Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον του David Fincher

[The Curious Case of Benjamin Button, ΗΠ 2008, 166']

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπερπαραγωγή επιπέδου "Τιτανικού" [1997]. Είναι υποψήφια για 13 όσκαρ [ο Τιτανικός ήταν για 14 και πήρε 11] και η ιστορία των πολλών βραβείων μάλλον θα επαναληφθεί στερεότυπα. Δεν είναι μια κακή ταινία. Ίσα ίσα. Είναι ένα θαυμάσιο παραμυθάκι, γεμάτο εναλλαγές, αγωνία, συγκίνηση και καλοκουρδισμένο ρυθμό που σε κρατάει άνετα απ' την αρχή ως το τέλος. Έχει ερμηνείες, έχει υπερβολές, εντάσεις κι εκτονώσεις, αλλά έχει και συμβάσεις που πρέπει ν' αποδεχτείς ως μέρος της ανθρώπινης ιστορίας.

Η ιδέα του είναι πολύ πρωτότυπη, πιο πρωτότυπη κι απ' αυτή του Φόρεστ Γκαμπ! Μέσα σ' ένα γηροκομείο μεγαλώνει ένα παράξενο "παιδί" που γεννήθηκε υπέργηρο και ζαρωμένο. Μοιάζει θνησιγενές αλλά όσο μεγαλώνει τόσο ξανανιώνει και ζει όλη του τη ζωή ανάποδα, απ' το τέλος προς την αρχή. Βλέπει τους άλλους να γερνούν ενώ αυτός ακμάζει. Βλέπει τον έρωτα της ζωής του να προσπερνά αλλά κάπου πιο κάτω τον αγκαλιάζει. Βλέπει την κόρη του και σκέφτεται ότι σε λίγο θά 'ναι πιο παιδί απ' αυτήν. Κι όπως στα γεροντάματα καραδοκεί η άνοια, έτσι και στα παιδιακίσματα όλα γίνονται άγνωστα και πρωτοφανή.

Αφηγητής αυτής της απίθανης ζωής είναι μια γιαγιά [Κέητ Μπλανσέτ] προς την κοπέλα που την κουράρει τις τελευταίες της ημέρες. Κι ένα ημερολόγιο που ανοίγεται επί τούτου σαν μια διαθήκη και παρακαταθήκη του παρελθόντος μέλλοντος. Δε λέω άλλα γιατί βαριέμαι.

Τα ψηφιακά εφέ, τα προσθετικά και το μακιγιάζ αναλαμβάνουν όλο το βάρος του αρχικού γήρατος, του μικρο-μαρασμού και του ανάποδου χρόνου 160 λεπτά. Ο Brad Μπάτον Pitt ανταποκρίνεται όσο μπορεί στην αρχή και αναθαρρεύει όταν αποκτά το φυσικό του μέγεθος. Ιδιόμορφοι φακοί και βαζελίνες επιστρατεύονται για να τον δείξουν νεότερο από τη φυσική του ηλικία, όταν πρέπει. Όλα τα υπόλοιπα απλά στριφογυρίζουν μεταξύ ιστορίας και μύθου, όπως ένα κουτί σοκολατάκια όπου ποτέ δεν ξέρεις τι έχουν μέσα τους. Το αντίστροφο συμβαίνει στην Cate Blanchett αλλά κι αυτό δεν είναι λιγότερο παράξενο. Είναι το ίδιο αφύσικο θα έλεγα, αλλά ποιος νοιάζεται;

Το κείμενο αυτό γράφτηκε καθαρά πειραματικά. Ήθελε ο εκδότης να μου αποδείξει ότι θα το διαβάσουν πιο πολλοί απ' ότι τα άλλα τα "κουλτουριάρικα" που γράφω μόνο για τους 5-6 που έχουν δει την εκάστοτε ταινία. Ελπίζω να τον βοήθησα στην στατιστική του.

Διάβασε επίσης:

Rip, Rig & Panic Room  
Η κατάληψη των υποψηφιοτήτων Oscar από τον Μπέντζαμιν Μπάτον