Η Φυλή

Κωφός έφηβος καταφτάνει σε ανάλογο ουκρανικό ίδρυμα, ήδη διαβρωμένο και παρακμιακό, όπου ο υπόκοσμος της "Φυλής" του κυριαρχεί. Βία, τραμπουκισμοί, πολύ χοντρά καψόνια, λαθρεμπόριο, πορνεία, μαστροπεία, εκβιασμοί, δολοφονίες, αθέμιτοι ανταγωνισμοί, εκδικητικοί τσαμπουκάδες. Ενώ ανέρχεται τα σκαλιά της ιεραρχίας μεταμορφωνόμενος σε χειρότερο των χειρότερων, ερωτεύεται παράφορα μια τρόφιμο κωφή που εκδίδεται από το σινάφι επί χρήμασι. Αυτό επηρεάζει δραματικά το συναισθηματικό του κόσμο και δρομολογεί ανείπωτες εξελίξεις χωρίς επιστροφή.

Το πρωτότυπο μιας τόσο κλασικής (δια)πλοκής είναι ότι είναι βωβή! Δεν υπάρχουν διάλογοι παρά μόνο στη τοπική νοηματική νεανική αργκό [χωρίς υπότιτλους ή αφήγηση]. Επ' αυτού μας προειδοποιεί σχετική κάρτα πριν αρχίσει η ταινία. Η ηχητική μπάντα περιλαμβάνει αγκομαχητά, κρότους, βόμβους, βογκητά, βοές, βουβά κλάματα, σπασίματα και ρόγχους μηχανών, κλιματιστικών, κινητήρων. Ήχους ευχαρίστησης, παθιασμένης απόλαυσης, πόνου, ηδονής, οδύνης, φόβου, τρόμου, απελπισίας, οργής. Κατά τα άλλα, ηχηρή σιωπή βασιλεύει στο ίδρυμα. Άκρα του τάφου.

Καταρχήν λοιπόν είμαστε σαν ψάρια έξω απ' το νερό, όπως ο κεντρικός αντιήρωας. Μόνο που αυτός ξέρει τη γλώσσα ενώ εμείς... τη μαθαίνουμε και παθαίνουμε. Η κάμερα αρκετές φορές ακολουθεί στο χέρι κατά πόδας με μακρόσυρτες λήψεις που επιτείνουν την αγωνία ότι κάτι κακό θα συμβεί. Κι αν συμβεί, τίποτε δεν μας καθησυχάζει ότι μπορεί να συμβεί παρακάτω κάτι ακόμη πιο κακό. Γιατί να το κρύψομεν άλλωστε. Η πιθανότητα να φύγετε έξω τρέχοντας και ουρλιάζοντας ή κρατώντας το στομάχι σας ή έστω να σας μεταφέρουν λιπόθυμο, μεγαλώνει στο μέσο της υπόθεσης αλλά δεν είναι απίθανο να μην αντέξετε το τέλος.

O Σλαμποσπίτσκι είναι πολύ σκληρός για να μάς πεθάνει. Αδυσώπητος. Αφήνει τις εικόνες να σιγοβράζουν στο ζουμί τους, να κραυγάζουν μόνες τους κι αβοήθητες. Να χαράζουν αυλάκια πάνω μας, να οργώνουν το μυαλό, να ματώνουν τις σκέψεις. Μιλάει για μια κοινωνία χωρίς έλεος, αδίστακτη ζούγκλα της επιβίωσης, μια εξτρεμιστική μικρογραφία του κόσμου που άξενα μας περιβάλλει. Μια κοινωνία όπου ανατέλλει γοργά το σύνθημα "ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος". Όμως -δυστυχώς- οι παραλληλισμοί με τη δική μας ζούγκλα είναι πάρα πολλοί και ύπουλοι. Δε μας αφήνει απέξω, δε μας κάνει καμιά χάρη να σκεφτούμε ή να πούμε ότι δε μας αφορά.

Ως τώρα έχει κερδίσει γουρσούζικο αριθμό βραβείων, πράγμα ταιριαστό θαρρώ. Σπουδαιότερα εκείνο της Εβδομάδας Κριτικής στις Κάννες, το άλλο της ευρωπαϊκής ανακάλυψης της χρονιάς της Ακαδημίας Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και αυτό της σκηνοθεσίας στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Βαθμός: οκτώμιση [8,5]