Farewell, horror movies 2025

Μια ακόμα χρονιά και μια ακόμα λίστα για τις ταινίες του φανταστικού κινηματογράφου που φέρουν την υποσημείωση "τρόμου", η οποία κατ' ουσίαν αποδομεί την αξιολογική παράμετρο και εστιάζει στο στοιχείο της ανασκόπησης. Βέβαια, εξορισμού και αναπόφευκτα δε θα ήταν δυνατό να μην έχει έναν τόσο δα χαρακτήρα αποτίμησης, ο οποίος εν προκειμένω κατανέμεται σε τρεις κατηγορίες με τίτλους "Don’t Believe the Hype", "Not Bad" και "Worth Watching".

Επέλεξα συνειδητά να μην αναφέρω τις ταινίες που είμαι πεπεισμένος ότι δεν αξίζουν της προσοχής σας, παρά το επισφαλές που ενέχει κάθε υποκειμενική αξιολόγηση. Δυστυχώς, είδα αρκετές από αυτές, ευτυχώς όμως όχι τόσες όσες πέρυσι. Αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι πράγματι το 2025 ήταν μια καλή χρονιά για τις "ταινίες τρόμου" (χαρακτηρισμό τον οποίο θεωρώ υποτιμητικό, αλλά τον υιοθετώ συμβιβαστικά), είτε ότι το ένστικτό μου με προστάτευσε από το να εκτεθώ σε προφανείς κινδύνους για τη σινεφίλ μου υπόσταση. Έχοντας "τολμήσει" να το γράψω αυτό, αν απορείτε πώς στο καλό μπορεί κάποιος που πλέον συνειδητά παρακολουθεί σχεδόν αποκλειστικά ταινίες τρόμου να θεωρείται ότι είναι σινεφίλ, τότε μάλλον δεν έχει νόημα να διαβάσετε παρακάτω. Αν όμως το πρώτο που ήρθε στο μυαλό σας είναι κάτι ανάλογο του "Ν’ αγιάσει το στόμα σου" (αχ, ευχαριστώ) ή απλά θέλετε να αφεθείτε για λόγους ευγένειας ή περιέργειας (που εδώ μάλλον δεν περιορίζεται στο να σκοτώνει μόνο τη γάτα), προχωρήστε... σχεδόν άφοβα την ανάγνωση, γιατί πιθανότατα και προς τέρψη σας θα βρείτε πολλές αφορμές για να τρομάξετε πολύ.

Έχουμε και λέμε: στην κατηγορία "Don’t Believe the Hype" θα συναντήσετε τα «πολλά υποσχόμενα» φιλμ που δε δικαίωσαν τις προσδοκίες, ή τις διαφημιστικές καμπάνιες τους. Η ενότητα "Not Bad" αναφέρεται στις ταινίες που πιστεύω πως δε θα χάσετε καθόλου το χρόνο σας ή θα ανακαλύψετε το δικό σας αιμοσταγές El Dorado, ενώ η "Worth Watching" περιλαμβάνει αυτές που κατά τη γνώμη μου πρέπει να έχετε δει, για να μη νιώθετε μειονεκτικά, ζώντας σε μια εποχή που οι αφτιασίδωτες αληθινές δολοφονίες και η κοινωνικώς αποδεκτή παράνοια αποτελούν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς σας, σε απευθείας μεταδόσεις και μη, μέσα από τα βίντεο και τα κείμενα (όλων ανεξαιρέτως) των politically correct μέσων που έχετε επιλέξει για την ενημέρωσή σας. Μόνο κριτήριο για την επιλογή των παραπάνω ταινιών είναι το ότι προβλήθηκαν το 2025 και ειδικότερα μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου που ολοκληρώθηκε το αφιέρωμα αυτό. Αν αφορούσε και όσες προβλήθηκαν το 2026, τότε μάλλον θα έγραφα από τη ζώνη ενός ζοφερού λυκόφωτος, σαν εκείνου της τελευταίας μυθικής σκηνής του αξεπέραστου εις τον αιώνα "The Beyond" του Lucio Fulci, όπου οι Catriona MacColl και David Warbeck... Τέλος πάντων, είπαμε: του 2025.

