6o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Παρασκευή 19/03/2004

Όλες οι ταινίες που είδα απόψε είχαν, άμεσα ή έμμεσα, σχέση με τη μουσική. Ο μπαμπάς Φρήντμαν είχε στα νιάτα του δικό του γκρουπ, του οποίου τα άσματα ακούγονται από τους τίτλους της αρχής μέχρι αυτών του τέλους. Το φιλμ της Χόνιγκμαν έχει να κάνει με την κουβανέζικη ρούμπα. Το LA 'παίζει' κινηματογραφική μουσική. Τα μπλουζ και οι Ramones δεν νομίζω πως χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις.

18.00 Συλλαμβάνοντας τους Φρήντμαν [Capturing the Friedmans, 2003, ΗΠΑ, 107'] του Andrew Jarecki

Μια ιστορία απίστευτη που έσκασε σαν ατομική βόμβα στους κόλπους μιας αμερικάνικης οικογένειας. Πατέρας κι ένας απ' τους γιους κατηγορούνται για παιδεραστία και καταδικάζονται. Ο σκηνοθέτης βασίστηκε κυρίως στο άφθονο αρχειακό υλικό από την οικογενειακή κάμερα των Φρήντμαν. Το πιο σημαντικό στοιχείο της ταινίας του είναι ότι αμφιβάλλει και ο ίδιος για την ενοχή του γιου, αμφιταλαντεύεται χωρίς να μπορεί να κλίσει προς τη μια ή την άλλη εκδοχή.

Σύσσωμη η οικογένεια φαίνεται πως είχε ψυχολογικά προβλήματα. Όλοι έχουν απωθήσει τα θλιβερά συμβάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους, σα να μην έγιναν ποτέ. Αρνούνται ν' αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει μέλος που να μην τού 'χει λασκάρει κάποια βίδα. Ακόμη κι ο γκέι αδερφός του μπαμπά. Από την άποψη αυτή ο πατέρας μοιάζει πιο 'φυσιολογικός' αφού κατάφερνε να εκτονώσει την διαστροφή του. Πιο ρεαλιστής αφού αποφάσισε ν' αυτοκτονήσει για να αποζημιώσει το γιο του. Πιο ριζοσπάστης αφού αυτοαναγορεύεται θύμα της καταπίεσης της όποιας αμερικάνικης ονείρωξης.

Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα κι αυτός είναι ένας καλός λόγος για να τη δείτε όταν βγει στις αίθουσες.

Δικτυωθείτε: who is who
Δικτυωθείτε: ποιος Φρήντμαν;

21.00 Δος μου το χέρι σου [Dame la mano, 2003, Ολλανδία, 120'] της Heddy Honigmann

Οι κουβανοί εξόριστοι στη Νέα Υόρκη μαζεύονται σ' ένα καφέ σαντάν στα όρια του Μπρονξ. Η Χέντι είναι και πάλι το μάτι και το αυτί μιας ταπεινής αλήθειας, ενός αγώνα επιβίωσης μέσω της ρούμπας, του φλαμένκο, του ρυθμού και του τραγουδιού. Δεν είναι η καλύτερή της δουλειά αλλά έχει πράγματα να πει.

Δικτυωθείτε: χέρι με χέρι

22.30 To Λος Άντζελες παίζει το ρόλο του [Los Angeles plays itself, 2003, ΗΠΑ, 169'] του Thom Andersen

Πρόκειται για έναν ύμνο στο Λος Άντζελες, το πιο πολυφωτογραφημένο και πολυκινηματογραφημένο άστυ της Αμερικής και πιθανώς του πλανήτη μας. Πρόκειται επίσης για μια μελέτη ιστορική, μια επιστημονική σπουδή με απίστευτη τεκμηρίωση. Πρόκειται τέλος, για ένα κείμενο-αφήγηση που θα μπορούσε να αποτελέσει βάση διδακτορικής διατριβής. Εμπεριέχει χιλιάδες σκηνές από ταινίες που αναφέρονται στην πόλη στο διάστημα
1913-2003. Η χαρά του κινηματογραφόφιλου και του αρχιτέκτονα [κτιρίων και εσωτερικών χώρων] και ο τρόμος του μοντέρ λίγο πριν κάνει χαρακίρι.

Η ιστορική πορεία του σινεμά στην χώρα αυτή ταυτίζεται με τη φωτογένεια της πόλης. Δημόσια ή ιδιωτικά κτίρια, μνημεία, ταμπέλες και πινακίδες, σκάλες, πάρκα και πεζοδρόμια, ξενοδοχεία και μοτέλ, σταθμοί κι αεροδρόμια, τρένα, αυτοκίνητα κι αεροπλάνα - όλα μα όλα έχουν μια αληθινή και μια εικονική διάσταση που καταγράφονται σχολαστικά με μεράκι, απαράμιλλο κέφι και την δέουσα σοβαρότητα και βαρύτητα. Δεν λείπουν οι έξυπνες αναφορές, η λεπτή ειρωνία ή τα χιουμοριστικά υπονοούμενα. Δεν λείπουν όμως και κάποιες σοβινιστικές κορώνες.

Ένα ντελίριο εικόνων με ρυθμό, ένταση και συναρπαστική περιγραφή.

Δικτυωθείτε: LA πολυδύναμο

00.00 Τα μπλουζ: Ο δρόμος για το Μέμφις [The Blues: The road to Memphis, 2003, ΗΠΑ, 86'] του Richard Pearce

Προσπάθησα να το παρακολουθήσω αλλά με κούρασε. Ρέπει προς το τρας χωρίς να το περνάει ως άποψη. Ρέπει προς μια παλιομοδίτικη οπτική που επίσης κουράζει. Λείπει η φλόγα του ζωντανού θρύλου.

Δικτυωθείτε: Νάφχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος

00.50 Η ιστορία των Ramones [End of the century: The story of the Ramones, 2003, ΗΠΑ, 110'] των Michael Gramaglia & Jim Fields

Ένα μουσικό πορτραίτο, μια ελεγεία, φόρος τιμής στον Τζόι, στον Ντι Ντι και τα άλλα πανκιά. Με μπόλικες ζωντανές εμφανίσεις, με συνεντεύξεις εκ βαθέων, εμποτισμένο με τη μουσική του γκρουπ και την αύρα των επιρροών του, ένθεν και ένθεν. Iggy, Television, MC5, New York Dolls, πριν απ' αυτούς. CBGB, Shire, Talking Heads, Andy Warhol και Stranglers σε παράλληλη πορεία. Clash, Pistols, Blondie, Rob Zombie, Stray Cats οι κατά και μετά. Red Hot Chilli Pepper Soundgarden, Nirvana, οι πολύ μετά. Το τέλος του αιώνα σημαδεύτηκε για τα καλά. R.I.P. που θα πει Rock in peace. O Joe Strummer στην τελευταία του συνέντευξη.

Δικτυωθείτε: για τα καλά
Δικτυωθείτε: και για όλα