Frost / Nixon: η Αναμέτρηση, του Ron Howard
[ΗΠ / ΗΒ / Γαλλία 2008, 122']
Νίξον ανομήματα μη μονάν τόξον [ή λίθον βαλέτω]
Να και μια πραγματικά απρόσμενη ταινία από έναν απρόσμενο σκηνοθέτη με έναν απρόσμενα καλό πρωταγωνιστή. Το θέμα της εστιάζει σε μια μελανή σελίδα της πρόσφατης αμερικανικής ιστορίας: ο παραιτηθείς πρόεδρος Νίξον, παραδόπιστος και παμπόνηρος, δέχεται να συνομιλήσει περί της πολιτικής του καριέρας με τον "ακίνδυνο" τηλεπαρουσιαστή Ντέηβιντ Φροστ, προσδοκώντας [πέραν της πλούσιας αμοιβής] την επάνοδό του στον δημόσιο στίβο.
Το βιογραφικό του Φροστ [Michael Sheen] δείχνει έναν άνθρωπο της τηλεόρασης που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική ούτε έχει συνεντευξιάσει κάποιον περί τα κοινά ασχολούμενο. Η καριέρα του τον οδήγησε από τη Βρετανία στην Αυστραλία και η Αμερική δεν τον τράβηξε ποτέ. Ο Νίξον [Frank Langella] είναι μια ενδιαφέρουσα και σκανδαλιστική περίπτωση γιατί έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη την κατάληξη -gate που συνοδεύει έκτοτε κάθε σοβαρό πολιτικό σκάνδαλο της χώρας αυτής.
Το απροσδόκητο της ταινίας είναι ότι περιγράφει μια συνομιλία, τα πριν τα κατά και τα μετά, και καταφέρνει με τρόπο συναρπαστικό να χαρτογραφήσει μια ολόκληρη εποχή, τους ήρωες και αντιήρωές της, αλλά και να δώσει το ίδιο γλαφυρά τον αντίκτυπο του τότε στο σήμερα και το τώρα. Πρόκειται για μια σειρά τετ-α-τετ ερωταποκρίσεων που εξελίσσεται σε μονομαχία, μέσα από έναν ψυχολογικό πόλεμο και την σταδιακή παραβίαση των κανόνων της συμφωνίας.
Το απροσδόκητο αφορά και τον σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ του οποίου η πορεία μοιάζει αρκετά με του Φροστ. Η πρώτη του σκηνοθεσία ήταν το απλά αβανταδόρικο "Grand Theft Auto" [1977, σήμερα πια ένα πολύ πετυχημένο game] με παραγωγό τον Ρότζερ Κόρμαν μέσα από μια ανταλλαγή: ο ως τότε ηθοποιός Χάουαρντ πρωταγωνιστεί στο "Eat My Dust" [1976] του Κόρμαν κι ο δεύτερος τον στηρίζει στο ξεκίνημά του μπρος και πίσω απ' το φακό.
Η συνέχεια είναι πολύ οικογενειακή [ταινίες με μέλη της οικογένειάς του, για όλη την οικογένεια] και πολύ ντισνεϊκή με περιπετειώδεις κωμωδίες επιπέδου για το λαό [Splash / Η Γοργόνα, Cocoon, Willow / Η Οργή των Θρύλων, Parenthood / Δεσμοί Στοργής, The Paper / Το Πρωτοσέλιδο, EDtv, How the Grinch Stole Christmas / Ο Κατεργάρης των Χριστουγέννων].
Κάποια στιγμή ήρθαν πιο καθαρόαιμες περιπέτειες με στοιχεία θρίλερ [Backdraft / Κύματα Φωτιάς, Ransom / Η Απαγωγή, The Missing / Η Απαγωγή (πάλι ρε έλληνα διανομέα;)] πιο "ιστορικές" περιπέτειες [Apollo 13 / Απόλλων 13, A Beautiful Mind / Ένας Υπέροχος Άνθρωπος, Cinderella Man / O Άνθρωπος που Έγινε Θρύλος] κι ανάμεσά τους ένα αχρείαστο ψευδοϊστορικό μελό [Far and Away / Μακρινός Ορίζοντας]. Εσχάτως [2006] ο Ρον είχε χτυπήσει το όριό του [άλλοι λεν πως χτύπησε μπιέλα] με τον πολύφερνο και διαβόητο "Κώδικας Ντα Βίντσι".
Οπότε ξαφνικά, στα 54, αποφασίζει να βουτήξει πιο βαθιά και ν' ασχοληθεί με κάτι λιγότερο επικό [καθόλου], λιγότερο πιασάρικο [ως καθόλου], περισσότερο κλειστοφοβικό, ενδοσκοπικό, εσωστρεφές και προπαντός ατιμωτικό για την πατρίδα του. Και μάλιστα να τα καταφέρει περίφημα, τόσο που να κερδίσει απαιτητικούς θεατές, ψαγμένους κριτικούς και ιστορικούς αναλυτές, αλλά και σοβαρές υποψηφιότητες όσκαρ [σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου, ερμηνείας για τον Λαγκέλα και μοντάζ] και βραβεία [βρετανικά BAFTA και αμερικανών κριτικών].
Απροσδόκητος και ο ιταλικής καταγωγής Φρανκ Λαγκέλα, ένας κλασικός ρολίστας που έκανε ένα μικρό τσακ μπαμ μόλις το 2005 μέσα από το μαυρόασπρο νουάρ "Καληνύχτα και καλή τύχη" [Good Night, and Good Luck.] του Τζορτζ Κλούνεϊ. Εδώ πιάνει τα σουσούμια και τις γκριμάτσες του Νίξον, μπαίνει στη σκέψη του και στην μπαγαποντιά του, αφήνεται στα πάθη και τα λάθη του, ξεσπά και αυτοκαθαιρείται για να "λυτρωθεί" εντέλει δια των τοιούτων μαθημάτων.
Εξαιρετικό και το υπόλοιπο πολυ-φονικό καστ, οι βρετανοί Michael Sheen [Φροστ], Rebecca Hall [το κορίτσι του], Matthew MacFadyen [συνεργάτης του], Toby Jones [ατζέντης], ο τρελός αυστραλός Sam Rockwell [συνεργάτης], ο κουλ καναδός Oliver Platt [ο 4ος της παρέας], ο αμερικανός Kevin Bacon [βαλές του Νίξον] κι όλοι οι μικρότεροι χαρακτήρες, που ζωντανεύουν πειστικά μια εποχή κι έναν παρα/μύθο.
O Hans Zimmer γέμισε μουσικά και πολυφωνικά τα 43 από τα 120 λεπτά [από όμποε μέχρι ντίσκο] και οι μοντέρ Dan Hanley και Mike Hill ανέβασαν το σασπένς κι ανέδειξαν την παράλληλη δράση και την πρόσωπο κατά πρόσωπο κόντρα. Συν τοις άλλοις, ένα μάθημα ιστορίας πρέπει να 'ναι και διασκεδαστικό και ψυχαγωγικό, αν μπορεί.
