Inland Empire του David Lynch
Είναι πολύ εύκολο να παραβλέψει κανείς ότι η νέα ταινία του Lynch συνιστά ένα βαθύ κοινωνικό σχόλιο. Με ποικίλες διαστάσεις. Πάρτε, για παράδειγμα, εκεί που βλέπουμε σκηνές από ένα sitcom στο οποίο πρωταγωνιστούν κουνέλια. Μιλάνε μεταξύ τους και σε κάποια σημεία ακούγονται κονσερβοποιημένα γέλια, όπως γίνεται στο "Friends" (απλά στο "Friends" τα γέλια πέφτουν σε πιο σχετικά σημεία). Το μήνυμα είναι σαφές: και τα ζώα έχουν δικαιώματα στην τηλεόραση! Σε μια άλλη σκηνή, μια παρέα από ιερόδουλες είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και αμπελοφιλοσοφούν και, ξαφνικά, επιδίδονται σε ένα χορευτικό του "Locomotion". Το μήνυμα: η φτώχια θέλει καλοπέραση! Η δε πρωταγωνίστρια περιφέρεται σε όλη τη διάρκεια του έργου και την περισσότερη ώρα έχει στο πρόσωπό της την ίδια εκνευριστική έκφραση απορίας/ έκπληξης που έχει η Άννα Δρούζα στην εκπομπή της όταν κάποιος καλεσμένος της λέει κουλά. Το μήνυμα: Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! Κορυφαία όλων, η σκηνή όπου η Dern ξερνάει πάνω σε ένα πλακάκι-αστέρι του Hollywood, και αυτός είναι και ο συμβολισμός-κλειδί της ταινίας.
Για το "Inland Empire" έχουν ακουστεί διάφορα: ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτα (ψέμα, κάτι ψιλά τα πιάνεις, ειδικά στην αρχή), ότι η Dern δίνει ερμηνεία ζωής (αλήθεια, αλλά αν για κάποιο λόγο δεν την πας, τότε την έκατσες - εμφανίζεται τουλάχιστον στο 90% των σκηνών), ότι ο Καρδερίνης έφυγε μετά τα 15 πρώτα λεπτά (αλήθεια, και καλά έκανε), ότι γυρίστηκε χωρίς σενάριο (αλήθεια, και είναι προφανέστατο). Αυτό που θα διαβάσετε, ως επί το πλείστον, είναι να μην προσπαθήσετε να καταλάβετε, αλλά να βυθιστείτε στην ατμόσφαιρα. Αν τώρα αυτή η ατμόσφαιρα σάς αρέσει να είναι μια σειρά από ασυναρτησίες, και μάλιστα τρίωρης διάρκειας, τότε καλώς ήρθατε. Πάντως εδώ δεν έχουμε ούτε το ευφυές και γεμάτο ερωτισμό-μυστήριο του Mulholland, ούτε τις κλειστοφοβικές υπερβάσεις της Χαμένης Λεωφόρου, ούτε καν τον ανατρεπτικό -και συχνά χιουμοριστικό- σουρεαλισμό του Ύποπτου Κόσμου, αλλά έναν Lynch που το έχει ρίξει καθαρά στην τρελή και έχει φτιάξει μια ταινία τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Κυριολεκτικά. Τα κουνέλια λαλούν, και οι ιερόδουλες χορεύουν το "Locomotion".
Στις περισσότερες από τις ταινίες του Lynch, το πιο αγαπημένο σπορ είναι να προσπαθήσεις να εξηγήσεις τι συνέβη και να εκλογικεύσεις τα όσα είδες. Στο "Inland Empire" αυτό είναι mission impossible, και ίσως και μόνο για αυτό να αξίζει και κάποιο credit στο δημιουργό του. Είναι σα να λέει, σταματήστε να αναλύετε και απλά δείτε. Όταν, μάλιστα, βάζει και στους τίτλους του τέλους τη μία από τις δύο πρωταγωνίστριες του Mulholland να μάς χαιρετάει πονηρά, κάνοντας για πολλοστή φορά μέσα από το "Inland Empire" μια αναφορά στην προηγούμενη ταινία του, είναι σα να μας λέει ένα από τα εξής δύο: "αντέξατε τρεις ώρες; μπράβο σας!"... ή, στη λιγότερη κυνική εκδοχή, "τώρα που σας κούφανα τελείως, πιστεύω ότι θα πάψετε να ποστάρετε όλες αυτές τις ανόητες ερμηνείες στα message boards. Την άλλη φορά ελάτε προετοιμασμένοι να δείτε απλά ένα δραματοποιημένο όνειρο πάνω στο πανί, και θυμηθείτε πως τα όνειρα όχι μόνο σπάνια βγάζουν νόημα, αλλά συχνά δεν αξίζει να ασχοληθείς και πολύ μαζί τους".