Don’t Believe the Hype

Sinners

Καλά, πόλεμος. Μέχρι εδώ ακούγονται οι διαμαρτυρίες σας. Αυτή η πολυδιαφημισμένη ταινία (που φυσικά υμνήθηκε υπερβολικά από όσους αναζητούν με το ζόρι μια -και μόνη- "horror" ταινία για να δείξουν ότι το "ψάχνουν" κι εκεί) θα ήταν όντως εξαιρετική, αν έμενε σεναριακά στο πρώτο μισό της, δίνοντας στη συνέχεια έμφαση στο πολλά υποσχόμενο μουσικό μέρος (αλήθεια, θύμισε κάποιον το εξώφυλλο του άλμπουμ "I Want You" του Marvin Gaye;), χωρίς τα βρυκολακίστικα. Η δουλειά του επίσης σκηνοθέτη των δύο ταινιών του "Μαύρου Πάνθηρα" Ryan Coogler είναι υποδειγματική, όπως και η Autumn Durald Arkapaw πίσω από την κάμερα. Το δε… "From Dusk Till Dawn" μέρος, λειτουργεί ως ένα (πολύ μικρό) βαθμό, αλλά περισσότερο καταλήγει να αποδομεί το προηγούμενο. 

Weapons

Υπάρχουν μερικές ταινίες τρόμου (πώς είπατε;), που είναι προορισμένες για να μην αρέσουν στους φίλους των ταινιών τρόμου κι αυτές είναι που, κατά κανόνα, γνωρίζουν εμπορική επιτυχία και αποσπούν ευρύτερα θετικά σχόλια. Κατά παράδοξο τρόπο, μια τέτοια αποδείχτηκε ότι ήταν και το "Weapons", που είχε το hype της χρονιάς, την υπογραφή του Zach Cregger που σκηνοθέτησε το αληθινά υπέροχο "Barbarian" (2022), αλλά και πρωταγωνίστρια την Julia Garner που απολαύσαμε πέρυσι στο "Apartment 7A" (πείτε την αλήθεια τώρα, περιμένατε να διαλέξω το "The Fantastic Four: First Steps";). Κι ύστερα σου λένε κάποιοι ότι τα social media έχουν χάσει τη δύναμή τους…

I Know What You Did Last Summer

Δυστυχώς, όπου το σενάριο πήγε να καινοτομήσει (λέμε τώρα…), το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Αν είχαμε να κάνουμε με φορολογικούς λόγους που υπαγόρευαν τα κενά και τις ανακολουθίες ενός επιδιωκόμενου b-movie, όλα θα εξηγούνταν, αλλά εδώ το κόστος παραγωγής ανήλθε στα δεκαοκτώ εκατομμύρια δολάρια… Με τέτοιο cast που είχε στο παλμαρέ του κάποιες εμφανίσεις στα "Stranger Things" και το "Scooby-Doo", δεν έφτασαν ούτε οι συμμετοχές του ένδοξου παρελθόντος της Sarah Michelle Gellar και της Jennifer Love Hewitt (αλήθεια τώρα, θέλετε να γράψω και του Freddie Prinze Jr.;) για να καλυφθεί η όποια σκηνοθετική προσπάθεια της Jennifer Kaytin Robinson για κάτι ανάλογο της ταινίας του 1997.

