Μικρή Άρκτος

Η υπόθεση της ταινίας ξεκινά όταν όλα έχουν τελειώσει. Πρόκειται για παθιασμένο έρωτα που είναι ήδη ερωτικό δράμα. Αυτός [Γιάννης Κοκιασμένος] σκέφτεται και αναπλάθει τα γεγονότα, μέσα από το δικό του ερωτύλο εμμονικό μυαλό. Αυτή [Σοφία Γεωργοβασίλη] είναι το αντικείμενο-υποκείμενο του πόθου του. Ο φακός είναι το μάτι άνδρα. Βλέπει ότι βλέπει αυτός, όπου γυρίζει το βλέμμα του. Αυτόν δεν τον βλέπουμε κατά πρόσωπο γιατί βλέπουμε μόνο ότι βλέπει. Αυτήν την βλέπουμε μόνο μέσα από τα δικά του μάτια. Έχει κάποιο ένοχο μυστικό αυτή, μια έξη δευτέρα φύση που ούτε κι η ίδια μπορεί να εξηγήσει, την οποία φοβάται και δεν ομολογεί ποτέ. Αυτός πάλι, λυσσάει να μάθει τα πάντα γι' αυτήν, μέχρις σημείου να μας χρίσει ηδονοβλεψίες με το βλέμμα. Ματώνουμε με το βλέμμα του και με όσα σκέφτεται όσο αναπλάθει και ανατρέχει.

Η ταινία κινείται στη γκρίζα ζώνη του ανδρικού ψυχισμού, στο άσπρο-μαύρο της βίας του, γι' αυτό και εσκεμμένα μαυρόασπρη. Η Χρονοπούλου μας εγκλωβίζει μέσα στο σύμπαν αυτού του κλονισμένου αστικού φαλλοκρατικού μοντέλου. Μας παίζει συνεχώς φουλ επίθεση με ξαφνικές άμυνες. Άπαξ και μπούμε στον κόσμο αυτόν [από το πρώτο κιόλας λεπτό] δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει κάθαρση. Τρώμε πολλά χτυπήματα και δεν τα βλέπουμε. Μόνο αυτοκριτική, ευθεία ενδοσκόπηση [κι όχι ομφαλοσκόπηση] ταιριάζει να κάνουμε ως ηρωική έξοδο. Κι όμως η ταινία και το βλέμμα του μας ακολουθεί και μετά το τέλος της. Μας συντροφεύει πια. Μας βάζει σε σκέψεις. Μήπως κι εμείς έχουμε φέρει γυναίκες/άνδρες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Μην χάσετε αυτήν την σπουδαία, πολύ σπουδαία δουλειά.

Βαθμός: εννιά [9]