Η αγάπη είναι παράξενη

Βρισκόμαστε στη μητροπολιτική Νέα Υόρκη. Μετά από τέσσερις δεκαετίες συμβίωσης, ο ζωγράφος Μπεν [John Lithgow] και ο καθηγητής μουσικής Τζορτζ [Alfred Molina] αποφασίζουν να παντρευτούν στο Μανχάταν. Ο Τζορτζ εργάζεται σε καθολικό σχολείο. Ο διευθυντής παπάς τον συμπαθεί αλλά ο εργοδότης αρχιεπίσκοπος έχει αντίθετη άποψη για την επισημοποίηση του δεσμού του. Έτσι ο Τζορτζ απολύεται, οι οικονομικές ισορροπίες ανατρέπονται, τα κτηματομεσιτικά επίσης, και οι δυο μεσήλικες αποχωρίζονται [προσωρινά;] ο εις τον άλλον.

Ο Μπεν θα πάει να μείνει στου ανιψιού του [Darren E. Burrows], του οποίου η γυναίκα [Marisa Tomei] ζει το δικό της διχασμό κι ο γιος [Charlie Tahan] κινδυνεύει. Ο Τζορτζ φιλοξενείται από ένα γκέι ζευγάρι "αστυθήλακων" [εσωτερικό αστείο, όχι δικό μου]. Αμφότεροι περιορίζονται οικτρά και οι ζωές τους κάθε άλλο παρά ενωμένες είναι. Αυτό που έδειχνε να είναι φυσική συνέχεια γίνεται πικρός επίλογος, συνοδεία μουσικής του Φρειδερίκου Σοπέν.

Ωστόσο η ταινία διατηρεί μια πραότητα και μια γλυκύτητα που οφείλεται κυρίως στις εξαιρετικές επιδόσεις των δύο πρωταγωνιστών, Λίθγκοου και Μολίνα. Η φυσικότητά τους είναι επιβλητική από την πρώτη κιόλας σκηνή όπου προσπαθούν να βρουν ταξί στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Η χαμηλών τόνων σκηνοθεσία του Άιρα Ζακς και το σεναριακό πάρε-δώσε με τον Mauricio Zacharias αβαντάρει τους δυο βασικούς χαρακτήρες και μας χαρίζει στιγμές απόλαυσης χωρίς γλυκερούς μελοδραματισμούς. Η ταινία απευθύνεται τόσο στην καρδιά όσο και στο μυαλό και ισορροπεί ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική.

Διευθύνων φωτογραφίας ο έμπειρος Χρήστος Βουδούρης [Ηνίοχος, Άλπεις, Πριν τα Μεσάνυχτα] ενώ χρηματοδότης ήταν και η ελληνική Faliro House Productions του Χρήστου Β. Κωνσταντακόπουλου.

Βαθμός: επτά [7]