Κώδικας 46 περί ομοιογενείας

Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου η κλωνοποίηση είναι κανόνας αναπαραγωγής. Αρκετές γενιές έχουν χρησιμοποιήσει τη μέθοδο. Ο κώδικας 46 του παγκόσμιου δικαίου προβλέπει ότι δεν πρέπει να συνουσιάζονται άτομα με βαθμό ομοιότητας στο DNA τους από 25% και άνω. Η ομοιομορφία ενθαρρύνεται αλλά η ομοιότητα των χρωματοσωμάτων είναι ποινικό αδίκημα. Η καθαρότητα της παγκόσμιας φυλής περιφρουρείται στις ζώνες ευθύνης του πολιτισμένου κόσμου. Οι 'άλλοι', οι μη 'καθαροί', έχουν εξοστρακιστεί στις ελεύθερες ζώνες όπου ο ήλιος είναι βλαβερός, η ασφάλεια ανύπαρκτη, οι αρρώστιες και η πείνα θερίζουν και οι μεταλλάξεις επίσης. Όποιος υποτροπιάζει ή διαπράττει σοβαρά παραπτώματα εκπίπτει από τον 'παράδεισο', στέλνεται στον χαώδη 'έξω κόσμο' κι αφήνεται στην τύχη του.

Κάπως έτσι αρχίζει και τελειώνει η ερωτική περιπέτεια μιας υπαλλήλου [Σαμάνθα Μόρτον] που εμπλέκεται σε μια ιστορία πλαστών ταυτοτήτων κι ενός ντετέκτιβ [Τιμ Ρόμπινς] που έρχεται στην Άπω Ανατολή για να εξιχνιάσει την απάτη. Αντί να την συλλάβει όμως την βοηθάει να συλλάβει, την επομένη της ημέρας των γενεθλίων της. Κι 'εκείνοι' διαπιστώνουν την παράβαση του κώδικα 46, την υποβάλλουν σε έκτρωση και διαγράφουν από τη μνήμη της ότι έχει σχέση με τον εραστή. Αυτός όμως επιστρέφει και θέλει να συνεχίσει να την βλέπει αν και παντρεμένος και πατέρας ενός αγοριού. Υβριδικοί άνθρωποι, μεταλλαγμένες ασθένειες, υβριδική γλώσσα. Το πάσγουορντ λέγεται παλάμπρα και είναι η λέξη πανοπλία. Ο έρως χρόνια δεν κοιτά. Οι εραστές δραπετεύουν.

Οι επιρροές του σεναρίου είναι καλά αφομοιωμένες. Blade Runner, 1984, Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, Γκάτακα ακόμη και Βερχόφεν ή Κρόνενμπεργκ. Εντύπωση προκαλεί η καταπληκτική φωτογραφία που παίζει σε δύο ταμπλό, η ερμηνεία της Σαμάνθα Μόρτον, το εκφραστικό της μουτράκι, η έλλειψη φαντασμαγορικών οπτικών ή ψηφιακών εφέ, η ισορροπίες ανάμεσα στις σιωπές τις παύσεις και τους βιομηχανικούς θόρυβους ή την βουή του αστικού περιβάλλοντος. Η ανατροπή των κανόνων ασφαλείας και της κινηματογραφικής γλώσσας, οι ήπιοι τόνοι, η σχέση ονείρου και πραγματικότητας [προβολές και παρεμβολές του ενός στο άλλο].

Η Samantha Morton αλλάζει και πάλι πρόσωπο. Αποκαλύπτει επίσης και τα φυσικά της κάλλη. Καμιά σχέση με τα προηγούμενα [Sweet and Lowdown (1999), In America (2002), Minority Report (2002) και Morvern Callar (2002)]. Ο Ομ Πούρι είναι ένας πολίτης του κόσμου πια [East Is East (1999) του Damien O'Donnell]. Ένας συνταξιούχος Mick Jones μ' ένα ποτό στο χέρι τραγουδάει σε καραόκι του Should I stay or should I go και μας αφήνει κάγκελο με την αυτοαναίρεσή του. Ο Τιμ Ρόμπινς πλέει χαλαρά, κολυμπάει στην ασφάλεια ενός κουλάτου ρόλου, ενός δήθεν νομοταγή μπάτσου που χρησιμοποιεί ναρκωτικά που ανεβάζουν τη διαίσθηση. Και που αφήνεται στη δίνη του πάθους.

Ο Γουίντερμπότομ ασκείται και αρέσκεται στη φυσικότητα των ερωτικών σκηνών ή κι αυτών της καθημερινής ζωής ενός διαμερίσματος. Εδώ καταφέρνει να τις πετύχει με απίστευτη φυσικότητα εξοικειώνοντας τον θεατή με τον φουτουριστικό κόσμο των ηρώων. Η ιδιαίτερη επιμονή του στις μικρές αυτές λεπτομέρειες ανεβάζει την αξιοπιστία των εικόνων του, προσθέτει ρεαλισμό κι επιτρέπει στη γοητεία του ασήμαντου να περιθάλψει και να προωθήσει τα σημαίνοντα. Το μέλλον μετράει και μακριά και κοντά. Η αγωνία και οι προφητείες του για το αύριο της ανθρωπότητας μοιάζουν βάσιμες και πολύ πιθανές. Ο χαρακτηρισμός έλασσον αριστούργημα δεν ακούγεται ούτε βαρύς ούτε εξεζητημένος.

Η επόμενη ταινία του είναι έτοιμη, πιο υβριδική πιο ερωτική πιο τολμηρή και πιο μουσική. Λέγεται Nine Songs (2004). Ο τίτλος αναφέρεται στα εννέα άσματα που εκτελούν ζωντανά οι Primal Scream, Black Rebel Motorcycle Club, The Dandy Warhols και Franz Ferdinand. Ανάμεσα στις ζωντανές εμφανίσεις των συγκροτημάτων παρεμβάλλονται προχωρημένες ερωτικές σκηνές ενός ζευγαριού, του λονδρέζου Ματ και της αμερικανής Λίζα. Ο Michael Nyman τι κάνει άραγε στα μεσοδιαστήματα;

Σερφ σέρβις
Η χώρα των θεαμάτων του Μάικλ Γουίντερμπότομ
Στα σύνορα αυτού του κόσμου (In this world)
Παράβαση του κώδικα 46 περί ομοιομορφίας
Αγγίξτε την Σαμ Μόρτον ψηφιακά