Με την πρώτη ματιά

Ο έφηβος Λεό είναι τυφλός εκ γενετής και αγαπάει την κλασική μουσική [από Τσαϊκόφσκι και Μπραμς μέχρι Άρβο Περτ]. Η κολλητή συμμαθήτριά του, Τζιοβάνα, τον βοηθάει και είναι η μοναδική του παρέα, από τα μαθήματα ως την πισίνα. Ο Λεό ονειρεύεται να δραπετεύσει από την -μάλλον αριστοκρατική- γειτονιά του στο Σάο Πάολο και να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής μαθητών. Οι γονείς του διαφωνούν και ανησυχούν για ό,τι σκέφτεται ή σχεδιάζει. Τότε μπαίνει στην τάξη και στη ζωή τους ο Γκαμπριέλ, νέος στην πόλη τους, ο οποίος λατρεύει τους Belle & Sebastian και ο οποίος γίνεται μοχλός αναδιάρθρωσης προτεραιοτήτων και σχέσεων.

Είναι η πρώτη μεγάλη ταινία του μπραζιλέιρο Ριμπέιρο και είναι ανάπτυγμα της τελευταίας μικρού μήκους του, της 17λεπτης I Don't Want to Go Back Alone [Eu Nao Quero Voltar Sozinho, 2010]. Μεταξύ μιας εικοσάδας διεθνών βραβείων κέρδισε ένα αρκουδάκι Τέντι και το βραβείο FIPRESCI του Πανοράματος στην περσινή Μπερλινάλε. Διαθέτει αρκετά ατού για πρώτη δουλειά [αυτοβιογραφικά ίσως], διαθέτει ενδιαφέροντα πηγαινέλα από τη φιλία στη σχέση και προκαλεί ενδεχομένως παρασυμπαθητικά συναισθήματα, πολύ εντονότερα ίσως από άλλα ανάλογα εφηβικά κινηματογραφικά σκιρτήματα. Οι ήρωες και οι ηρώισσες κατατρύχονται από έξαψη, εμμονή, ζήλια, σύγχυση, προσμονή, παρενόχληση, ενθουσιασμό, χαλαρότητα, χαρά και... καρδιοχτύπι. Εξάλλου δε φαίνεται να έχουν οικονομικά προβλήματα.

Δε αποκαλύπτω άλλα για να μη χαλάσω τις όποιες εκπλήξεις. Ωστόσο ο σκηνοθέτης εγκαταλείπει πολύ εύκολα τις παράλληλες ιστορίες που ξεκινά να μας αφηγείται και επικεντρώνεται στη βασική, αυτήν που τελικά κυριαρχεί στις επιλογές των εφήβων του. Η ταινία είναι καλογυρισμένη, καλοπαιγμένη και καλοεπενδυμένη μουσικά. Συγκινεί -ίσως περισσότερο τους ενδιαφερόμενους- αλλά δεν απογειώνει. Είναι θετικό βέβαια ότι κρατάει ταπεινό προφίλ και χτίζει με αυτοπεποίθηση.

Βαθμός: εφτά [7]