Predator: Badlands

Ω εσείς πιατοί ακόλουθοι της θρυλικής αυτής μορφής προηγμένης εξωγήινης ύπαρξης, που μεταξύ άλλων είναι γνωστή και ως Yautja, κάνετε την καρδιά σας πέτρα και μη δείτε με τίποτα την ταινία. Θεωρητικά, ο Dan Trachtenberg και η προγενέστερη υπογραφή του στο "Prey" (άντε και στο "10 Cloverfield Lane") του οικείου franchise υπόσχονταν πολλά, αλλά το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Η Elle Fanning επίσης δεν ξεπέρασε τη μετριότητα, παρά τη διπλή συμμετοχή της, ενώ η χαριστική βολή δόθηκε από τους αδλεφούς Duffer, ναι ναι τον Matt και τον Ross των "Stranger Things", οι οποίοι αν και συμμετέχουν μόνο με τις φωνές τους ως κομπιούτερ του διαστημόπλοιου, μοιάζουν για ένα αναπόδεικτο τρόπο να ευθύνονται και για τους αναίτια μακροσκελείς -και συχνά αδιάφορους για την πλοκή- διαλόγους των πρωταγωνιστών, κατά το πρότυπο εκείνων που γεμίζουν τα (τεράστια) κενά στα επεισόδια του Stranger Things - Season 5.

The Conjuring: Last Rites

Εντάξει, δεν ήταν πλέον δυνατό να δούμε κάτι διαφορετικό. Οι ερμηνείες των Patrick Wilson και Vera Farmiga είναι απολύτως δεδομένες και οι λοιπές μάλλον άχρωμες, το σενάριο ακόμα πιο δεδομένο και προβλέψιμο, ενώ ο Michael Chaves (να πω πάλι "δεδομένος";) γνωστός από το franchise. Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας και ο σεναριακός εμπλουτισμός της με περιφερειακά και εντελώς άσχετα με την ουσία γεγονότα, αφαιρεί κι άλλο αλάτι από τη νοστιμιά της, που μοιάζει να εξαντλείται σε δύο jump-scares πριν καν φτάσουμε στα μισά της διαδρομής.

Black Phone 2

Ο έμπειρος Scott Derrickson, ο οποίος υπέγραψε και την πρώτη εξαιρετική ταινία το 2021, κατόρθωσε να μας δώσει ως “συνέχεια” ένα μέχρι το ήμισυ άνευρο splatter με ολίγη από εξορκισμό, βυθίζοντας (κυριολεκτικά) κάτω από τη επιφάνεια μιας παγωμένης λίμνης τις δικαιολογημένα μεγάλες προσδοκίες μας. Ούτε ο Joe Hill έσωσε την κατάσταση, αλλά ούτε και ο Ethan Hawke, που ως ο Grabber λέει: “Dead is just a word”, προφανώς αναφερόμενος στον ευατό του και όχι στην ταινία. 

The Monkey

Η κατάρα που θέλει τις ιστορίες του Stephen King να γυρίζονται αδιάφορα έργα καλά κρατεί. Στην προκειμένη περίπτωση η σκηνοθετική προσέγγιση είναι αξιόλογη, πλην όμως αυτό που ξενερώνει είναι το χιούμορ (άρα, γνήσιο American comedy horror θα έλεγε μειδιώντας κάποιος κακεντρεχής), ενώ θα μπορούσε άνετα να είναι το στοιχείο που θα την εκτοξεύσει. Κύριε Osgood Perkins, με βλέπετε να γελάω;

In the Lost Lands

Όχι, δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, αν και ήμασταν σοβαρά υπονοιασμένοι, παρά τις πολύ φιλότιμες προσπάθειες του τρέιλερ. Πώς το έλεγαν το συγκλονιστικό εκείνο τραγούδι; "Demon Called Deception"; Αυτό ακριβώς. Η Mila Jovovic έχει ακόμα το στυλ, αλλά δείχνει ότι μεγάλωσε και κατά συνέπεια στερείται από το απαιτούμενο φονικό ένστικτο για να συνεχίσει το «μύθο» του "Resident Evil", οπότε τα εφέ και το CGI δε θα μπορούσαν να σώσουν την κατάσταση.

Ash

Κακέκτυπο θεματολογίας Alien sci-fi κουλτουρο-splatter, με σάουντρακ τύπου απλής συνοδευτικής μουσικής ταινιών ‘70s, σεναριακά «κενά» που προσπαθούν να καλύψουν οι δια στόματος εξωγήινου εξηγήσεις (λόγω διαγαλαξιακής γλωσσομάθειας, δεν είχα απολύτως κανένα πρόβλημα να καταλάβω τι λέει), το οποίο αναζητά τη «σωτηρία» μέσα από τις επανειλημμένες close-up λήψεις του... κορμιού της Eiza González. Κύριε Flying Lotus, για ποιους μας πέρασες; Α, βρε Sigourney που σου χρειάζεται...

