Far Eastwood
Ήταν εν έτει 2000 που αναρωτιόμουν τι να ετοιμάζει από δω και κάτω ο, 70άρης τότε, γέρο-γκρίνγκο Clint. Μόλις είχε τελειώσει τους "Καουμπόηδες του Διαστήματος" [Space Cowboys], ένα εξωγήινο κωμικοτραγικό μεταγουέστερν, παρέα με τους Τόμι Λη Τζόουνς, Τζέημς Γκάρνερ και Ντόναλντ Σάδερλαντ.
Όλοι πίστεψαν πως είχε στερέψει μετά από κείνο το μέτριο "Ένοχο Αίμα" [Blood Work, 2002] αλλά αυτός μας ξαναθύμισε πως "ο λύκος κι αν εγέρασε... μήτε τη γνώση άλλαξε..." με το διπλά οσκαρούχο "Σκοτεινό ποτάμι" [Mystic River, 2003], όπου Σον Πεν και Τιμ Ρόμπινς συναγωνίστηκαν και κέρδισαν, ο πρώτος γι' αυτό που ξέρει να κάνει συνήθως κι ο δεύτερος γι' αυτό που δεν είχε ξανακάνει ποτέ.
Για όσους δεν πείστηκαν ήρθε την επόμενη χρονιά το μποξερικό μελόδραμα "Million Dollar Baby" να τους αποστομώσει και να του χαρίσει τέσσερα αγαλματίδια [σκηνοθεσία, καλύτερη ταινία, γυναικείου ρόλου στην Χίλαρι Σουάνκ και 2ου ανδρικού στον Μόργκαν Φρήμαν].
Το πάθος δεν έλεγε να καταλαγιάσει ήταν όμως πια βαλμένο σε αστρική τροχιά. Του πήρε δυο χρόνια να προετοιμαστεί γιατί το επόμενο χτύπημα ήτανε διπλό: "Οι σημαίες των προγόνων" [Flags of Our Fathers] κυματίζουνε με τα μάτια των αμερικανών και τα "Γράμματα απ' την Ιβοζίμα" [Letters from Iwo Jima] διαβάζουν κάθετα την ιστορική μάχη στα ιαπωνικά λαγούμια του οχυρού λόφου. Η Ακαδημία σάστισε με αυτόν τον 76χρονο έφηβο που τολμά να ανταγωνίζεται και να αντιπαρέρχεται τον ίδιο του τον εαυτό. Η αμηχανία τους φάνηκε στο μόλις ένα πενιχρό όσκαρ ηχητικού σχεδιασμού που απένειμε.
Άλλα δυο χρόνια δρόμος και πάλι με διπλή επιστροφή. "Η Ανταλλαγή" [Changeling] με την αγνώριστη Αντζελίνα και το "Gran Torino" [ΗΠ 2008, 116'] με τον ίδιο να καθοδηγεί τον εαυτό του στο καλύτερο ίσως ρόλο μετά τις "Γέφυρες του Μάντισον", που -όπως δήλωσε- θάναι κι ο τελευταίος του.
Πολωνικής καταγωγής χαρακτήρα έχει ξαναενσαρκώσει στο διόλου αξιομνημόνευτο "Βάπτισμα πυρός" [The Rookie, 1990]. Εκεί ήταν ένας σκληροτράχηλος βετεράνος αστυνομικός, εδώ είναι ένας βετεράνος της Κορέας. Εκεί τάχε πάρει στο κράνος με τον πρωτάρη Τσάρλι Σην, εδώ εξοργίζεται με τον Χμονγκ μετανάστη της διπλανής πόρτας. Εκεί είναι μονοκόμματος κι άκρως συντηρητικός κι εδώ αναθεωρεί την άποψή του για τον κόσμο που έχει αλλάξει παρά τη θέλησή του.
