Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Ένα βήμα παραπέρα... Άνθρωπος στη Θάλασσα

Βήμα 1ο: Γεννήθηκε στο Σίδνεϊ [1959] και ήρθε στην Ελλάδα μόλις επτά χρονών, "όπου μετακομίζαμε από γειτονιά σε γειτονιά. Έζησα στον Άγιο Νικόλαο, στην Αχαρνών, στο Άγιο Ελευθέριο και κυρίως στη Σπάρτη". Oh boy!

Βήμα 2ο: Σπούδασε οικονομικά, ιστορία και φιλοσοφία στα βρετανικά πανεπιστήμια, μεταξύ Keele Newcastle και Birmingham, αλλά κατέληξε... σκηνοθέτης στο Arts Council of Britain, το Channel 4 και το BBC.

1988-1992: Έκανε αρκετές μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες. Τρεις εξ αυτών αναφέρονται σε ανθρώπους που τον έχουν βαθιά επηρεάσει, τον Ζαν Ζενέ [Jean Genet is Dead / 1989], τον Κωνσταντίνο Καβάφη [Τρώες / 1990] και τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι [A Desperate Vitality / 1992].

1990-1991: Μια ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά. North of Vortex, Caught Looking, A Matter of Life and Death και Greeks. Διακρίσεις από Σικάγο μέχρι Βερολίνο.

1994-1995: Σημαδιακή χρονιά. Εκτίθεται στο ελληνικό κοινό, κερδίζει... Μια Θέση στον Ήλιο [A Place in the Sun] και τρία σημαντικά βραβεία στο Φεστιβάλ Δράμας. Γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους, Κοντά στον Παράδεισο [3 Steps to Heaven], μια τηλεταινία με κινηματογραφικά στάνταρ για το BBC. Στο καστ η Katrin Cartlidge, η Frances Barber, ο James Fleet, ο Con O'Neill.

Βήμα 3ο: Ελλάδα. Τρεις ταινίες. Από την άκρη της πόλης [1998], Δεκαπενταύγουστος [2001] και Όμηρος [2005]. Από την πόλη, εις την πόλη, για την πόλη. Boys, boys, boys. Το μετέωρο βήμα.

Βήμα 4ο: Άνθρωπος στη Θάλασσα [2011]. Επίσημη πρεμιέρα στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, μετά την επίσημη συμμετοχή στο 61ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Θάλασσα συναισθημάτων. Άνθρωπος με το φανάρι του Διογένη. Εξέδρα φυλετικών και ρατσιστικών συμπεριφορών, ξενοφοβίας, οικογενειακής διύλισης, μετέωροι ανάμεσα σε δυο πατρίδες, πάνω στη λεβεντοπνίχτρα. ΜοΒ.

Ταμπλό: Παίζει σε όλα. Μυθοπλασία, τεκμηρίωση, υβρίδια, πορτρέτα, ταινία δρόμου, πλατφόρμας, πόλης, κάντο-μόνος-σου. Σε όλες τις φόρμες, φιλμ και βίντεο. Από ερασιτεχνικό, αυτοβιογραφικό, προσωπικό, αναφορικό μέχρι υπερπαραγωγή.

Αγαπά πολύ: την Μπερλινάλε. Κι εκείνη τον αγαπά βραβεύοντας τον με Τέντι Μπερ.

Προσωπικά: Το Φιλί (The kiss), Εγώ ο Στρατιώτης 1 & 2 (Me as soldier I & II), Η κηδεία της Ελένης (Eleni's funeral day).

Στρατευμένος: Σεξουαλικά και ανοιχτά, στο ίδιο φύλο. Θεματικά στους νέους λαθρομετανάστες [ρωσοπόντιοι, αλβανοί, αφγανοί], τη διαπολυτισμικότητα που κουβαλάνε, τις συμμορίες, τις αγριάδες τους, τις αγωνίες, το πέρασμα, τη διαβίωση στα όρια, τον επικείμενο νόστο, την αναζήτηση ρόλων φύλου και νέας ταυτότητας. Ποιοι ζουν στα όρια; Ποιοι είναι όμηροι ποιων και ποιες οδύσσειες τραβάνε, για ποιες ιθάκες; Έχει αγκαλιάσει τα θέματά του και τα 'χει κυκλώσει από παντού.

Μουσικές: John Eacott [βρετανική περίοδος], Νίκος Πατρελάκης [όμηρος: αυτό το κάτι άλλο] και Άκης Δαούτης x3 [Από την άκρη της πόλης, Δεκαπενταύγουστος, Άνθρωπος στη Θάλασσα].

Θα τα δούμε: Όλα. Στο 52ο ΦΚΘ υπάρχει μια πλήρης ρετροσπεκτίβα. Μεγάλες και σίγουρες, αντιπροσωπευτικές μικρές και άγουρες, σπάνιες καλτ προσωπικές, συνεδριακές και αυτοεκθετήριες, ντοκιμαντέρ ιδιόγραφα.

Man at Sea @berlinale
Man over Board @Se7en
Στην κόψη του ματιού