Mediterranea

Τα γεγονότα της ταινίας είναι αληθινά. Σε μια κωμόπολη της Καλαβρίας, σαν την Μανωλάδα Ηλείας, οι αφρικάνοι μετανάστες εξεγέρθηκαν [2010, το βράδυ της πρωτοχρονιάς αν δεν απατώμαι] ενάντια σε μια μικροκοινωνία που τους ρουφούσε το αίμα, έχοντάς τους με ένα ευτελές μερονυχτοκάματο να μαζεύουν πορτοκάλια και κλημεντίνια από το πρωί ίσαμε το βράδυ. Και δε φτάνει που έμεναν σε τρώγλες χωρίς καθαριότητα, φως, νερό και θέρμανση, έπρεπε επιπλέον να ανέχονται και να υπομένουν στωικά τον ρατσισμό των χαραμοφάηδων νεολαίων της περιοχής.

Επιτόπου κατέφτασε ο σκηνοθέτης Τζόνας Καπρινιάνο με σκοπό να κάνει ντοκιμαντέρ τα γεγονότα, γνωρίζοντας μάλιστα εξαρχής τον έναν πρωταγωνιστή του, Koudous Seihon [ο Αγιβά, στην παρούσα ταινία]. Αφού το παίδεψε 4-5 χρόνια κι αφού βρήκε συμπαραγωγούς σε τρεις ηπείρους, προτίμησε τη μυθοπλαστική αναπαράσταση, με την τζαμπαντάν συμμετοχή των κατοίκων της κωμόπολης. Κοτσάρισε κι έναν δεύτερο [πρωτ]αγωνιστή ονόματι Αμπάς [Alassane Sy], έναν κακομαθημένο νάρκισσο που νομίζει ότι στην Ευρώπη θα ζήσει τις χολιγουντιανές του φαντασιώσεις κι έπλεξε τις ιστορίες τους γύρω από μια οδύσσεια από την Αφρική στην Ιταλία.

Βέβαια αυτά που κακοπαθαίνουν περισσότερο είναι τα κορίτσια και στη ζωή και στην αναπαράστασή της. Ωστόσο, για να μην είναι όλα μαύρα κι άραχνα, υπάρχει ένας μικροαπατεώνας μικροπωλητής, ο Πίο [Pio Amato], ο οποίος μπολιάζει με ιλαρές και εύθυμες στιγμές το σώμα της εκμετάλλευσης. Έτσι το ερωτηματικό του εναλλακτικού τίτλου, Mediterranea - Refugees welcome?, παραμένει μετέωρο σαν κρεμάλα πάνω από τα κεφάλια όλων. Αντίβαρο δεύτερο κι εξίσου αρεστό οι μουσικές του Dan Romer και του Benh Zeitlin [Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου, Wendy].

Τι με χαλάει; Για να γίνει μια ταινία κάποτε, αναζητούνταν οπερατέρ με σταθερό χέρι και ατσάλινο μπράτσο και διευθυντής φωτογραφίας με αισθητική ασπρόμαυρου και "φυσικού" χρώματος. Εδώ και τώρα, ψάχνοντας μεταμοντέρνες διαδρομές αφήγησης, φτάσαμε στο άκρο άωτο. Ο καμεραμάν πρέπει να έχει Πάρκινσον, να είναι πρεζάκιας και αλκοολικός. Η στέρηση αυτών εναλλάξ δίνει στην κάμερα διαφόρων ειδών τρέμουλα και εξασφαλίζει τις εναλλαγές σκαμπανεβάσματός της, κόντρα στην κίνηση του θέματος. Ο δε διευθυντής φωτογραφίας πρέπει τουλάχιστον να έχει γλαύκωμα και καταρράκτη, εκατέρωθεν ει δυνατόν. Άλλες οπτικοακουστικές παθήσεις επιθυμητές και καλοδεχούμενες.

Βαθμός: έξι [6]