Jack

Ο δεκαετής Τζακ είναι παιδί της μεγαλούπολης με μητέρα λούζερ εξώλης και προώλης [νάχαμε να λέγαμε] που αλλάζει συντρόφους λούζερς σαν τα πουκάμισα, ψάχνοντας [είν' η αλήθεια] για τον έναν. Έχει κι ένα αδερφάκι εξάχρονο, Μανουέλ, από άλλον πατέρα λούζερ. Μεταξύ του τελευταίου πουκάμισου και του επομένου, ο Τζακ θα βρεθεί παραχωρημένος σε ένα ίδρυμα. Θα πέσει θύμα φιλίας [ανιδιοτελούς] και στο καπάκι σε ενέδρα τσαμπουκά. Θα καταπιεστεί, θα βουλιάξει αλλά δε θα πνιγεί. Θ' αναζητήσει το αδερφάκι και μαζί τη μητέρα τους. Οδύσσεια δεκαετούς άνευ διαστήματος.

Από μικρός στα βάσανα, θα έρθει αντιμέτωπος με την ανευθυνότητα και την άστατη συμπεριφορά των μεγάλων που ως μόνοι και γονείς αδυνατούν να φροντίσουν ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό τους [πληθυντικός της ευγενείας]. Παρόλο που ζει σε μια τεράστια ασφαλή πόλη [Βερολίνο χωρίς διακριτικά], με ανασφαλή μητέρα, οι περιπέτειές του οφείλονται κυρίως σε δικές της αμαρτίες. Η κάμερα όμως σκαμπανεβάζει ακολουθώντας τη δική του ψυχολογία. Το περιβάλλον δεν τον φοβίζει αλλά η συνεχής απουσία της απούσας μάνας τον εξαναγκάζει να ωριμάσει και να πάρει καθοριστικές αποφάσεις.

Ταινία γερμανική που υπαινίσσεται ότι εμείς εδώ είμαστε σε παράδεισο. Συμβαίνουν, μας λέει, και στις "καλύτερες" χώρες με άριστη ιδρυματική υποδομή, με άριστη εκπαίδευση, με άριστη κοινωνική δομή, με άριστους παιδοψυχολόγους... όμως χωρίς τσίπα και ενίοτε δίχως συναίσθηση. Η αδιαφορία (δεν) είναι έγκλημα, τα προβλήματά της είναι πραγματικότητα αναγκασμένοι να τα διαχειριστούμε. Χα-χα, χα. Με έπιασε τώρα το αντι-γερμανικό μου και (δεν) είμαι πια αμερόληπτος.

Εδώ όμως έχουμε έναν ανήλικο πρωταγωνιστή παλικάρι [Ivo Pietzcker]. Σηκώνει στους ώμους τα βάρη της κακούργας κενωνίας και αντικρίζει κατάματα το πρόβλημα δίνοντας λεοντόκαρδη λύση. Χάρη σ' αυτόν η ταινία αποκτά ειδικό βάρος και απευθύνεται σε όλους, στους μέλλοντες, στους παρόντες και στους απόντες γονείς, αρπάζοντας το θέμα από τα @ρχίδι@.

Βαθμός δυσκολίας: οκτώ [8]