Final Destination: Bloodlines

Το σκηνοθετικό δίδυμο των Zach Lipovsky και Adam B. Stein, έδωσε μια παρατραβηγμένη «ντόμινο» και σαφέστερα splatter διάσταση στις δολοφονίες, αλλά η ταινία δεν ανταποκρίθηκε στις μεγάλες προσδοκίες (εντάξει, όχι εκείνες του Καρόλου). Εκτός από αυτό, έπαιξε ρόλο η Kaitlyn Santa Juana που προσπάθησε μεν, αλλά δεν «κούμπωσε» στον πρωταγωνιστικό ρόλο, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε γιατί η πολύ καλή στο μάλλον μικρό ρόλο της Brec Bassinger δεν ήταν η εκλεκτή. O tempora o mores ή αλλιώς λάδι στη φωτιά για να λένε οι όμορφες καλές ηθοποιοί ότι βιώνουν ρατσισμό εις βάρος τους!

The Beldham

Η Angela Gulner το πάλεψε σκηνοθετικά, κατόρθωσε να μας αιφνιδιάσει με το σενάριό της, αλλά κατέληξε να φτιάξει μια ταινία που δε θα τη θυμόμαστε σε λίγο καιρό, παρά την κατά διαστήματα αξιοπρεπή ερμηνεία της Katie Parker ("The Fall of the House of Usher", "The Haunting of Hill House"). Τελικά, όταν ο αιφνιδιασμός μετατρέπεται ουσιαστικά σε αυτοσκοπό, μια ταινία δεν είναι δυνατό να μην αναλωθεί σε διεκπεραίωση του μεγαλύτερου τμήματός της.

Not Bad

Frewaka

Ιρλανδική σινεφίλ (με την κρατούσα στενή έννοια της λέξης - εξακολουθώ να παίζω με τη φωτιά, αλλά το απολαμβάνω) ατμοσφαιρική ταινία της Aislinn Clarke σε ως επί το πλείστον Irish gaelic γλώσσα, που τελικά δεν επιβεβαιώνει πλήρως τις προσδοκίες που δημιουργεί το τρέιλερ. Αυτό όμως το στοιχείο που έχει αριστουργηματικό είναι η δουλειά του Narayan Van Maele στη φωτογραφία.

Night of the Reaper

Αν ο Brandon Christensen είχε στη διάθεσή του περισσότερα λεφτά, τότε το πολύ κοντά στα αυθεντικά ‘80s horror αυτό slow burner φιλμ θα ήταν ανάμεσα στα καλύτερα (δεν είναι κυβίστηση, το έγραψα και παραπάνω: "(η λίστα)εξορισμού και αναπόφευκτα δε θα ήταν δυνατό να μην έχει έναν τόσο δα χαρακτήρα αποτίμησης). Η Jessica Clement παίζει καλά μετά το αρχικό «ξενέρωμα», ενώ υπάρχει και ο ενταγμένος πλήρως στα δεδομένα της συγκεκριμένης δεκαετίας ακατέργαστος αστυνομικός πρωταγωνιστής, που κινείται κλασικά στα όρια του ατάλαντου αλλά εν τέλει γίνεται συμπαθητικός. Η ταινία ξεκινά με το "Heartbreaker" της Pat Benatar και τελειώνει με το "Don’t Fear the Reaper” των Blue Öyster Cult. "(Don't fear the Reaper) Baby, take my hand...", άσε καλύτερα, φίλε...

