Αγαπώντας, Πίνοντας και Τραγουδώντας... αλά Alain Resnais
Αλαίν Ρεναί θα λέγαμε πριν κάποια χρόνια. Σήμερα όλα πια είναι βραχέα, αν και ο βίος του Αλέν Ρενέ δεν υπήρξε καθόλου βραχύς. Έφυγε 91 ετών δίχως να προλάβει την πρεμιέρα της ταινίας αυτής στις γαλλικές αίθουσες. Κύκνειο άσμα λοιπόν που εμείς το βλέπουμε μετά θάνατόν του.
Είναι η τέταρτη φορά που ο Ρενέ μεταφέρει έργο του σερ Άλαν Έικμπορν στην οθόνη. Εν αρχή εκείνο το διπλό Smoking / No Smoking [1993], που το είδαμε ως δυο έργα, οι δυο όψεις υποθετικών καταστάσεων και ζευγαριών [τι θα γινόταν αν ή αν δεν...], το οποίο [διπλό] βασίστηκε σε διαπλεκόμενα θεατρικά έργα του Έικμπορν. Στη μέση οι Προσωπικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους [2006], επίσης σπονδυλωτό και διαπλεκόμενο γυρισμένο στο Παρίσι με θέμα τις ανοιχτές μοναχικές καρδιές.
Και τώρα αυτό. Τρία ζευγάρια, σχέσεις παλιές και νέες που δοκιμάζονται, ένα θεατρικό έργο μέσα στο έργο [που είναι μεταφορά θεατρικού] κι ένας, αθέατος σε μας, Ράιλι ο οποίος έχει μόνο λίγους μήνες ζωής και βάζει σε πειρασμό τις ζωές των άλλων. Ένα θεατρικό γαϊτανάκι ζωής, προβών και σχέσεων και δίπολων ευτυχίας-δυστυχίας, καταστρωμένο σε προσχηματικά σκηνικά τόσο αφαιρετικά όσο και συγκεντρωτικά επάνω στα έξι πρόσωπα που ζητούν... σκηνοθέτη.
Ο Αλέν Ρενέ ξέρει καλά το παιχνίδι της αποπλάνησης ημών των θεατών όσο και ημών των ανθρώπων. Μέσα σε κάθε ζεύγος συμβαίνει καθημερινά μια μονομαχία. Θέατρο του παραλόγου. Οι τρεις γυναίκες ερίζουν για το μήλο του Ράιλι το οποίο "σαπίζει" αλλά πριν απ' αυτό εκείνος προτιμά να πιει από το νερό της νιότης [μια τέταρτη, πολύ πιο νέα κοπέλα] έστω και για τελευταία φορά. Θέρετρο του αλόγου. Οι άντρες γύρω του εκλιπαρούν αλλά μάταια. Χτυπιούνται. Απορρυθμίζονται. Γονατίζουν. Ωστόσο ο επιμένων νικά [πύρρεια] κι όλα βαίνουν "καλώς" εντέλει. Θέατρο της πραγματικότητας. Λεπτές ειρωνείες, λεπτές ανισορροπίες και λεπτές συν/διαφωνίες.
Ακόμη και το φυσικό τοπίο είναι αφύσικο, κατά σύμβαση. Παρά φύση. Είναι τεχνητό, σκηνικό, ψηφιακό. Εδώ οι αστικές φοβίες αναδύονται, απογυμνώνονται. Οι αστικές αναπηρίες καταδύονται, εκπίπτουν. Η υποκρισία και η αδιακρισία οδηγούν σε ασυνάρτητες συναρτήσεις. Εδώ οι προσωπικοί φόβοι δεν είναι δημόσιοι. Και το κάπνισμα ή μη δε βοηθάει ιδιαίτερα. Ούτε καν το ποτό. Ούτε και το πάρτι... αν δε ζήσουμε πλειότιμα, αν δεν έχουμε φίλους, αν δε φιλοσοφήσουμε... Αγαπώντας, Πίνοντας και Τραγουδώντας...
Μια κουβερτούρα πίκρα μένει στο στόμα και μια ανακούφιση [ίσως] αν έχουμε αποφύγει τα χειρότερα. Άριστο μέτρο ο άνθρωπος [ο καθένας σκεπτόμενος]. Κι όσοι προτιμάτε το θεατρικό σανίδι σπεύσατε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος να δείτε τη θεόμουρλη αστική σάτιρα του Alan Ayckbourn, Συνέβη και του χρόνου [Absurd Person Singular], οι παραστάσεις του οποίου διαρκούν ως του χρόνου, ως τις 11 Ιανουαρίου 2015.
Βαθμός ταινίας: επτάμιση [7,5]
