Η μυστική λέσχη

Τα εκκλησιαστικά θέματα είναι ταμπού στις ελληνικές ταινίες, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για παιδοφιλία στους κόλπους της εκκλησίας. Μόνο κάποιες ελαφρές κωμωδίες δίνουν μια φολκλορική νότα στο βίο των παπάδων και στις σχέσεις τους με τους πιστούς. Εδώ όμως πρόκειται για ένα χιλιάνικο δράμα, πολύ δράμα, μα πάρα πολύ βαρύ δράμα.

Σ' ένα σπίτι έξω από τον κόσμο, ζουν έκπτωτοι καθολικοί ιερείς οι οποίοι κουβαλάνε ο καθείς το δικό του ένοχο μυστικό. Απομονωμένοι απ' τους ανθρώπους [πλην σποραδικών ολιγόωρων εξόδων] προσπαθούν να διαχειριστούν τη νέα κατάσταση πραγμάτων με τη βοήθεια μιας οικονόμου πρώην αδελφής μοναχής που ανεβαίνει στο δικό της γολγοθά, μακριά από τα θύματά τους και την ταπεινωτική κατακραυγή που θα σήμαινε ο εντοπισμός τους από αυτά.

Η σύντομη συνύπαρξη πέμπτου συγκάτοικου που κουβαλάει δικά του δαιμόνια, πυροδοτεί σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων. Ένας και μόνος, κάποτε πολλαπλά κακοποιημένος ανήλικος και τώρα ενήλικος με πολύπλοκα ψυχολογικά προβλήματα, είναι αρκετός για να καταλύσει την όποια ηρεμία και τον όποιο συμβιβασμό επιχειρούν να πετύχουν οι, ένοχοι με τη συνείδησή τους, πρώην ιερωμένοι.

Η έκρυθμη κατάσταση έχει ως επακόλουθο την άφιξη περιοδεύοντος "τοποτηρητή" εξομολόγου, ο οποίος επισκέπτεται τέτοιου είδους σπίτια ανά την επικράτεια και τα κλείνει όταν διαπιστώνει ότι δεν επιδέχονται εξυγίανση [κανόνας απαράβατος ως εδώ]. Η απόλυτη αυστηρότητα του ανθρώπου αυτού τον κάνει να φαίνεται ως νεοπαγής ιεροεξεταστής στα μάτια των αμαρτωλών παπάδων οι οποίοι αυτοτιμωρούνται ακούγοντας εξομολογήσεις. Αλλά κι αυτός ο "παρείσακτος" το μόνο που θέλει είναι να εξομολογήσει τον καθέναν ξεχωριστά κι όχι να σκάψει στο βάθος της ψυχής τους. Καταφέρνει να τους στερήσει μία-μία τις όποιες μικροχαρές τούς επιτρέπουν να δραπετεύουν παραβατικά από τις ενοχές τους και τότε η "δι' αλλήλων σώζεσθαι" προσπάθεια ναυαγεί άπατη.

Ο θεατής καλείται κλειστοφοβικά να συμβιώσει με όλα αυτά και πυροβατεί διαρκώς σε αναμμένα κάρβουνα παρόλο που [εδώ στα μέρη μας] είναι τυπικά ορθόδοξος και ουσιαστικά απομακρυσμένος από τη θρησκεία. Εντούτοις οι καταστάσεις που έχουν προηγηθεί του δράματος είναι εξίσου τραγικές και όλοι μας έχουμε ακούσει έστω κι από μακριά για τέτοια φαινόμενα σε βάρος ανήλικων, αγοριών και κοριτσιών. Τα οποία, είμαστε σίγουροι πια, έχουν αφήσει στερεά κατάλοιπα σε ψυχές και σώματα.

Το θέμα είναι ασήκωτο ακόμα κι αν σκεφτόμαστε ότι δε συμβαίνει σε μας και συνεπώς δε μας αφορά. Η άβυσσος ψυχή του ανθρώπου και ειδικά αυτού που πίστεψε ότι μπορεί να ζήσει συντροφιά μόνο με το πρόσωπο του θεού του, είναι αυτή που εντέλει υποδαυλίζει αφύσικες καταστάσεις ή που βαφτίζει τις μικρές παρεκτροπές σε "μεγάλες αμαρτίες". Οι μεγάλες αμαρτίες σκάνε στο πρόσωπο της κοινωνίας [πάνω σ' όλους μας τελικά] και η εκκλησία το μόνο που επιθυμεί είναι να σκουπίσει βιαστικά τις βρομιές και να τις κρύψει κάτω απ' το χαλί.

Μας βολεύει να πούμε ότι η Χιλή είναι πολύ-πολύ μακριά, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο, τα καρφιά αφήνουν ανεξάλειπτα σημάδια. Δεν αρκεί μια απλή αισθητική επέμβαση επί των τύπων των ήλων των! Είναι φενάκη του φαίνεσθαι και κουκουλώνει τρομοκρατικά το είναι μας. Πέφτει βαριά σκιά σε ηλιόλουστη παραλία με σέρφερς. Καταψύχει ψυχές.

Βαθμός: οκτώμισι [8,5]