Clown in a Cornfield

Ο Eli Craig ("Tucker and Dale vs Evil") γνωρίζει τι χρειάζεται για να γίνει η συνταγή κλασική, με σεβασμό στον πατροπαράδοτο τρόπο εξέλιξης της πλοκής και μια μικρή έκπληξη (μικρή, είπα) πριν το φινάλε. Κι επειδή πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, στην προκειμένη περίπτωση καλό είναι να γνωρίζετε ότι αυτά αφορούν τη διανομή των ρόλων.

Into the Deep

Η Scout Taylor-Compton είπε να ξεφύγει από τον Michael Myers και… έπεσε σε πεινασμένο... ερωτιάρη καρχαρία! Κι όμως τα κατάφερε καλύτερα από τον σκηνοθέτη Christian Sesma, που φαίνεται πως επέμεινε περισσότερο στις υποβρύχιες λήψεις από ό,τι στη διδασκαλία των ρόλων. Θετική η σχεδόν cameo παρουσία του έμπειρου σε τέτοια νερά Richard Dreyfuss, αλλά εκνευριστική η απίθανη συμπεριφορά του καρχαρία απέναντι στην πρωταγωνίστρια. Βρε συ, καρχαρίας είσαι. Πώς; Χώρισες πρόσφατα; Για σύνελθε, σε παρακαλώ. Σταματάω, γιατί θα με πάρουν στο κατόπι οι φιλοζωικές...

Keeper

Ο σκηνοθέτης και γιος του πρωταγωνιστή του "Ψυχώ" Osgood Perkins, για το χιούμορ του οποίου μιλήσαμε παραπάνω, με ενθουσίασε με το "Longlegs", αλλά με τις δύο επόμενες ταινίες του έχει βαλθεί να μου αλλάξει γνώμη! Πρώτα με το "The Monkey" και ύστερα με το "Keeper", που αναμφίβολα έχει ακόμα περισσότερα πολύ ενδιαφέροντα πλάνα και δη τα στατικά, αλλά και δυνατές -πριν αρχίσουν να κουράζουν- σιωπές. Το άλλο κοινό με το "The Monkey" είναι η πρωταγωνίστρια (μην την πείτε μούσα, φτάνουν πια οι Ούμες και Έμμες παρακαλώ) Tatiana Maslany και οι κάποιες σεναριακές μεγάλες προδοκίες που δεν επαληθεύτηκαν πλήρως, παρά την υπογραφή του Nick Lepard ("Dangerous Animals").

Peter Pan’s Neverland Nightmare

Η όλη κατάσταση με τις «πειραγμένες» παιδικές ιστορίες κατά κανόνα δεν περιποιεί τιμή στο σινεμά του τρόμου. No worries όμως, δε θα αναφέρω τις εξαιρέσεις, αν και... χμ, τι θα έλεγε η Αρχισυνταξία άραγε; Αυτή όμως η σχετικά καλογυρισμένη και μάλλον αδύναμη σεναριακά ταινία προσπαθεί ως ένα βαθμό να κάνει τη διαφορά, πλην όμως ο Scott Chambers δεν έμαθε από τα λάθη στο "Winnie-The-Pooh: Blood and Honey" και μετά βίας πήγε ένα βήμα μπροστά. Still, αν θέλετε ένα ασυνήθιστο bedtime story...

Together

Αν δε σας αποθαρρύνει το ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος δόθηκε στον Dave Franco, το ότι το -ομολογουμένως ασυνήθιστο- σενάριο του σκηνοθέτη Michael Shanks γέρνει σταδιακά στη ρομαντική διάστασή του εις βάρος της φανταστικής, αλλά και δεν φοβάστε τις κατάρες του Δία, τότε να δείτε την ταινία. Μόνο, για καλό και για κακό, μην κάθεστε δίπλα σε κανέναν. Πού ξέρετε;    

Witchboard

Αν θέλετε να δείτε τι μπορεί να κάνει στις μέρες μας ο πρόγονος του Ouija board, αυτή η ταινία είναι για εσάς. Καλογυρισμένο popcorn & soda light horror movie από τον κύριο Chuck Russell των κλασικών "A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors", "The Blob" και "Eraser", με πρωταγωνίστρια την Madison Iseman των "I Know What You Did Last Summer" (TV series 2021) και "Annabelle Comes Home". Θα παίξεις; 