Αυτό που συνεχίζει να εντυπωσιάζει είναι πως η εσωτερική του οργή δεν έχει καταλαγιάσει ούτε πόντο. Γρυλίζει κάθε φορά που τρίζουν τα δόντια του κι είναι έτοιμος να τα βάλει με όλους τους κακούς του κόσμου. Φτύνει βρισιές, καταριέται, ωρύεται αλλά παράλληλα έχει συνειδητοποιήσει πως τα πράματα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την καταστροφή. Όσο απόλυτος και αιρετικός φάνταζε πριν, άλλο τόσο και διπλά ευέλικτος, προβληματισμένος και εντέλει φιλελεύθερος παρουσιάζεται σήμερα.
Παράλληλα παίζει έξοχα και αυτοαναφορικά με αρκετά σημεία αναγνώρισης των παλιών του εαυτών. Φτύνει χάμω σα γελαδάρης και μονομαχεί με τους κακούς, ανατρέποντας τους κώδικες που έχτισε με τις ερμηνείες του στα γουέστερν σπαγκέτι [και ταυτόχρονα κατατροπώνει την κάποτε αδικιολόγητη σκληράδα του]. Απειλεί να καθαρίσει με τα δάκτυλα σε σχήμα πιστολιού [αλά βρόμικος Χάρι] και προκαλεί εξακολουθητικά τους σύγχρονους αλήτες των δρόμων, που δεν του φτιάχνουν πια τη μέρα αλλά του χαλάνε την εύθραυστη υγεία. Διαλέγει επίσης έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο εξουδετέρωσής των που θυμίζει και πάλι το παρελθόν του και συνάμα το γκρεμίζει σαν πύργο στην άμμο.
Με αυτήν την πολλαπλή του αυτοϋπονόμευση έχει ξαναντιλάρει κι έχει κερδίσει νεότερες και παλιότερες γενιές ψαγμένων θεατών. Εδώ όμως φαίνεται πως ανακεφαλαιώνει και ολοκληρώνει, πριν αφήσει το τιμόνι της Gran Torino σε άξια συνεχιστών χέρια, ως αναγεννημένος ουμανιστής, απαλλαγμένος από τα άχθη και τις μισαλλοδοξίες των προκατόχων ρόλων του.
Μια άλλη, λιγότερο γνωστή, διάσταση του πολύπλευρου ανθρώπου Ήστγουντ είναι και αυτή του μουσικού. Παίζει πιάνο και συνθέτει σεμνά και ταπεινά από τα "Δυο καθάρματα στην ίδια πόλη" [City Heat] του 1984. Η σχέση του με το δάσκαλο Lennie Niehaus [που ενορχηστρώνει και το Gran Torino] κρατάει από τον "Στρατιώτη" [Heartbreak Ridge] του 1986. Κι ενώ τα πέντε τελευταία χρόνια συνηθίζει να υπογράφει εναλλάξ με τον γιο του Kyle και τον παλιόφιλο ενορχηστρωτή Michael Stevens ολόκληρες τις μουσικές επενδύσεις των ταινιών του.
Στο "Gran Torino" θυμήθηκε ακόμη και τις φωνητικές του ικανότητες που χρονολογούνται από την κάντρι περίοδο του "Rawhide" [1961-1963] κι αργότερα του "Bronco Billy", του "Any Which Way You Can" [Η γροθιά που μετράει στα ίσια, 1980] και του "Honkytonk Man" [1982]. Εδώ ανοίγει πολύ διακριτικά με βραχνή φωνή το μελαγχολικό τραγούδι των τίτλων τέλους και αφήνει τη σκυτάλη στον πολύ νεότερο και πλέον καλλίφωνο Jamie Cullum.
Το Μάιο του 2009 κλείνει τα 79 και ετοιμάζει ήδη το δικό του ανθρώπινο παράγοντα "The Human Factor", με τον αγαπημένο μας Μόργκαν Φρήμαν να κρατά το ρόλο του Νέλσον Μαντέλα. Για το πολιτικό ποιον του Κλιντ θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά.
West by Eastwood
Ασυγχώρητος cowboy
Million Dollar Clint
For(t)d Gran Torino
