Η νύχτα πριν πέσει το Παρίσι

Οι σύμμαχοι πλησιάζουν στο Παρίσι κι ο στρατιωτικός διοικητής του, στρατηγός βον Κόλτιτς [Niels Arestrup] έχει λάβει απαράβατη εντολή να το... ανατινάξει συθέμελα. Τα πάντα όλα... μουσεία, μνημεία, γέφυρες, ξενοδοχεία, δημόσια κτίρια και ιδιωτικά, μαζί με τους κατοίκους. Έτσι θα καθυστερήσει η επέλαση των συμμάχων προς το Βερολίνο. Ξέρουμε ήδη ότι αυτό δε συνέβη ποτέ αλλά δεν ξέρουμε, ίσως, πόσο λίγο έλειψε να γίνει μια τέτοια ολική καταστροφή.

Απέναντί του θα βρεθεί ένας σουηδός διπλωμάτης γεννημένος στο Παρίσι, ο γενικός πρόξενος Ραούλ Νόρντλινγκ [Andre Dussollier]. Θα φτάσει στο αρχηγείο του στρατηγού από ιδιαίτερη είσοδο και θα προσπαθήσει να τον μεταπείσει για το ιστορικό ατόπημα, του ίδιου προσωπικά αλλά και της χώρας του ολόκληρης. Τα επιχειρήματά του κλιμακώνονται όσο πλησιάζει η κρίσιμη στιγμή όπου όλα θα χαθούν με το πάτημα ενός κουμπιού.

Γιατί όμως μας ενδιαφέρει μια τέτοια ιστορική ταινία; Διότι ο κύριος Ραούλ είναι κι αυτός "στρατηγός". Είναι στρατηγός της διπλωματίας. Δεν είναι στυγνός μηχανορράφος ούτε στυγερός δολοπλόκος αν και θα μπορούσε. Και είναι και δεν είναι ούτ' είναι ούτε δεν είναι, θα λέγαμε, για να ανεβάσουμε το θερμόμετρο. Πάντως δεν είναι γιαλαντζί πολιτικάντης ούτε δήθεν διαπραγματευτής. Είναι λογικά σκεπτόμενος και αυτόβουλος άνθρωπος που θέλει δια της τέχνης του, δια της διπλωματίας και μόνο, να σώσει την Πόλη του Φωτός. [τέτοιους αρχιδάτους έλληνες διπλωμάτες αν είχαμε...]

Όλη λοιπόν η αντιπαράσταση ή συμπαράσταση γίνεται μέσα σε ένα δωμάτιο με τα δύο αυτά κεντρικά πρόσωπα. Ο Σλέντορφ πατάει επάνω στο ομώνυμο θεατρικό έργο με τους ίδιους συντελεστές, αλλά μάς δείχνει εμβόλιμα και τις κινηματογραφικές εξελίξεις της πολιορκίας. Αυτές οι μικρές εναλλαγές παρατείνουν την αγωνία κι ανεβάζουν την περιέργειά μας να δούμε πώς αποφεύχθηκε εντέλει το κακό. Έχουμε σχεδόν ξεχάσει ότι δεν έγινε τελικά και κρατάμε την αναπνοή μας σα να επίκειται από στιγμή σε στιγμή, σα να πρόκειται να αλλάξει το δικό μας παρόν από κάποιο πιθανό παρελθόν.

Όμως όλα είναι θέματα Στρατηγικής. Όχι αυτής της πολεμικής τεχνικής που καταστρέφει λαούς και πολιτισμούς, που μηδενίζει και εντελεχώς επανεκκινεί. Αλλά αυτής που προλαμβάνει, που διασώζει, που αποτρέπει, που ανατρέπει τα προδήλως τετελεσμένα. Που συνενώνει και ανθρωποκεντρίζει. Με ενδελέχεια, σύνεση και περίσκεψη. Με προβληματισμό, προοπτική και συναίσθηση για έναν [κάποιον] αυριανό κόσμο. Με αυτογνωσία και μέτρο τον άνθρωπο.

Σε αυτού του είδους τα μαθήματα σκέψης, τακτικής και δράσης, ο Φόλκερ Σλέντορφ είναι Αρχιστράτηγος. Της όπερας, του θεάτρου, του κινηματογράφου, της τέχνης και της ζωής.

Βαθμός: επτάμιση [7,5]