Shell

Γνωρίζαμε ήδη ότι ο Max Minghella αγαπά τις αστυνομικές ιστορίες, αλλά πλέον μάθαμε πως λατρεύει το "The Fly", το οποίο εν προκειμένω προσπάθησε να επικαιροποιήσει με μια καθαρόαιμη "Substance" πλοκή και αισθητική. Η αργοκίνητη αυτή ταινία έχει πρόλογο και επίλογο splatter, την πάντα ενδιαφέρουσα ερμηνεία της Elisabeth Moss να προσπαθεί να σώσει τη μέρα και την Kate Hudson να είναι απλά η μετενσάρκωση του ρόλου της. Τώρα, πώς να κρατηθώ και να μην πω ότι μου έρχεται στο νου ο Jeff Goldblum πριν ασχοληθεί με τη jazz...

Vicious

Ο κύριος "The Strangers" Bryan Bertino έφτιαξε μια πολύ καλογυρισμένη ταινία συναφούς αισθητικής, πάνω σε δικό του -αρκετά κλισέ- σενάριο, που σέβεται τις πατροπαράδοτες αξίες, αλλά χάνεται λίγο τις στιγμές που θέλει να πρωτοτυπήσει. Η Dakota Fanning παίζει πολύ καλά, αλλά η «φάτσα» είναι για μια ακόμα φορά η Kathryn Hunter. Υπάρχουν δύο σκηνές για γερά νεύρα, αλλά αυτά χρειάζονται περισσότερο όταν ακούγεται ξανά και ξανά το ξενέρωμα ως ringtone “Dedicated to the One I Love” των The Mamas and the Papas. Βοήθειαααα...

Everyone is Going to Die

Όταν σε μια ταινία από νωρίς καταλαβαίνεις ότι θα γίνει μια κρίσιμη αποκάλυψη, η οποία νιώθεις ότι θα συμβεί λίγο πριν τους τίτλους τέλους, πρέπει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος (Craig Tuohy) να είναι μαέστρος και οι ηθοποιοί (Jaime Winstone, Chiara D'Anna, Brad Moore) πολύ καλοί για να κρατήσουν το ενδιαφέρον σου ζωντανό. Εδώ η Winstone έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της, αλλά δε μπόρεσε να σώσει το αποτέλεσμα. Μόνο για θεατρόφιλους horror flick lovers. 

The Strangers: Chapter 2

Η συνέχεια του Chapter 1 δεν ολοκληρώνει το μαραθώνιο, προλέγοντας ότι σύντομα έρχεται και το τρίτο μέρος. Το Chapter 2 είναι γεμάτο από… αργοκίνητη δράση και καταδίωξη, με την Madelaine Petsch να κοσμεί το φιλμ που υπογράφει και πάλι ο Renny Harlin, ενώ ο Richard Brake που έχει παίξει μαζί με την Rosamund Pike και τον Dwayne Johnson στο σχεδόν cult "Doom" (2005) θα δραστηριοποιηθεί περισσότερο στο επόμενο, όπως είδαμε από το ενσωματωμένο στην ταινία τρέιλερ. Κλασικό popcorn horror flick.  

Worth Watching

Bring Her Back

Όχι προς όλους ή for devoted horror lovers’ eyes only. Απλώς το έγραψα, για να μη μου πει κάποιος ότι δεν τον προειδοποίησα. Τα αδέλφια Danny και Michael Philippou ("Talk to Me") παραδίδουν μαθήματα σκηνοθεσίας, υπογράφουν και το σενάριο, η μοναδική Sally Hawkins ("Never Let Me Go" - τι αριστουργήματα κι αυτό και το σάουντράκ του, "The Shape of Water") έκανε το δύσκολο έργο τους να προκύπτει πανεύκολο, όπως και ο μικρός ηλικιακά αλλά τρομακτικά καλός Jonah Wren Phillips, με αποτέλεσμα μια κλειστοφοβικά παρανοϊκή, ποιοτική και απολύτως κορυφαία ταινία να είναι γεγονός.

