Καυτός Ήλιος

Τρεις ιστορίες αγάπης με διαφορά δεκαετίας μεταξύ τους, με καθοριστικό φόντο τον πόλεμο της διάσπασης, ανάμεσα σε δυο από τις εθνότητες της πρώην Γιουγκοσλαβίας [οποιεσδήποτε δυο με διαφορετικό θρήσκευμα μας κάνουν]. 1991, έρως-ήρως στα χρόνια του τυφλού μίσους και της τρέλας του εμφύλιου, στην έναρξή του μάλιστα. 2001, έρως-χήρος στα συντρίμμια του ονείρου, με το τίμημα της ελευθερίας και τα σημάδια νωπά και ανεπούλωτα. 2011, έρως-στείρος στη σκιά των ανθρώπων και των ουλών, με τις μνήμες-μνήματα ακόμη να χάσκουν, να όζουν.

Το εύρημα της ταινίας, οι δυο πρωταγωνιστές [Tihana Lazovic, Goran Markovic], κοινοί και κοινοί, να μας λένε ανοιχτά ότι η αγάπη είναι μία κι ο πόλεμος μαυρίλα. Ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε αλλά μένουνε τα ίδια κι οι άνθρωποι το ίδιο κατά βάθος, μένουνε άνθρωποι. Ότι οι συνέπειες της έκρηξης της μισαλλοδοξίας είναι βαριές και μακροχρόνιες. Αυτό για έναν εξωτερικό παρατηρητή φαντάζει εξ ακοής αυτονόητο και ταυτόχρονα εξ επαφής αδιανόητο, γιατί αδυνατεί [ως θεατής] να κατανοήσει τις διαφορές και διότι δεν καταλαβαίνει -αν όντως υπάρχουν σοβαρές διαφορές- γιατί είναι τόσο σημαντικές ώστε να προβάλλονται ως αιτία αλληλο-καταστροφής. Καταλαβαίνει και δεν καταλαβαίνει, δηλαδή. Το νιώθει όμως.

Σε μια χώρα με τόσα πολλά σλαβικά φύλλα, το αυτονόητο και το αδιανόητο εναλλάσσονται και ανταλλάσσουν ρόλους και έννοιες. Ο σκηνοθέτης Μάτανιτς [Η ταμίας θέλει διακοπές, Ωραία νεκρά κορίτσια, Η μητέρα της ασφάλτου] μας χαρίζει την πλέον ώριμη δουλειά του, θέλοντας να μεταφέρει στον έξω κόσμο τις αποχρώσεις του μαύρου γκρίζου κόσμου στον οποίο μεγάλωσε. Ταυτόχρονα όμως διατηρεί τη βαθιά του πίστη στον άνθρωπο και πριμοδοτεί με τον τρόπο του την ανεχτική συμβίωση. Δεν τρέφει αυταπάτες αλλά και δεν μοιρολατρεί. Κοιτάει ομπρός πατώντας στην οδυνηρή Ιστορία. Νιώστε το!

Βαθμός: οκτώ [8]