Φεύγω
Ο γαλλικός κινηματογράφος μπορεί να γίνει τρομερά βαρετός. Διάφοροι προνομιούχοι αστοί, οι οποίοι τρώνε τα σωθικά της ενώ ποτίζουν με ακριβά κρασιά τα πιάτα της nouvelle cuisine, μπουρδολογώντας ασύστολα περί έρωτα/ ζωής/ ματαιότητας. Κι εκεί που λες, μωρέ δεν ξαναπατάω σε γαλλική ταινία ούτε με σφαίρες (εκτός αν παίζει ο Vincent Cassel, για να εννοούμαστε), βγαίνει μια ταινία σαν το Partir της Catherine Corsini και μας θυμίζει τον Τρυφώ και τον Σαμπρόλ. Και μερικές από τις καλύτερες στιγμές του γαλλικού σινεμά.
Η υπόθεση με δυο λόγια: Η Σουζάν είναι παντρεμένη μ' έναν προνομιούχο πλην άνοστο αστό και ζει στο ονειρεμένο σπίτι της με τα δυο παιδιά της και το σύζυγο. Και μια μέρα, ένας κακομοίρης μετανάστης Καταλανός εμφανίζεται στην πόρτα της για να της κάνει κάτι μερεμέτια. Και το σύμπαν λιώνει. Η Σουζάν τον ερωτεύεται θανάσιμα, όπως κι εκείνος άλλωστε, και παρατάει μια ζωή βολεμένη και άχρωμη για ένα πάθος καταστροφικό. Όλα δείχνουν προς ένα unhappy end, όλα δείχνουν πόσο άδικα στημένη είναι η κοινωνία μας. Υποθέτω ότι αν ο σύζυγος είχε ερωτευτεί την Ουκρανή/Ρωσίδα/Βουλγάρα οικιακή βοηθό, ένα μικρό σκανδαλάκι θα είχε ξεσπάσει βέβαια, αλλά όλα θα είχαν αίσιο τέλος. Ναι αλλά επιτρέπεται σε μια γυναίκα παντρεμένη και μορφωμένη να ερωτευτεί τον Καταλανό οικοδόμο, πρώην φυλακόβιο; Ή στα καθ' υμάς, γίνεται μια αστή ρεφλεξολόγος των βορείων προαστίων να ερωτευτεί τον αλβανό εργάτη που πάει να της βάλει τα πλακάκια; Jamais!
Οι έλληνες κριτικοί - άνδρες όλοι - βρίσκουν την ταινία κοινότοπη και προβλέψιμη. Φοβάμαι ότι το ίδιο θα έλεγαν αν έβλεπαν σε πρώτη προβολή την Καζαμπλάνκα. Σημασία δεν έχει μόνο η ιστορία που διηγείται ο σκηνοθέτης, αλλά και το πώς τη διηγείται. Και φυσικά οι ηθοποιοί που αναλαμβάνουν να τη μεταφέρουν στην οθόνη. Η Κristin Scott-Thomas ξεπερνάει τον εαυτό της, κι από άχρωμη ψυχρή Αγγλίδα (όπως την είδαμε στο Nowhere Boy, πριν δυο μήνες), μετατρέπεται σε μια παθιασμένη ηρωίδα αντάξια της Jeanne Moreau (και της εσωτερικότητάς της). Ο Yvan Attal πολύ καλός στον άχαρο ρόλο του συζύγου. Όσο για τον Sergi Lopez, μακάρι όλοι οι αλλοδαποί μπογιατζήδες/οικοδόμοι/υδραυλικοί κλπ να είχαν το σεξαπίλ και την ευαισθησία του. Κάτι που τον κάνει ίσως λιγότερο πιστευτό από όλους τους υπόλοιπους.
Οι ερωτικές σκηνές της ταινίας είναι σκηνές ανθολογίας. Γεμάτες πάθος κι ένταση, εξηγούν όλα όσα δεν (πρέπει να) λέγονται με λόγια. Κι εδώ, κατά τη γνώμη μου, απογειώνεται η ταινία. Δείχνει με εικόνες - δεν λέει με λόγια - πώς τα καταπιεσμένα συναισθήματα μιας ζωής μπορούν να ξεσηκώσουν έναν τυφώνα και ανατρέψουν τα πάντα. Την ατμόσφαιρα της ταινίας φορτίζουν αποσπάσματα από παλιότερα score του Georges Delarue και του Antoine Duhamel, δύο κλασικών συνθετών της nouvelle vague.
Επειδή 10 με τόνο βάζω στη Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας, στο Partir δεν μπορώ παρά να βάλω ένα 9.