Meat Kills (Vleesdag)

Ολλανδική gore ταινία για φανατικούς (μόνο;) και αδιάβροχους στο αίμα φίλους του είδους, με την υπογραφή του Martijn Smits, ο οποίος αποδεδειγμένα ανήκει στην παραπάνω κατηγορία και την Caro Derkx κομμένη και ραμμένη πρωταγωνίστρια. Μια ομάδα ακτιβιστών εισβάλει σε χοιροστάσιο, για να κινηματογραφήσει υλικό που θα σοκάρει τον κόσμο, με σκοπό να σταματήσουν οι σφαγές των ζώων. Μόνο που τα πράγματα δεν εξελίσσονται ομαλά και αντιστρέφονται οι ρόλοι των θυμάτων. Μέχρι τώρα είχαμε το "πώς προφέρεται ο Kuyt", αλλά πλέον θα αναρωτιόμαστε "πώς προφέρεται το Vleesdag;"

Heart Eyes

«Πουν’ το, πουν’ το, το δαχτυλίδι / ψάξε, ψάξε δε θα το βρεις…» Αυτό ακριβώς γίνεται στο "Heart Eyes", μόνο που στη θέση του δαχτυλιδιού είναι ο δολοφόνος, σε σημείο που τελικά σε εκνευρίζει. Σ'χωρεμένο όμως, διότι η δουλειά του Josh Ruben είναι στιλάτη, το χιούμορ έξυπνο, όπως επίσης κι ο twisted δολοφονικός ρομαντισμός. Με άλλα λόγια, κλασική περίπτωση "My Bloody Valentine", όχι όμως της ταινίας του 1981, ούτε και του συγκροτήματος. “This Valentine's Day, no couple is safe”, λέει το σλόγκαν της ταινίας, αλλά χωρίς να έχει προηγουμένως ρωτήσει την Olivia Holt.

Companion

Η Sophie Thatcher είναι δεδομένα εγγύηση επιτυχίας, ακόμα και όταν η υποτιθέμενη σεναριακή έκπληξη είναι προβλέψιμη, λόγω της αφίσας της ταινίας (ουπς, πιθανό σπόιλερ). Ο Drew Hancock είναι μεν νέος, αλλά καθόλου χτεσινός, κι αυτό φαίνεται σε κάθε λήψη. Αφήστε δε που έχει συνεργαστεί και με την (άλλη αγαπημένη μου ηθοποιό, το γνωρίζετε ήδη) Jane Levy, κάτι που σημαίνει ότι γνωρίζει να αποφεύγει τις κακοτοπιές. 

The Damned

Η κλασική arty σκηνοθετική προσέγγιση του Thordur Palsson αποδείχτηκε σοφή για τη δημιουργία υποβλητικού κλίματος, σε μια ταινία που θα απογειωνόταν αν είχε γράψει πιο έξυπνα το σενάριο ο ίδιος με τον Jamie Hannigan. Η παρουσία όμως της υπέροχης Odessa Young ήταν καταλυτική για να μπει θετικό πρόσημο στην προσπάθεια αυτή.

It Feeds

Αρχικά το περιμένεις πολύ καλογυρισμένο (το μόνο στοιχείο που κατά κανόνα δε μπορεί να σε εξαπατήσει ένα τρέιλερ) και σύντομα βλέπεις ότι ο Chad Archibald έκανε πολύ προσεγμένη δουλειά, η «μικρή» Ellie O'Brien έπαιξε πολύ καλά, οπότε συγχωρείς τα μικρά και αναπόφευκτα σε ανάλογα σενάρια άλματα, ενώ χαίρεσαι ακόμα και με το τέλος, που αψηφά τα κλισέ.

