεγάλων παραλύει, οι δομές καταρρέουν, ο Ναμπόκοφ καμαρώνει περήφανος. Καιρός όμως να ξεκολλήσει από κει δε νομίζετε;
Η μικρή σπανιόλα αγία
Η μικρή αργεντιναγία
22.15 Mondovino [Ο κόσμος του κρασιού, 2004, ΗΠΑ / Γαλλία, 135'] του Jonathan Nossiter
Οι δρόμοι του κρασιού περνούν από τους παραδοσιακούς ευρωπαϊκούς οίκους στα μικρά κτήματα των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Από τους μαρκήσιους και τους φασίστες στους βιοπαλαιστές ή τους επαγγελματίες του χώρου. Η αγάπη για τον οίνο είναι η μόνη τους κοινή συνισταμένη. Πολλά κρύβονται πίσω απ' αυτό. Το καλό και το κακό συνεδράζονται και καθιζάνουν στο πάτο της δεξαμενής ή του βαρελιού. Ο σκηνοθέτης είναι απλώς ένας θεατής με καλλιτεχνικές και οινογευστικές ανησυχίες.
Μπουκάλι βουργουνδίας με κεφάλι για πώμα
23.00 Buena Vida (delivery) [Good Life (delivery), 2004, Αργεντινή, 93'] του Leonardo di Cesare
Η αίσθηση πως 'όλα μένουν ανοιχτά γιατί η ζωή συνεχίζεται ακάθεκτη' είναι μια τάση που κυριαρχεί στο νέο αργεντίνικο σινεμά. Το "Άγιο κορίτσι" ανήκει στην ίδια φιλοσοφία μόνο που εδώ πρωταγωνιστεί το διαβολικό κορίτσι. Ωραίο, μοιραίο και σατανικό μέσα στην επίπλαστη αθωότητά της. Η ταινία παρόλ' αυτά δεν με ικανοποίησε. Έπληξα αφόρητα με τις μακριές του ντι Τσέζαρε σκηνές και σπάστηκα εξίσου με τις ατελέσφορες προθέσεις του. Πιο πολύ σπάστηκα βέβαια με τον ήχο της αίθουσας Τζον Κασσαβέτης που επιμένει να σκαμπανεβάζει μόνος του μαζί με τα φώτα. Είναι η τέταρτη ή πέμπτη χρονιά που εξακολουθεί το ίδιο βιολί. Μήπως ήταν έτσι εξαρχής; Το κλίμα ήταν πολύ καλό αλλά το 'φαγε ο γάιδαρος.
Καλάθι με τσούρος σε πακέτο
Για τους "Μάρτυρες" του κροάτη Vinko Bresan άκουσα καλά λόγια.
