King of California του Mike Cahill
[Ο βασιλιάς και ο θησαυρός, ΗΠ 2007, 93']
Μαθήματα προσωπικής ανεξαρτησίας και ατομικής ελευθερίας από έναν πρωτοεμφανιζόμενο σεναριογράφο - σκηνοθέτη. Χτίσιμο της ιδιωτικής ουτοπίας και γκρέμισμα της ιδιοκτησίας. Καθολική ρήξη συνδέσμων με τη φαινομενική "οικονομία" και την εικονική πραγματικότητα.
Ο Τσάρλι [Michael Douglas] είναι ένας βαρεμένος τύπος. Μόλις βγαίνει απ' το ίδρυμα βάζει εμπρός ένα άπιαστο σχέδιο, να βρει έναν θαμμένο από αιώνες ιεραποστολικό θησαυρό. Πιστεύει απόλυτα πως θα πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν. Πρέπει να πετύχει έστω και για μια φορά στη ζωή του. Ακόμη κι αν είναι και η τελευταία. Θέλοντας και μη τον βοηθάνε η κόρη του Μιράντα [Evan Rachel Wood] κι ένας αργοσβήνων παλιόφιλος [Willis Burks II] από τον καιρό που παίζανε μαζί κουλ τζαζ.
Ο Τσάρλι είναι καθαρά δονκιχωτικός χαρακτήρας. Μου θυμίζει τον "Βασιλιά της μοναξιάς" [Fisher King, 1991] του Terry Gilliam με ατμόσφαιρα από "Tideland" [2005]. Ακόμη πιο πίσω μου 'ρχεται στο μυαλό ο πικρός "Βασιλιάς για μια νύχτα" [King of Comedy, 1982] του Martin Scorsese. Οι γύρω δεν τον καταλαβαίνουν, τους αφήνει άναυδους η συμπεριφορά του, αλλά δε γίνονται εχθρικοί απέναντί του όπως στο "Βασιλιά" [2002] του Γραμματικού. Είναι ο αντίποδας της τρέλας του Μάικλ Ντάγκλας στο "Falling Down" [1993] του Joel Schumacher. Είναι κι ολίγο συγγενής με τον εξερευνητικά παλαβό Steve Zissou [Υδάτινες ιστορίες, 2004] του Wes Anderson.
Η λόξα του έχει κάτι το ηρωικό, κάτι το αγέρωχο. Το βλέμμα του δεν σε κοιτάει, είναι στραμμένο και καρφωμένο στο όραμα της ανακάλυψης. Δεν είσαι σίγουρος αν θέλει να πλουτίσει ή αν θέλει απλώς ν' αποδείξει στον εαυτό του ότι είναι ικανός για πολλά ωραία πράματα [τα λίγα ωραία δεν του φτάνουν]. Είναι αδιαμφισβήτητα ένας γητευτής. Εκτός από την κόρη και τον φίλο του, γοητεύει και την λατίνα αστυνόμο [Anna Khaja] με μια και μόνη ματιά. Κατά μια ειρωνική εκδοχή είναι και "προφήτης" αφού (προ)βλέπει αυτό που θ' αντικρίσει η κόρη του στο τελευταίο πλάνο της ταινίας.
Όπως καταλάβατε, πρόκειται για έναν ηθοποιό - ρόλο - ταινία, ένα one-man-show που οδηγεί και περιστρέφει ζαλιστικά τα πάντα γύρω του. Αυτό που με ξαφνιάζει είναι οι ιδέες κι ο φορέας Ντάγκλας που τις ενσαρκώνει ιδανικά. Έχετε όλη την άνεση να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε μαζί του, σε σημεία ή στο σύνολο. Έχετε να ζήσετε με ασφάλεια αυτό το εκρηκτικό του πέρασμα μπρος από τα μάτια σας. Αγνοείστε τις μικρές αδεξιότητες του Cahill [τα γυρίσματα κράτησαν μόλις ένα μήνα] κι αφήστε άλλο ένα μυστήριο της ζωής να κόψει το δρόμο σας. Πλαγίως.
Αψηφήστε κι όσους λένε ότι "αναλώνεται... μπλα μπλα μπλα". Ο χρόνος είναι υπόθεση αυστηρά προσωπική. Και η Καλιφόρνια το ίδιο.