Rosario

Ο Felipe Vargas σκηνοθετεί πολύ όμορφα μια σκοτεινή ατμοσφαιρική ταινία που κρατά το ενδιαφέρον σου αμείωτο, παρά το ότι η πλοκή εξελίσσεται σχεδόν εξολοκλήρου σε ένα διαμέρισμα (με κάποιες προσθήκες δωματίων, ομολογουμένως), καθοδηγώντας με σεβασμό στο παρελθόν τον έμπειρο David Dastmalchian και την υπέροχη στο ρόλο της Emeraude Toubia.

Until Dawn

Σκεφτείτε το "Groundhog Day", αλλά χωρίς να επαναλαμβάνεται αυστηρά το τυπικό, ευφυώς γραμμένο από τους Gary Dauberman ("Salem’s Lot", "It", "Annabelle Comes Home", "The Nun") και Blair Butler ("The Invitation", "Polaroid"), με καλούς -για τους όχι απαιτητικούς ρόλους- ηθοποιούς και σκηνοθέτη τον υπέροχο David F. Sandberg. Όχι απλά αυτό που περιμένεις, αλλά αληθινά απολαυστικό. Ορίστε και πάλι, κύριε Δαβίδ! 

Fear Street: Prom Queen

Μια ταινία φτιαγμένη κυρίως για όσους λατρεύουν τις ταινίες τρόμου των ‘80s, αλλά και κάθε έναν που γουστάρει να σπάζει το κεφάλι του (με το μπαλτά του δολοφόνου) προσπαθώντας να βρει ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα. Ο Matt Palmer εγγυάται τα στάνταρντ της εποχής με όλα τα κλισέ, τη μουσική, το αναμενόμενο χιούμορ, ενώ η India Fowler ενσαρκώνει την πρωταγωνίστρια που όλοι περιμέναμε. Και, ναι, έχει κατακλέψει το "Carrie" και το "Prom Night", αλλά δε μας νοιάζει, εντάξει; Jamie Lee Curtis ζεις, εσύ μας οδηγείς!

28 Years Later

Πολυαναμενόμενο, που σε κάποιους άφησε ανάμεικτα συναισθήματα, δεδομένων των υψηλότατων απαιτήσεων που είχαν δημιουργηθεί. Πώς όμως να μην το επαινέσεις; Βέβαια, ο πολύς Danny Boyle θα μπορούσε να ήταν αποκλειστικά αλληγορικός και όχι μελοδραματικός, αλλά βοηθάει πολύ το σάουντρακ των Young Fathers που είναι απολύτως καθηλωτικό, η Jodie Comer και ο Aaron Taylor-Johnson που ταίριαξαν γάντι στους ρόλους τους, ο Ralph Fiennes που παραμένει σταθερή αξία, ενώ την παράσταση κλέβει ο δεκατετράχρονος Alfie Williams. Άντε τώρα να τα πεις λίγα όλα αυτά...  

Dangerous Animals

Ο σκηνοθέτης Sean Byrne αποφάσισε, ύστερα από δέκα χρόνια απραξίας, να μας αποδείξει ποιο είναι το επικίνδυνο ζώο. Μην είναι ο λευκός ο πεινασμένος ο καρχαρίας; Η μήπως είναι ο παθιασμένος με την αποκατάσταση του διαταραχθέντος οικοσυστήματος κατά συρροή δολοφόνος Jai Courtney; Έλα μου ντε… Πάντως η καταπληκτική action woman Hassie Harrison, δεν είναι με τίποτα;

Bone Lake

H Mercedes Bryce Morgan γνώριζε καλά την Maddie Hasson από το "Fixation" και ευτυχώς την πήρε και στο… αισθησιακό splatter "Bone Lake", που αν είχε καλύτερο το υπόλοιπο καστ και πιο ατμοσφαιρικά δοσμένες κάποιες σεναριακές πτυχές, θα ανέβαινε ακόμα περισσότερο στην εκτίμησή μου. Είμαι σίγουρος όμως ότι -και πάλι- θα αρέσει αρκετά στους φίλους του είδους, ενόψει και του μάλλον απρόσμενου λουτρού (όχι τύπου Ψυχώ) αίματος πριν από την πρωτότυπη πρόταση σε γάμο των τίτλων τέλους. Και στα δικά σας!